Το τελευταίο καμπανάκι για το δημογραφικό πρόβλημα
Τον περασμένο Ιούνιο, το καμπανάκι ήχησε για τελευταία φορά σε 47 σχολεία όλης της χώρας. Τον προπερασμένο Ιούνιο, είχε ακουστεί για τελευταία φορά σε 766 σχολεία.
Δηλαδή, από τα 14.857 σχολεία Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, τα 813 έκλεισαν οριστικά, έβαλαν λουκέτο, γιατί απλά δεν έχουν μαθητές. Μέσα σε μία οκταετία, από το 2018 μέχρι σήμερα, ο αριθμός των μαθητών μειώθηκε κατά 120.000 παιδιά. Και αν αναλογιστούμε ότι ένα σημαντικό ποσοστό των παιδιών που φοιτούν σήμερα στα σχολεία όλης της χώρας προέρχεται από αλλοδαπούς γονείς, εύκολα φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι οι έλληνες μαθητές είναι λίγες δεκάδες χιλιάδες. Δηλαδή η νέα γενιά της χώρας μας είναι ισχνή σε αριθμό, μικρότερη από κάθε άλλη φορά. Κάτι που σημαίνει ότι ο αριθμός των Ελλήνων, η φυλή μας δηλαδή, εξαφανίζεται με γεωμετρική πρόοδο.
Το καμπανάκι που χτύπησε για τελευταία φορά στα σχολεία πρέπει να το ακούσουμε όλοι, και πρώτοι απ’ όλους οι έχοντες την ευθύνη, και αυτοί που κυβερνούν και αυτοί που θέλουν ή προαλείφονται να κυβερνήσουν.
Και όχι μόνο να το ακούσουμε, αλλά να μας ξυπνήσει, γιατί το ακούμε δέκα και πλέον χρόνια, αλλά… γυρίζουμε πλευρό και συνεχίζουμε τον ύπνο μας.
Ο Ελληνισμός χάνεται, εξαφανίζεται, πεθαίνει, και όλοι σφυρίζουν αδιάφορα. Ηγεσία και λαός. Γιατί μπορεί η ηγεσία να είναι ακατάλληλη, αδιάφορη, χοντρόπετση, αλλά κι εμείς, ο κόσμος δηλαδή, δεν την τσιγκλάμε, δεν της τρίζουμε τα δόντια, δεν την πιέζουμε όσο πρέπει για να ξυπνήσει, να πάρει μέτρα για να σταματήσει το κακό ή να το περιορίσει έστω, μιας και ήδη η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Γιατί την ανεπάρκεια ή την αδιαφορία των κυβερνώντων εμείς θα την πληρώσουμε, τα δικά μας παιδιά θα είναι αιχμάλωτα στη χώρα τους, γιατί αυτά θα ζήσουν εδώ, μετά από μας. Τα παιδιά των πολιτικών, όπως διδάσκει η Ιστορία, δεν μένουν εδώ, σπουδάζουν στο εξωτερικό και γυρίζουν μόνο αν υπάρχει κάποια θέση, κάποιος θώκος, διαφορετικά μένουν έξω. Έχουν λεφτά, έχουν τα κονέ και ζουν μια χαρά. Τα παιδιά τα δικά μας όμως θα μείνουν εδώ και δεν θα ξέρουν τι να κάνουν, θα τρώνε το ένα σκαμπίλι πίσω από το άλλο, αφού θα είναι μειοψηφία, γιατί με βάση τον νόμο της ζούγκλας, που επικρατεί στις σύγχρονες κοινωνίες, οι μειοψηφίες, που λόγω αριθμού μελών είναι ανίσχυρες, γίνονται υποχείριο των πολλών, των ισχυρών.
Και στη χώρα μας οι πολλοί, οι ισχυροί δεν θα είναι οι Έλληνες, γιατί απλά δεν θα υπάρχουν. Και θα έχουμε βάλει εμείς το χέρι μας γι’ αυτό.
Αν αυτή η προοπτική μας ικανοποιεί, μας καλύπτει, ας συνεχίσουμε να μην ακούμε τα καμπανάκια των σχολείων που κλείνουν και ας χειροκροτούμε τους κυβερνώντες, τους εκάστοτε κυβερνώντες, που δεν κάνουν τίποτα.
Αν δεν μας ικανοποιεί αυτή η προοπτική, ας πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και ας βροντοφωνάξουμε, τώρα που… ψήνονται οι εκλογές, πως όποιος δεν ασχοληθεί, όποιος δεν συμπεριλάβει στο πρόγραμμά του, πρώτα απ’ όλα, μέτρα για την αντιμετώπιση του Δημογραφικού θα φάει… μαύρο. Αλλά σοβαρά μέτρα, όχι… ασπιρίνες, όπως όλα τα τελευταία χρόνια.
Ας καταλάβουν επιτέλους οι αρμόδιοι πως το Δημογραφικό δεν είναι μόνο οικονομικό πρόβλημα, δεν λύνεται μόνο με επιδόματα και βοηθήματα. Είναι πολύ πιο σύνθετο και απαιτεί ειδική μελέτη και γενναίες αποφάσεις.
Χρειάζεται από την αρχή βοήθεια το ζευγάρι που θέλει να αποκτήσει παιδιά.
Υπάρχουν ζευγάρια που θέλουν να γίνουν γονείς, αλλά δεν μπορούν, γιατί οι εξωσωματικές στοιχίζουν μια περιουσία. Ας δημιουργήσει το κράτος ειδικά κέντρα υποβοήθησης της γονιμότητας, για να μπορούν τα ζευγάρια αυτά να αποκτήσουν παιδιά χωρίς να πληρώσουν.
Δεν γεννάνε εύκολα τώρα οι γυναίκες, γιατί αργούν να το πάρουν απόφαση λόγω καριέρας, συνθηκών, ευκαιριών κ.λπ., με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται να συλλάβουν. Το ίδιο ισχύει και για τους άντρες. Οπότε εδώ πρέπει να δώσει λύση το κράτος. Είναι το πρώτο στάδιο. Η προσπάθεια για να έρθουν στον κόσμο τα παιδιά. Και, αφού έρθουν, η δεύτερη προσπάθεια είναι να μπορέσουν να μεγαλώσουν σωστά, με την ενίσχυση των οικογενειών και την παροχή θεσμικών διευκολύνσεων σε όσους έχουν παιδιά, ανάλογα με τον αριθμό τους.
Πρέπει να γίνει βίωμα στον κόσμο ότι το παιδί δεν είναι βάρος, αλλά ευλογία και ευκαιρία για κάτι καλύτερο, ώστε να επιδιώκει να γίνει γονιός, να μην το αποφεύγει.
Υπάρχουν λύσεις, αρκεί να υπάρχει σοβαρή και ειλικρινής βούληση για την αντιμετώπιση του προβλήματος.
Αν το αντιμετωπίσουμε, πολιτικοί και λαός, ως ζήτημα επιβίωσης, ως τελευταία ευκαιρία της ύπαρξής μας ως έθνους, θα το λύσουμε.
Αν το αντιμετωπίσουμε ως προεκλογική παπάτζα, ως σύνθημα, ως πυροτέχνημα, έχουμε χάσει από τα… αποδυτήρια.
Τώρα είναι η ώρα να πάρουμε κρίσιμες αποφάσεις. Η ύστατη ώρα.
Γι’ αυτό πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά και όχι με την ελαφρότητα που μας χαρακτηρίζει τα τελευταία χρόνια. Στο χέρι μας είναι αυτή η ώρα να μην είναι η τελευταία της φυλής μας. Για να δούμε…
