Να μην τα ρίχνουμε όλα στον ΔΕΔΔΗΕ
Από όσα αποκαλύπτονται τις τελευταίες μέρες σχετικά με τις φωτιές στα δάση, οι οποίες είχαν τραγικά αποτελέσματα, επειδή εκτός των άλλων στοίχισαν και ανθρώπινες ζωές, μία αιτία για την εκδήλωσή τους ήταν οι γραμμές μεταφοράς του ηλεκτρικού ρεύματος.
Και έσπευσαν όλοι να βγάλουν το συμπέρασμα ότι για πολλές φωτιές φταίει ο ΔΕΔΔΗΕ. Αυτό μπορεί να είναι σωστό μέχρι ενός σημείου, αλλά δεν είναι δίκαιο και γίνεται ίσως για να… φορτωθούν οι ευθύνες σε μια εταιρεία διαχείρισης με αρκετούς ισχυρούς ανταγωνιστές, γιατί το ελληνικό δίκτυο διανομής ρεύματος το… ορέγονται σημαντικές αντίστοιχες εταιρείες ξένων χωρών, ακόμα και μη ευρωπαϊκών, ενώ με τον τρόπο αυτό βγαίνουν από το κάδρο των ευθυνών οι ανεμογεννήτριες, οι οποίες μέχρι τώρα εισέπρατταν τη λαϊκή οργή ως υπεύθυνες για τις πυρκαγιές.
Δεν θέλουμε να πάρουμε τα… μπόσικα του ΔΕΔΔΗΕ, αντίθετα, κατά καιρούς του έχουμε καταλογίσει πράγματα, αλλά με τις φωτιές και με το ρεύμα δεν πρέπει να… παίζει κανένας ούτε να τα εκμεταλλεύεται, προσδοκώντας πολιτικά οφέλη.
Γι’ αυτό καλό είναι να ξέρουμε τι γίνεται, και, με τη λογική του εφικτού, του πραγματοποιήσιμου, να μπορέσουμε να βγάλουμε συμπεράσματα.
Ας πάρουμε, λοιπόν, τα πράγματα από την αρχή. Ο ΔΕΔΔΗΕ έχει να διαχειριστεί ένα δίκτυο που εγκαταστάθηκε τον προηγούμενο αιώνα και επεκτάθηκε την περίοδο της δικτατορίας με τη συνδρομή του στρατού. Αυτό σημαίνει ότι ούτε προδιαγραφές υπήρχαν ούτε προβλέψεις για το μέλλον. Διότι, όταν στήνεις μια κολώνα που μεταφέρει αγωγούς ρεύματος σε δασική περιοχή, και την συγκεκριμένη στιγμή η περιοχή είναι ξέφωτο ή έχει δενδρύλλια, που δεν απειλούν τα καλώδια, πρέπει να προβλέψεις ότι το ξέφωτο σε 50 χρόνια μπορεί να γίνει δάσος και να… πνίξει τις κολώνες που τοποθετήθηκαν ή ότι τα δενδρύλλια θα μεγαλώσουν και θα φτάσουν τις κολώνες.
Αυτές οι προβλέψεις δεν έγιναν ποτέ, με αποτέλεσμα σήμερα τα δάση, όσα απέμειναν, να έχουν μεγαλώσει και να απειλούνται από τα καλώδια του ρεύματος.
Αυτό αντιμετωπίζεται, αλλά όχι από τη μία μέρα στην άλλη. Γιατί ο μόνος τρόπος είναι η υπογειοποίηση των γραμμών. Πώς μπορεί, όμως, να υπογειοποιηθεί το δίκτυο μιας ολόκληρης χώρας; Πόσα χρήματα χρειάζονται, πόσες μελέτες, πόσα υλικά και, κυρίως, πόσος χρόνος. Και χρόνος όχι εύκολος, γιατί θα απαιτηθεί να κοπεί το ρεύμα ίσως και για μέρες, μέχρι να αλλάξει το σύστημα μεταφοράς του από περιοχή σε περιοχή.
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι στα λόγια όλα φαίνονται εύκολα, αλλά στην πράξη είναι εξαιρετικά δύσκολα, για να μην πούμε ακατόρθωτα.
Υπάρχει σχέδιο στον ΔΕΔΔΗΕ που προβλέπει ότι όλες οι νέες γραμμές και όσες παλαιές αντικαθίστανται να είναι πλέον υπόγειες, αλλά μέχρι να ολοκληρωθεί αυτή η προοπτική, αυτό το πρόγραμμα, που θα πηγαίνει ανάλογα με τις περιπτώσεις και τις ανάγκες που προκύπτουν, θα περάσουν πολλά χρόνια.
Αλλά αυτήν τη στιγμή φαίνεται πως είναι το μόνο εφικτό και σωστό που μπορεί να γίνει.
Θαύματα δεν μπορούμε να περιμένουμε ούτε να επενδύουμε σε αυτά.
Γι’ αυτό ας αφήσουμε τις κατηγορίες και τις κατάρες και ας βάλουμε όλοι ένα χεράκι, όσο μπορούμε, για να διαφυλάξουμε τα δάση.
Σε όλες τις χώρες που έχουμε ακόμα μεγάλες πυρκαγιές υπάρχουν εναέρια καλώδια ρεύματος. Η υπογειοποίηση είναι μία λύση, αλλά όχι εφικτή, ακόμα και για χώρες πολύ πιο προχωρημένες από τη δική μας. Οπότε ας μην οχυρωνόμαστε πίσω από το ανέφικτο, για να αποδίδουμε ευθύνες, αλλά ας φροντίσουμε να ελαχιστοποιήσουμε το πρόβλημα με βάση τις σημερινές του διαστάσεις και τη σημερινή πραγματικότητα.
Αν γίνει ένας σωστός σχεδιασμός αντιπυρικής προστασίας, αν τοποθετηθούν δεξαμενές, για να παίρνουν από εκεί νερό τα ελικόπτερα και να μη χάνουν χρόνο μέχρι να φτάσουν στη θάλασσα, αν δημιουργηθούν αντιπυρικές ζώνες στα βουνά, που δεν υπάρχουν, αν οριοθετηθούν οι χαράδρες και μπουν συστήματα πυρανίχνευσης, για να ακούγεται ο συναγερμός με τον πρώτο καπνό, μπορούν να σωθούν πολλά δάση. Κυνηγώντας, όμως, μάγισσες και αναμασώντας την καραμέλα της υπογειοποίησης των γραμμών του ρεύματος δεν θα γίνει τίποτα.
Και θα καθόμαστε στο τέλος να συζητάμε και να αναζητούμε ευθύνες πάνω στην κυριολεκτικά καμένη γη.
Φωτό: ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI
