Δήμος Πειραιά: Ένα κυνήγι… θησαυρού χωρίς αιτία
–Οι ιθύνοντες του Δήμου κάνουν τα πάντα για να διασφαλίσουν πόρους, αλλά στον κόσμο δεν φτάνει τίποτα
Kάθε καλοκαίρι, ο Πειραιάς μετατρέπεται σε μια απέραντη… παραγκούπολη. Σε πολλά σημεία της πόλης… ξεφυτρώνουν περίπτερα που πουλάνε τα πάντα, από τοπικά προϊόντα μέχρι βιβλία, λιχουδιές, λουλούδια, υφαντά κ.λπ. Ένα τέτοιο είδαμε ξαφνικά, πριν από μερικές μέρες, στον χώρο μπροστά από την πλατεία του Ναυτικού Μουσείου και ακόμα δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τη σκοπιμότητά του.
Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ
Και δεν πρόκειται να το ψάξουμε βέβαια, γιατί δεν γυρεύουμε να βρούμε τον μπελά μας. Άλλωστε δεν είναι κάτι παράνομο. Όλα νόμιμα γίνονται σε αυτήν την πόλη. Με ερωτηματικά μεν, αλλά νόμιμα. Πιο νόμιμα, πεθαίνεις…
Από την άνοιξη μέχρι τον χειμώνα, το Πασαλιμάνι, το ωραιότερο και πιο πολυσύχναστο σημείο της πόλης, είναι… κατειλημμένο από σκηνές που φιλοξενούν διάφορες εκθέσεις. Η μία για κρητικά προϊόντα, η άλλη για πελοποννησιακά προϊόντα, η τρίτη για βιβλία, η τέταρτη για λουλούδια –ενίοτε, αυτή γίνεται και στον Τινάνειο Κήπο–, η πέμπτη για χειροτεχνήματα και πάει λέγοντας. Όλες αυτές οι εκθέσεις δεν γίνονται τζάμπα. Ο Δήμος παραχωρεί τον χώρο και οι εκθέτες, που είναι έμποροι ή επιχειρηματίες, πληρώνουν ένα τίμημα για την κάθε θέση που καταλαμβάνουν, το οποίο έχει εγκριθεί από το Δημοτικό Συμβούλιο. Βέβαια, ο φορέας που κάνει το αίτημα και τις διαπραγματεύσεις με τον Δήμο, γιατί δεν δίδεται ο χώρος σε όλους όσους τον ζητούν, σίγουρα έχει κάποιο όφελος, αλλά αυτό δεν είναι ούτε δικό μας θέμα ούτε του Δήμου, αλλά της εφορίας.
Από όλες αυτές τις εκθέσεις ο Δήμος εισπράττει. Εισπράττει επίσης από τις κατασχέσεις λογαριασμών που κάνει στους πολίτες, ανεξαρτήτως από το αν οι πολίτες όντως οφείλουν τα ποσά που τους καταλογίζει, γιατί αρκετές φορές καταλογίζονται οφειλές για χρέη που έχουν παραγραφεί. Αν ο πολίτης, όμως, δεν ξέρει τον νόμο ή δεν το ψάχνει, πληρώνει τα πρόστιμα αδιαμαρτύρητα ή του τα παίρνουν με το στανιό μέσω της κατάσχεσης.
Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι ο Δήμος έχει αποδυθεί σε έναν πολυμέτωπο εισπρακτικό αγώνα, κυνηγάει και το λεπτό –και πολύ καλά κάνει–, αλλά οι εισπράξεις αυτές, τα έσοδα αυτά δεν φαίνονται στην καθημερινότητα του πολίτη. Δεν έχουν αντίκρισμα στην κοινωνία του Πειραιά.
Γιατί τα πάγια προβλήματα του Δήμου παραμένουν. Για παράδειγμα, το κυκλοφοριακό χειροτερεύει αντί να βελτιώνεται, τα σχολικά κτίρια είναι στην ίδια ή σε χειρότερη κατάσταση –καινούργια σχολικά κτίρια έχει να δει ο Πειραιάς από τότε που έγινε η «Ράλλειος» στην Πειραιώς, πριν από 15 χρόνια–, ενώ το πράσινο μειώνεται δραστικά και οι φοίνικες με τους οποίους κατακλύστηκε η πόλη δεν έχουν συνεισφέρει τα αναμενόμενα.
