ΤΟ «ΔΙΑΖΥΓΙΟ» ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ – ΓΚΡΙΝΜΠΕΡΓΚ, ΛΟΓΩ… ΛΑΘΟΣ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ
Τα τελευταία επτά χρόνια, με τη διακυβέρνηση της χώρας από τη ΝΔ υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, το όνομα του Σταν Γκρίνμπεργκ προσέλαβε διαστάσεις… μύθου.
Ο βετεράνος αμερικανός σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας πιστώθηκε μια σειρά από προωθητικές ενέργειες και καμπάνιες, που πρακτικά βέβαια δεν διαδραμάτισαν ουσιαστικό ρόλο στο να κερδίσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης τις βουλευτικές εκλογές του 2019 και του 2023, καθώς ο σημερινός πρωθυπουργός ουσιαστικά δεν είχε πολιτικό αντίπαλο, ενώ σε αμφότερες εκείνες τις κάλπες ψηφίστηκε στο πλαίσιο ψήφου καταδίκης του Αλέξη Τσίπρα και όχι θετικής αποδοχής του δικού του πολιτικού αφηγήματος.
Στις ευρωεκλογές του 2024, η σχέση Μητσοτάκη – Γκρίνμπεργκ είχε… ραντεβού με τον τοίχο της επώδυνης πραγματικότητας. Η υποτίμηση των επιπτώσεων που είχε στην παραδοσιακή κοινωνική βάση της συντηρητικής βάσης της Νέας Δημοκρατίας ο γάμος των ομοφυλοφίλων, σε συνδυασμό με την απογοήτευση των πεπραγμένων της πρώτης τετραετίας, οδήγησε σε υποεκτίμηση της συρρίκνωσης της εκλογικής επιρροής της κεντροδεξιάς παράταξης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Νέα Δημοκρατία να μαζέψει λίγους παραπάνω από 1 εκατομμύριο ψηφοφόρους, το χειρότερο εκλογικό αποτέλεσμα της Ιστορίας της, από τη στιγμή της ίδρυσής της από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή το 1974.
Από τότε, η σχέση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Σταν Γκρίνμπεργκ δοκιμάζεται. Με τα μπρος και τα πίσω της. Τα πάνω και τα κάτω της. Ο αμερικανός σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας έχει επιλέξει να κρατάει διακριτικές αποστάσεις ασφαλείας και να μεταφέρει προσωπικά στον σημερινό πρωθυπουργό και δευτερευόντως στην ομάδα κρούσης των συνεργατών του στο Μέγαρο Μαξίμου σημειώματα στρατηγικής και εκτιμήσεις κοινωνικών τάσεων και εκλογικής επιρροής.
Στην τελική ευθεία για τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές, που έχουν χαρακτήρα πολιτικής επιβίωσης για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, καθώς ακόμη και ύστερα από μια σίγουρη επικράτηση της Νέας Δημοκρατίας κάθε άλλο παρά πιθανό είναι να παραμένει ο ίδιος επικεφαλής μιας κυβέρνησης συνεργασίας, από τη στιγμή που στον ίδιο αποδίδονται τα σκάνδαλα και η διαφθορά της επταετίας του, με τη… σφραγίδα και των σχετικών καταγγελιών της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, δια της ρουμάνας επικεφαλής της, Λάουρα Κοβέσι, ο πρωθυπουργός και ο αμερικανός τεχνοκράτης μοιάζουν να έχουν πάρει άτυπο… διαζύγιο.
Η αιτία αναζητείται στα… λάθος μηνύματα που, σύμφωνα με τον Σταν Γκρίνμπεργκ, συνθέτει και προωθεί η ομάδα των συνεργατών του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου, εκείνοι που κατηγορούνται ως «ακροκεντρώοι» και δεν έχουν πολιτική προέλευση από τη Νέα Δημοκρατία, αλλά από το σημιτικό ΠΑΣΟΚ, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται να αντιληφθούν και να κατανοήσουν την ψυχολογία και τα συναισθήματα των συντηρητικών πολιτών. Και επομένως δυσκολεύονται να συνθέσουν τα κατάλληλα επικοινωνιακά και πολιτικά μηνύματα.
Η ομάδα Γκρίνμπεργκ έχει απομονώσει ως στρατηγικό λάθος την επίκληση της σταθερότητας για μια κυβέρνηση με αναπόφευκτη φθορά μετά από μια επταετία διακυβέρνησης, τη στιγμή που στα ποιοτικά ευρήματα των δημοσκοπήσεων είναι εμφανές το συμπέρασμα ότι η κοινωνική πλειοψηφία βιώνει την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής της. Ένα δεύτερο τέτοιο λάθος θεωρείται από την ομάδα Γκρίνμπεργκ η επιλογή των νέων υποσχέσεων για το μέλλον, καθώς μια επταετής διακυβέρνηση κρίνεται αναπόφευκτα από τα πεπραγμένα της και όχι από τις υποσχέσεις που κομίζει για το μέλλον.
Το… περίεργο ισοζύγιο ισορροπίας στη σχέση Μητσοτάκη – Γκρίνμπεργκ αντανακλά το στρατηγικό αδιέξοδο της σημερινής πολιτικής κυριαρχίας, η οποία αδυνατεί να προσέλθει στις κάλπες των επόμενων εκλογών με όρους θετικού πολιτικού αφηγήματος. Η ομάδα του Μαξίμου, συνηθισμένη σε… περίπατο την τελευταία δεκαετία –από την οριακή επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έναντι του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, στη μάχη για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, χάρη στην καθοριστική συμβολή του Αντώνη Σαμαρά, μέχρι τον τρέχοντα επίλογο της επταετούς παραμονής του στην εξουσία–, δεν είναι μαθημένη σε ανατροπές πολιτικού κλίματος.
Αυτή η παράμετρος οδηγεί, σύμφωνα με την ομάδα Γκρίνμπεργκ, σε αστοχία ανάλυσης και αποφυγής της πραγματικότητας, αντί να υπάρξει μια γενναία αποδοχή του προβλήματος, ώστε στη συνέχεια να ακολουθήσουν οι κατάλληλες στρατηγικές και επικοινωνιακές επιλογές. Το δέος μιας κάλπης με τιμωρητικό περιεχόμενο τρομάζει.
