Η Παναγία μαζί μας…
Φτάσαμε στο «Πάσχα του καλοκαιριού» και ολόκληρη η Ορθοδοξία –και ειδικά ο Ελληνισμός, που έχει μια ξεχωριστή, μυστηριακή, ιδιαίτερη σχέση λατρείας μαζί της– ετοιμάζεται να γιορτάσει την Κοίμηση της Παναγίας. Είτε πιστεύουμε είτε όχι, είτε είμαστε χριστιανοί είτε ασπαζόμαστε άλλες θρησκείες, αν ζούμε στην Ελλάδα, νιώθουμε κάτι διαφορετικό, κάτι απόκοσμο, κάτι που συμβαίνει, το αντιλαμβανόμαστε, μας αγγίζει, αλλά δεν το βλέπουμε.
Είναι η σχέση που έχει αυτός ο τόπος, αυτός ο λαός με την Παναγία. Είναι η βαθιά πίστη, η απόλυτη αφοσίωση, η σιγουριά ότι για καθετί που μας συμβαίνει, καλό ή κακό, θα κάνει παρέμβαση Αυτή η γλυκιά, η υπέροχη, η συγκαταβατική, η πανταχού παρούσα, η αιώνια, η μοναδική Μητέρα, για το καλό μας. Για να καλυτερεύσει τη ζωή μας, να δικαιώσει τους κόπους μας, να απαλύνει τον πόνο μας, να κατευνάσει τους καημούς μας.
Σε αυτήν τη χώρα, όπου και να σταθείς, όπου και να βρεθείς, όλο και κάποια εκκλησία, μεγάλη ή μικρή, εντυπωσιακή ή ναΐδριο, θα αντικρίσεις, αφιερωμένη στην Παναγία. Την Παναγία με τα άπειρα ονόματα, που φανερώνουν ότι αυτός ο λαός, αυτός ο κόσμος, ο περήφανος αλλά αδικημένος, ο ατίθασος αλλά ταλαιπωρημένος, ο φιλότιμος αλλά βασανισμένος, ο κιμπάρης αλλά προδομένος, έχει βαθιά μέσα του χαραγμένη τη μορφή Της, ποντάρει στη βοήθειά Της, θεωρεί δεδομένη την προστασία Της.
Ο Έλληνας είναι ένα μεγάλο παιδί. Με τα ελαττώματα και τα προτερήματά του.
Και τα παιδιά, όσο χρονών και να γίνουν, μπροστά στη μάνα λυγίζουν, γονατίζουν, κλαίνε. Όταν αισθάνονται δυνατά, όταν νιώθουν ότι μπορούν να πετάξουν ψηλά, την ξεχνάνε τη μάνα, την αφήνουν. Όσο, όμως, μεγαλώνουν και βλέπουν ποια είναι η ζωή και πόση προσπάθεια, στοργή και αγάπη πρέπει να διαθέσει κάθε μάνα για να μεγαλώσει ένα παιδί, καταλαβαίνουν, επιστρέφουν και βρίσκουν πάντα την αγκαλιά της μάνας ανοιχτή, γιατί η μάνα δεν ξεχνάει, απλώς περιμένει. Και συγχωρεί…
Αυτήν την πατροπαράδοτη σχέση με τη μητέρα έχει ο Έλληνας με την Παναγία.
Μπορεί να την πληγώνει, ενίοτε να τη βρίζει, να την αρνείται, να την απαξιώνει, όμως στο τέλος επιστρέφει μετανιωμένος, γιατί έπαθε και έμαθε από τη ζωή, γιατί κατάλαβε ότι είναι απαραίτητη η μάνα. Και, κυρίως, γιατί ξέρει ότι η μάνα συγχωρεί και είναι πάντα δίπλα του, στα εύκολα και στα δύσκολα, στις μπουνάτσες και στις φουρτούνες.
Η Παναγία είναι η Μάνα του Χριστού, είναι η οδός, ο δρόμος προς τη θέωση του ανθρώπου. Όμως είναι μάνα. Και ο Ελληνισμός την έχει δική του Μάνα, πότε ως Υπέρμαχο Στρατηγό και πότε ως Ισχυρά Προστασία. Πάντοτε, όμως, ως Γοργοϋπήκοο και ως Μεσίτρια προς τον Θεό.
Γι’ αυτό, τη μέρα της Κοιμήσεώς Της, της Μετάστασής Της προς τον ουρανό, δεν κλαίει, πανηγυρίζει, γιορτάζει όπως το Πάσχα, γιατί πιστεύει ότι η Παναγία θα βρίσκεται στον ουρανό και ως δική του Μάνα, για να τον κατευθύνει και να τον συγχωρεί.
Γι’ αυτό τούτη η μέρα, η καθαγιασμένη, η ιερότατη, η ανυπέρβλητη, έχει ξεχωριστό νόημα και ιδιαίτερη αξία και σημασία για τον Ελληνισμό.
Έχει άλλη διάσταση για τον Έλληνα και την Ελληνίδα.
Αυτήν τη διάσταση τιμούμε σήμερα. Αυτήν την ξεχωριστή σχέση αναδεικνύουμε και Αυτήν την πραγματικότητα προσκυνούμε. Και παρακαλάμε να είναι πάντα κοντά μας, δίπλα μας η Παναγία, Οδηγήτρια και Τροφός των ιδανικών και των αξιών που θα μας φέρουν αιώνια κοντά της.
Αυτή είναι η ολόθερμη, η από καρδιάς ευχή μας γι’ αυτόν τον Δεκαπενταύγουστο. Και του χρόνου!
Διαβάστε ακόμη στο «ΤΟ ΠΑΡΟΝ»
