Του
ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΤΣΩΤΗ
Βουλευτή ΚΚΕ Β3 Νότιου Τομέα Αθήνας, Μέλους της ΚΕ
Φυσικά, το ότι ο καπιταλισμός είναι το κατάλληλο έδαφος για να γεννιούνται και να αναπαράγονται σκάνδαλα δεν είναι κάτι καινούριο. Γι’ αυτό και τα σκάνδαλα και όλη αυτή η σαπίλα δεν αποτελούν ούτε εθνική ιδιομορφία ούτε προϊόν χρονικής σύμπτωσης. Αντίθετα, αποτελούν επιβεβαίωση ότι στο σημερινό σύστημα και το αντιλαϊκό κράτος είναι κανονικότητα η δυσωδία, η αλληλοδιαπλοκή με την εγχώρια και διεθνή επιχειρηματική δραστηριότητα, η αλληλοεπικάλυψη τυπικά νόμιμων και παράνομων οικονομικών δραστηριοτήτων, οι κρατικές προσβάσεις των διάφορων κυκλωμάτων. Είναι χαρακτηριστικά τα πρόσφατα παραδείγματα με τις αλυσίδες εστίασης.
Δίπλα στις παράνομες φοροαποφυγές που ήταν ενορχηστρωμένες από την ιδιοκτησία της πιτσαρίας υπάρχουν οι νόμιμες φοροαπαλλαγές που απολαμβάνουν μεγάλοι όμιλοι της χώρας, όπως και ο συγκεκριμένος ιδιοκτήτης, ο οποίος απολάμβανε «νόμιμα» φοροαποφυγή, έχοντας συστήσει εταιρεία στην Κύπρο, την ίδια ώρα που στην Ελλάδα εμφανιζόταν ως μέτοχος με μηδενικό σχεδόν ποσοστό και φόρους!
Πάει πολύ, λοιπόν, η κυβέρνηση να παριστάνει τον κυνηγό της φοροαποφυγής, όταν η ίδια έχει νομοθετήσει και κατοχυρώσει ακόμα και συνταγματικά παράθυρα φοροαπαλλαγών για μεγάλους ομίλους. Για άλλους ονομάζεται αναβαλλόμενη φορολογία, σε άλλους είναι κατοχυρωμένη και στο Σύνταγμα, όπως ισχύει για τους εφοπλιστές. Μάλιστα, αυτές οι φοροαπαλλαγές δεν αποτελούν ποτέ αντικείμενο αντιπαράθεσης ανάμεσα στην κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα Τσίπρα. Αντίθετα, συμφωνούν και επαυξάνουν σε αυτό το καθεστώς, όπως συμφωνούν με το ασφυκτικό φοροληστρικό πλαίσιο που έχουν διαδοχικά διαμορφώσει για τους εργαζομένους, τους βιοπαλαιστές αγρότες και τους μικρούς επαγγελματίες. Είναι τέτοιο το μέγεθος και τα ποσά που εξασφαλίζει αυτό το φορολογικό πλαίσιο στους μεγάλους ομίλους, που, αν κάποια στιγμή μετρηθεί –ή αν «κοστολογηθεί»–, θα δούμε ότι τα ποσά που ακούμε με τα διάφορα σκάνδαλα αποτελούν κάτι… ψιλά.
Αν από τη μία στέκουν οι φοροπαλλαγές που απολαμβάνουν οι όμιλοι, από την άλλη είναι οι αδρές επιδοτήσεις σε τέτοιες αλυσίδες, με κρατικό και ευρωπαϊκό χρήμα. Και από δίπλα ακολουθούν οι γνωστές γελοιότητες που συχνά πυκνά ακούμε, ότι δήθεν «πάει μπροστά όποιος είναι ικανός και έχει καλές ιδέες». Λες και από τους 2.500 εργαζομένους της Pizza Fan έλειπαν οι ιδέες και γι’ αυτό τώρα βρίσκονται στον αέρα!
Η αλυσίδα με τις πιτσαρίες ήταν ήδη πολύ γνωστή στο κράτος και στους μηχανισμούς του ως κάτεργο για τους εργαζομένους της, με ατελείωτες ώρες δουλειάς, με άλλα ωράρια δηλωμένα και άλλα πραγματικά ωράρια εργασίας. Ανάμεσα σε πολλά άλλα, γράφτηκε επίσης ότι η περιβόητη «κάρτα εργασίας» χτυπιόταν από ανθρώπους της εργοδοσίας εν αγνοία των εργαζομένων! Αυτό το κυβερνητικό μέτρο, όμως, παρουσιάζει η κυβέρνηση σαν φάρμακο διά πάσαν νόσον;
Και ενώ μας έχει πνίξει η μπόχα από τα κάθε λογής σκάνδαλα, η κυβέρνηση και τα κόμματα της συστημικής αντιπολίτευσης τσακώνονται μεταξύ τους για το «κράτος δικαίου» και για το ποιος, δήθεν, μπορεί καλύτερα να το βάλει σε τάξη. ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, κόμμα Τσίπρα και οι άλλοι παίζουν «κλέφτες κι αστυνόμους» και τσακώνονται για το ποιος υποθάλπει τη διαφθορά και ποιος είναι ικανότερος να την πολεμήσει. Από τις αποκαλύψεις, όμως, προκύπτει ότι οι εμπλεκόμενοι μόνο άγνωστοι δεν τους είναι… Το οργανωμένο έγκλημα και οι επιχειρηματικές βιτρίνες του έχουν άκρες σε μηχανισμούς, κλαδιά και παρακλάδια αυτού του κράτους. Μέχρι και παρατσούκλια έβγαζαν στα κρατικά τους βύσματα οι εμπλεκόμενοι στα σκάνδαλα, όπως αποκαλύπτεται… Τόση άνεση και σιγουριά!
Και ενώ αυτό το κράτος έχει λαδώσει για τα καλά το γρανάζι της ρεμούλας, της διαπλοκής με κάθε είδους κυκλώματα, που πολύ συχνά συνδέονται άλλωστε με ισχυρούς «ανθρώπους του επιχειρείν» και επιχειρήσεις-«πρότυπα», τώρα μαζί με την εργοδοσία παριστάνουν τους ανήμπορους, π.χ., για να διασφαλίσουν όλα τα μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων στην Pizza Fan, τα οποία τα διεκδικούν συσπειρωμένοι στο συνδικάτο τους.
Όλες οι περιπτώσεις που μονοπωλούν τη δημόσια συζήτηση και όσες ακολουθήσουν δεν αποτελούν παραφωνία για το σύστημα της εκμετάλλευσης, γιατί δίπλα στο νόμιμο κυνήγι του μέγιστου κέρδους ανθεί και η παρανομία. Τίποτα δεν έχουν να περιμένουν οι εργαζόμενοι και ο λαός από αυτό το κράτος, που η σαπίλα του είναι καθρέφτης της καπιταλιστικής αγοράς και του κυνηγητού του κέρδους. Όλοι οι νόμοι και η λειτουργία αυτού του κράτους στηρίζουν την άγρια εκμετάλλευση των εργαζομένων. Εκεί πρέπει να κατευθυνθούν τα οργανωμένα πυρά των εργαζομένων, ακυρώνοντας τις παγίδες που τους στήνουν το κεφάλαιο και τα κόμματά του λέγοντάς τους ότι δήθεν ένα άλλο κράτος μπορεί να εγγυηθεί μια πιο «δίκαιη» εκμετάλλευση, να σταματήσει τα σκάνδαλα και τη διαφθορά.
