Σαν άλλη Βαβυλώνα
Της
ΕΛΕΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ – ΛΑΜΠΡΑΚΗ
Όταν οι μικρές μου ανακαλύψεις στον χάρτη της παγκόσμιας ιστορίας στάθηκαν στο όνομα της μεγάλης πόλης της Βαβυλώνας, άρχισα να συγκρίνω τρόπους ζωής όμοιους σχεδόν με τις σημερινούς. Μια πόλη χτισμένη στις όχθες του Ευφράτη, έμοιαζε με έναν παράδεισο πλούτου, αλλά και αθεΐας. Κατάκτησε και κατακτήθηκε από Πέρσες, και μετά ήρθε το τέλος μιας εξουσίας, με τη διαφθορά να έχει κατακτήσει τον λαό της και να θεωρείται ως η «πόρνη» που καβάλησε τον διάβολο.
Όλα αυτά που συνέβησαν στη Βαβυλώνα μού θύμισαν λίγο τη σημερινή κατάσταση της Αθήνας μας. Η Αθήνα άλλαξε, μεταλλάχτηκε από μια πόλη ευρωπαϊκή –με τον ρομαντισμό που απέπνεε, την αξιοπρέπεια και τον καθαρό λόγο της– σε ένα απέραντο, πυκνοκατοικημένο πεδίο, άναρχα δομημένο, με πληθυσμό που ποικίλλει και δεν έχει καμία σχέση με τους πραγματικούς της κατοίκους. Έτσι, χάθηκε ο δικός μας παράδεισος και οι άνθρωποι άλλαξαν. Από τους σοφούς μάς έμεινε μόνο η διδασκαλία και οι γνώσεις τους. Η Αθήνα μας έγινε μια πολυμορφική πόλη και οι άνθρωποί της έγιναν κριτές, με ανόητα λόγια και συνθήματα, που προβάλλονται στα κοινωνικά δίκτυα ως έξυπνες ατάκες, από ανόητους μικροπολιτευτές, που προσπαθούν να αναμοχλεύουν τις διαφορές στις τάξεις ενός κόσμου που αγωνίζεται να δει την αλήθεια κατάματα.
Κάποτε, ακόμα και η υποτιθέμενη σάτιρα πρέπει να μπει σε πλαίσια ικανά να διακωμωδούν μια πραγματική κατάσταση και όχι να θίγουν πρόσωπα, γελοιοποιώντας τις εκφράσεις τους ή τη φωνή τους. Μπορούν να σατιρίζουν πράξεις που θεωρούνται ανώφελες ή ακόμα και επιζήμιες, να μιλούν για αστοχίες κυβερνητικές με λόγια που τσακίζουν, όμως η εκμετάλλευση προσωπικών ή ακόμα και οικογενειακών στιγμών θυμίζει λίγο βαβυλώνια αυθαιρεσία, η οποία χάθηκε μαζί με την πόλη που την εξέφραζε.
Ας πάψουν να κατεβάζουν το επίπεδο ενός λαού που υπήρξε φάρος νοημοσύνης και πίστης σε ό,τι αντιπροσώπευε.
