–Παντού ξεσηκωμός, για να σωθεί ο λαός!
Της
ΒΙΒΗΣ ΔΑΓΚΑ
Βουλευτού ΚΚΕ Β2 Δυτικού Τομέα Αθήνας
Εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι βγαίνουν στους δρόμους, σε μια σειρά από χώρες της Ευρώπης. Από τη Γαλλία και την Ιταλία μέχρι το Βέλγιο, την Ισπανία και την Πορτογαλία, οι μεγάλες εργατικές-λαϊκές κινητοποιήσεις στέλνουν αισιόδοξα μηνύματα, προκαλώντας ταυτόχρονα την ανησυχία κυβερνήσεων και επιτελών του συστήματος.
Οι λαοί μπορεί να μιλούν διαφορετικές γλώσσες, όμως, τα προβλήματα που τους βγάζουν στους δρόμους έχουν κοινή ρίζα. Η ακρίβεια, οι καθηλωμένοι μισθοί, η πανάκριβη στέγη, η υποβάθμιση της Παιδείας και της Υγείας, η ενεργειακή φτώχεια, η ολοένα και βαθύτερη εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και πολέμους, που φορτώνουν νέα δυσβάσταχτα βάρη στις πλάτες τους.
Άλλωστε, η πολεμική οικονομία απαιτεί νέες θυσίες. Δισεκατομμύρια κατευθύνονται στους εξοπλισμούς και στη στήριξη επιχειρηματικών ομίλων, ενώ προετοιμάζονται νέες περικοπές και μέτρα λιτότητας. Για τις λαϊκές ανάγκες υπάρχουν διαρκώς δημοσιονομικοί περιορισμοί, ενώ για τις ανάγκες του κεφαλαίου και των πολεμικών σχεδιασμών τα δισεκατομμύρια βρίσκονται χωρίς δεύτερη σκέψη!
Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση της ΝΔ διαφημίζει τη χώρα ως πυλώνα σταθερότητας, την ώρα που η ολοένα βαθύτερη εμπλοκή της στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς την καθιστά παράγοντα μεγαλύτερων κινδύνων για τον λαό.
Γι’ αυτό και οι κινητοποιήσεις ενόχλησαν. Από τα κυβερνητικά στελέχη, που επιστρατεύουν την τρομοκρατία και τον χυδαίο αντικομμουνισμό, μέχρι τον καταδικασμένο φασίστα Κασιδιάρη, που έσπευσε να επιτεθεί στη νεολαία που αγωνίζεται. Καμιά έκπληξη! Είναι γνωστό πως η «αντισυστημικότητα» των φασιστών τελειώνει εκεί που αρχίζουν τα συμφέροντα των αφεντικών…
Την ίδια ώρα, οι κάθε λογής επίδοξοι σωτήρες υπόσχονται διέξοδο μέσα από μια διαφορετική διαχείριση του ίδιου, βάρβαρου συστήματος. Χαρακτηριστική είναι η παρέμβαση του Αλ. Τσίπρα, που διαπιστώνει ότι «η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει χάσει το τρένο της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας» και ανησυχεί για τη «διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής». Μόνο που αποσιωπά το προφανές: Η ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων απέναντι στους ανταγωνιστές τους στις ΗΠΑ, την Κίνα και αλλού χτίζεται πάνω στο τσάκισμα των εργατικών-λαϊκών δικαιωμάτων. Ακριβώς αυτή η όξυνση του ανταγωνισμού τροφοδοτεί τους εμπορικούς και ενεργειακούς πολέμους, την πολεμική οικονομία και την προετοιμασία γενικευμένων συγκρούσεων.
Εδώ αποκαλύπτεται και η ουσία των προτάσεων περί «αναδιανομής», «κοινωνικής δικαιοσύνης» και «προοδευτικής διακυβέρνησης», που επαναφέρουν ο Τσίπρας και το ΠΑΣΟΚ. Υπόσχονται να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της αντιλαϊκής πολιτικής, την ώρα που υπερασπίζονται τις αιτίες που τις γεννούν: Την κερδοφορία του κεφαλαίου και τις στρατηγικές επιλογές της ΕΕ. Θέλουν να πείσουν τους λαούς ότι μπορούν να ζήσουν καλύτερα χωρίς να συγκρουστούν με όσα κάνουν τη ζωή τους χειρότερη. Να εξασφαλίσουν, τελικά, την πολυπόθητη «κοινωνική συνοχή», δηλαδή την κοινωνική ειρήνη που χρειάζεται το κεφάλαιο για να συνεχίζει απρόσκοπτα την επίθεσή του.
Όμως, όλοι τους έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν! Οι μαζικές πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις, οι αγώνες στους χώρους δουλειάς, η διεθνιστική κινητοποίηση των λιμενεργατών στις 30 Οκτώβρη και η προετοιμασία της πανελλαδικής – πανεργατικής απεργίας στις 25 Νοέμβρη δείχνουν ότι ο εργατικός-λαϊκός αναβρασμός δυναμώνει και στη χώρα μας.
Αυτή η δύναμη μπορεί να ανατρέψει τους σχεδιασμούς τους! Με ακόμη μεγαλύτερη οργάνωση, συντονισμό και συμμετοχή στον αγώνα. Για να μη γίνουν οι λαϊκές κινητοποιήσεις σωσίβιο για ένα σύστημα που βουλιάζει τις ζωές των πολλών ούτε σκαλοπάτι για νέους κυβερνητικούς διαχειριστές της ίδιας βαρβαρότητας, αλλά να στραφούν ενάντια στον πραγματικό αντίπαλο: Το κεφάλαιο, την εξουσία του και την πολιτική που θυσιάζει τις λαϊκές ανάγκες για τα κέρδη των λίγων.
Εκεί βρίσκεται η πραγματική ελπίδα! Στον λαό που οργανώνεται, διεκδικεί, συγκρούεται με την πολιτική του κεφαλαίου και ανοίγει τον δρόμο για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και πολέμους. Με το ΚΚΕ μπροστά, με σύνθημα «Καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους τους!».
Γιατί, από την Ελλάδα έως τη Γαλλία, ίδια είναι η αιτία. Και η απάντηση είναι μία: Παντού ξεσηκωμός, για να σωθεί ο λαός!
