Εμείς αυτό το λέγαμε «σπιτάκια»…
Ήταν ένα παιδικό, «κοριτσίστικο» ως επί το πλείστον, παιχνίδι. Παιχνίδι της γειτονιάς. Μαζεύαμε από το σπίτι ό,τι μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε, κιλίμια, πατάκια ή χοντρά υφάσματα, και φτιάχναμε το «σπιτάκι». Τα τοποθετούσαμε δηλαδή στο πεζοδρόμιο και… οριοθετούσαμε με αυτόν τον τρόπο την… ιδιοκτησία μας. Κανείς… «εκτός σπιτιού» δεν είχε το δικαίωμα να περνάει από εκεί, αντιθέτως, οι «ιδιοκτήτες» το διέσχιζαν –πολλές φορές επί τούτου– για να δείχνουν και να επισφραγίζουν την… κυριαρχία τους…
Ήταν ένα… κοριτσίστικο παιχνίδι. Τα αγόρια δεν πολυσυμμετείχαν, αν και το «σπιτάκι» είχε και οικογένεια (άλλωστε, αυτός ήταν και ο απώτερος στόχος του παιχνιδιού, η μίμηση της οικογενειακής ζωής) και ένας πατέρας ήταν πάντα χρήσιμος. Αλλά, όπως συνέβαινε εκείνο τον καιρό, ο πατέρας συνήθως ήταν στη δουλειά. Οπότε δεν ήταν απαραίτητη η παρουσία των αγοριών.
Ωστόσο, όλο και κάποιο αγόρι θα… κατέφθανε για να ειρωνευθεί το… faux σπιτάκι, που, εδώ που τα λέμε, ήταν και απολύτως αυθαίρετο.
Ποιος μας έδινε το δικαίωμα να «κλείσουμε» το συγκεκριμένο πεζοδρόμιο; Κανείς. Μόνες μας το αποφασίζαμε και το κάναμε. Γιατί μπορούσαμε…
Να, λοιπόν, και τα «θαλάσσια πάρκα» του Ερντογάν. Πήρε τα διεθνή ύδατα (όπως εμείς παίρναμε τον δημόσιο χώρο) και έφτιαξε το «σπιτάκι του». Με… κουρελούδες και τα γνωστά ερντογανικά τερτίπια.
Πολύ φοβάμαι πως ο άνθρωπος δεν έπαιξε αρκετά όταν ήταν παιδί. Και να τώρα τα αποτελέσματα.
Εμείς καλά…
Και έτσι ζούμε το θέατρο του παραλόγου. Η γειτόνισσα μιμείται τα «θαλάσσια πάρκα» του Μητσοτάκη –στην ουσία, τα χρησιμοποιεί για να… τεκμηριώσει την «κυριαρχία της»– και καθόλου δεν νοιάζεται τι σημαίνουν όροι όπως «διεθνή ύδατα» ή, ακόμα χειρότερα, «ελληνική υφαλοκρηπίδα».
Θυμάστε που πριν από μερικές εβδομάδες, με αφορμή το θέμα που ανέδειξε ο Μητσοτάκης σχετικά με το τουρκικό casus belli, έλεγε ότι πρέπει να καθίσουν οι δύο χώρες και να τα βρουν στο θέμα της υφαλοκρηπίδας και γενικότερα και ότι οι λαοί (ο δικός του σίγουρα, όπως ο ίδιος το είχε δηλώσει απερίφραστα) δεν ασχολούνται με αυτά τα θέματα;
Ορίστε πώς… συζητεί ο τούρκος Πρόεδρος και ποιοι είναι οι στόχοι και οι σκοποί αυτής της «Γαλάζιας του Πατρίδας». Και γιατί να ασχολείται ο λαός του με αυτά τα θέματα, αφού έχει τον εκπρόσωπό του, που τα κάνει μια χαρά… Γιατί τα κάνει. Γιατί τα μεθοδεύει…
Γι’ αυτό και όλο αυτό το διάστημα… λυμαίνονταν οι τούρκικες τράτες το Αιγαίο Πέλαγος, αφήνοντας τους έλληνες ψαράδες να τρώνε τα… δίχτυα τους. Μερικές σκηνές προσεχώς μας έδινε ο κ. Ερντογάν, και η Ελληνική Πολιτεία, διά των φορέων της, έριχνε το μπαλάκι αριστερά και δεξιά, ψάχνοντας τον υπεύθυνο για την αναγκαία αντίδραση, η οποία δεν ήρθε ποτέ.
Τώρα η… κατάσταση μπαίνει στα καλούπια της, σε αυτά που την προόριζε ο τούρκος Πρόεδρος. Και αναρωτιέται κανείς τι θα γίνει από εδώ και πέρα. Τώρα πια, οι τούρκοι… πειρατές νομιμοποιούνται με τις ευλογίες του «μεγάλου βεζίρη». Τι θα γίνει, λοιπόν, με τους έλληνες ψαράδες; Πώς θα αντιμετωπίσει αυτήν την κατάσταση η Ελληνική Πολιτεία; Γιατί αν η λύση στο παράλογο είναι η διεθνοποίησή του, τότε… ζήτω που καήκαμε. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους ψαράδες μας…
Αυτοί αλλιώς…
Τα… 755 έτη από τον θάνατο του Χατζί Μπεκτάς Βελή γιόρτασαν στη γείτονα και… αντιπροσωπεία 40 ατόμων από τη μειονότητα συμμετείχε στους εορτασμούς. Αυτό είναι το ρεζουμέ της είδησης σε τουρκόφωνη φυλλάδα που εκδίδεται στη Θράκη και, φυσικά, δείχνει όχι την εικόνα της μειονότητας, αλλά τις προθέσεις κάποιων για αυτήν.