Οφείλουμε να πούμε, βεβαίως, ότι ο Δήμος έχει καταφέρει να είναι μέσα σε όλα τα ευρωπαϊκά προγράμματα και να εκμεταλλεύεται όλους τους ευρωπαϊκούς πόρους για την ΤΑ. Και αυτό σίγουρα αποτελεί επιτυχία της Δημοτικής Αρχής, την οποία έχουμε επισημάνει και επαινέσει εδώ και 11 χρόνια.
Όμως, παρόλο που η εικόνα της πόλης στο κεντρικότερο σημείο της, με τις παράγκες και τις τέντες, είναι αποκρουστική, γιατί θυμίζει τσαντίρ μαχαλά, μόνο και μόνο για να έχει έσοδα ο Δήμος, παρ’ όλα τα ευρωπαϊκά προγράμματα που παίρνει αφειδώς ο Δήμος, παρ’ όλη τη φορομπηχτική πολιτική του, που τον καθιστά από τους ακριβότερους σε δημοτικά τέλη στην Ελλάδα, και τις κατασχέσεις που κάνει στους λογαριασμούς του κοσμάκη, το αποτέλεσμα δεν είναι το αναμενόμενο. Με το ζόρι ισοσκελίζονται οι προϋπολογισμοί, οι δημοτικές επιχειρήσεις –αν πάρουμε παράδειγμα από τη ΔΗΡΑΠ– έχουν… ξεχάσει να πληρώνουν, ουσιαστικές παρεμβάσεις δεν γίνονται για τα βασικά προβλήματα της πόλης λόγω έλλειψης πόρων και γενικά ο Δήμος φαίνεται να αγχώνεται για να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του.
Τι συμβαίνει τελικά; Σε 15 μέρες, η σημερινή Δημοτική Αρχή συμπληρώνει 12 χρόνια στην ηγεσία της πόλης, στο τιμόνι του Πειραιά, και τα βασικά αυτά προβλήματα δεν τα έχει αντιμετωπίσει. Θα πει κάποιος ότι το κυκλοφοριακό δεν είναι θέμα του Δήμου, τα σχολικά κτίρια δεν τα κάνει ο Δήμος, το πράσινο είναι υπερτοπικό θέμα. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά ο Δήμος μπορεί να κάνει παρεμβάσεις που θα διευκολύνουν, να δώσει το στίγμα ότι ενδιαφέρεται για τον κόσμο, ότι είναι δίπλα του, ότι συμπάσχει μαζί του σε τούτες τις εφιαλτικές μέρες που βιώνει.
Για παράδειγμα, αντί να δώσει το δημοτικό παρκινγκ σε ιδιώτη, για να μαζεύει λεφτά, θα μπορούσε να το διαχειρίζεται ο ίδιος, χωρίς να πληρώνει ο κόσμος. Έτσι θα υποχρεώνονταν να παρκάρουν όλοι εκεί και να μην παρκάρουν στους δρόμους. Οπότε θα ελευθερώνονταν οι δρόμοι, δίνοντας ανάσα στο κυκλοφοριακό. Αν απαλλοτριώσει κάποια ακίνητα επιπλέον και κάνει υπόγεια πάρκινγκ, θα δοθεί ακόμα μεγαλύτερη ανάσα σε αυτό το μεγάλο πρόβλημα.
Κάπως έτσι θα μπορούσε να λειτουργήσει ο Δήμος, αν είχε κάποια χρήματα.
Δεν έχει όμως. Παρά τα όσα κάνει, δεν καταφέρνει να μαζέψει λεφτά. Γιατί, άραγε; Μήπως γιατί δεν γίνεται σωστή διαχείριση; Μήπως γιατί γίνονται περιττές σπατάλες; Μήπως γιατί δεν υπάρχει όραμα και όλα γίνονται υπό το πρίσμα της απλής διαχείρισης; Ή μήπως γιατί δεν το έψαξε ποτέ, δεν αντιμετώπισε ποτέ του αυτήν την πλευρά της διοίκησης, αυτήν την πολιτική, αυτή τη μέθοδο;
Δεν θα απαντήσουμε εμείς. Εμείς απλώς μεταφέρουμε τις διαπιστώσεις που κάνουν οι Πειραιώτες, που βιώνουν στο πετσί τους τις επιλογές της Δημοτικής Αρχής σε όλα τα επίπεδα. Και αναρωτιόμαστε αν, από τη στιγμή που δεν υπάρχει σχεδιασμός για κάτι μεγάλο, ουσιαστικό, υπερβατικό, αξίζει τον κόπο να τραβάει ο κόσμος αυτά που τραβάει. Γιατί φαίνεται ότι τελικά τζάμπα καίει η λάμπα…