Διότι η μειονότητα στο σύνολό της δεν ασχολείται με τον «νονό» των γενίτσαρων και τον πνευματικό ηγέτη (κατά μία έννοια) των μπεκτασήδων, της θρησκευτικής ομάδας που αναγνώρισε πριν από έναν χρόνο η ελληνική κυβέρνηση… Άλλα είναι τα ζητήματά της, που πόρρω απέχουν από όσα απασχολούν τον μέσο έλληνα πολίτη σήμερα.
Ωστόσο, οι 40 είναι αναγκαίοι για το αφήγημα που καλά κρατεί στη Θράκη και φυσικά αποτελεί έναν από τους μοχλούς της ερντογανικής, δηλαδή της τουρκικής πολιτικής…
«Η ‘‘τουρκική μειονότητα της Δυτικής Θράκης’’ δεν άφησε μόνο του τον Χατζί Μπεκτάς Βελή, τον πνευματικό αρχιτέκτονα της Ανατολίας και των Βαλκανίων, στην 755η επέτειο από τον θάνατό του»… Είναι αυτή προσέγγιση σύγχρονου και… υγιούς ανθρώπου;
Πάντως, η είδηση είναι ότι τα τουρκικά υπουργεία Πολιτισμού και Τουρισμού σκέφτηκαν ότι καλό θα ήταν να καπελώσουν την όλη προσπάθεια που γίνεται από ελληνικής πλευράς και να στείλουν το μήνυμα ότι και η συγκεκριμένη θρησκευτική μειονότητα της… θρησκευτικής μειονότητας είναι μέρος της… τουρκικής κουλτούρας. Η εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε πήρε… βαλκανικό χαρακτήρα –άλλωστε, μπεκτασήδες υπάρχουν παντού, ιδιαίτερα στην Αλβανία. Το «παρών» έδωσε και αντιπροσωπεία από την περιοχή της ελληνικής Θράκης…
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το πρόγραμμα υπήρξε «εντατικό» για τους εκπροσώπους της μειονότητας από τη Θράκη, αφού συναντήθηκαν, λέει, με… εκατοντάδες άτομα από την Αλβανία, τη Βόρεια Μακεδονία, τη Βουλγαρία, το Κοσσυφοπέδιο και το Ιράκ (λίγο… πιο μακριά), καθώς και από διάφορα μέρη της Ανατολίας. «Η ενότητα που επιδείχθηκε στην τελετή ανέδειξε το κοινό πνευματικό κλίμα που εκτείνεται από τα Βαλκάνια μέχρι τη Μεσοποταμία», ανέφερε το δημοσίευμα…
Υπέρ πάντων, ο σκοπός…
Δύσκολες ώρες για τον ψευδομουφτή στην Κομοτηνή, καθώς η γυναίκα του άφησε την τελευταία της πνοή σε νοσοκομείο της Αδριανούπολης – δυστυχώς, το ζεύγος Σερίφ προτίμησε τη νοσηλεία σε τουρκικό ίδρυμα. Η Σελίλ, στα 68 της χρόνια, άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο, ενώ την τελετή, στην οποία παραβρέθηκε έως και ο τούρκος πρόξενος στην Κομοτηνή, έκανε ο ίδιος ο ψευδομουφτής σύζυγός της…
Πάντως, η ψευδομουφτεία συνέχισε κανονικά τις… εργασίες της, αφού στο καπάκι διοργανώθηκε «λογοτεχνική συνάντηση» της λέσχης βιβλίου που «συντονίζει» ο ψευδομουφτής…
Η… υπηρεσία, η οποία απευθύνεται σε μαθήτριες, λειτουργεί εντός του οικήματος που κατοικεί ο κ. Σερίφ και εκεί συναντήθηκε και η «λογοτεχνική ομάδα», μία ημέρα πριν θάψουν την άτυχη γυναίκα…
Για την Ιστορία, η ομάδα ασχολήθηκε με ένα βιβλίο της τουρκικής λογοτεχνίας (αλίμονο…) –άλλωστε, δεν περίμενε κανείς να διαβάζουν παγκόσμια λογοτεχνία. Συγκεκριμένα, εντρύφησαν στα ποιήματα του «αείμνηστου ποιητή Abdurrahim Karakoc, ενός από τους κορυφαίους συγγραφείς της τουρκικής λογοτεχνίας», σύμφωνα με δημοσίευμα.
Φυσικά, ο σκοπός είναι μαθήτριες γυμνασίου και λυκείου να γαλουχηθούν με την «τουρκική κουλτούρα», στόχος που επιτυγχάνεται σε αυτές τις συναντήσεις, οι οποίες, όπως φαίνεται, δεν παίρνουν… καμία αναβολή…
Έλλη Μητακίδου
