Η στρατηγική του φόβου: Όταν οι τράπεζες «θυμούνται» την κοινωνία μόνο ως απειλή
Τράπεζες νόμος Κατσέλη: Η πρόσφατη κυκλοφορία ενός non paper από τα τραπεζικά επιτελεία, με αφορμή την απόφαση του Αρείου Πάγου για τον επανυπολογισμό των τόκων στον «νόμο Κατσέλη», αποτελεί ένα κλασικό παράδειγμα επικοινωνιακής τρομοκρατίας.
Με περίσσιο θράσος, το τραπεζικό σύστημα επιχειρεί να βαφτίσει μια δικαστική απόφαση που ανακουφίζει χιλιάδες δανειολήπτες ως «συστημικό κίνδυνο», την ίδια στιγμή που οι ίδιες οι τράπεζες προκαλούν με την ανέλεγκτη σπατάλη τους.
Το αφήγημα της καταστροφής
Το non paper επιστρατεύει κάθε πιθανό σενάριο καταστροφής: Μιλά για «χρηματοδοτικό κενό» 1 δισ. ευρώ, απειλή ενεργοποίησης κρατικών εγγυήσεων και «διεθνή πρωτοτυπία» που πλήττει την επενδυτική εικόνα της χώρας. Μας προειδοποιούν για πάγωμα των στεγαστικών δανείων και εντατικοποίηση των πλειστηριασμών, παρουσιάζοντας τους εαυτούς τους ως θύματα μιας «αιφνίδιας» αλλαγής.
Ωστόσο, η πραγματικότητα πίσω από τους αριθμούς είναι διαφορετική. Ενώ το non paper ανησυχεί για τη «βιωσιμότητα» των τιτλοποιήσεων, οι διοικήσεις των τεσσάρων συστημικών τραπεζών την περίοδο 2020 – 2025 ζούσαν σε έναν παράλληλο γαλαξία ευμάρειας.
Η πρόκληση των αριθμών
Είναι τουλάχιστον ειρωνικό να γίνεται λόγος για κοινωνικό βάρος, όταν τα ίδια τα τραπεζικά ιδρύματα σπαταλούν δισεκατομμύρια σε δαπάνες που ουδόλως ωφελούν τον μέσο πολίτη:
Bonus και αμοιβές: Οι κορυφαίοι executives μοιράστηκαν 50 – 70 εκατ. ευρώ, με τις αυξήσεις στις αμοιβές των CEO να αγγίζουν το προκλητικό +500%.
Rebranding και marketing: Περισσότερα από 450 εκατ. ευρώ δαπανήθηκαν σε νέες εταιρικές ταυτότητες και χορηγίες.
Λειτουργική σπατάλη: Περίπου 1 δισ. ευρώ διοχετεύτηκε σε συμβούλους, events και πολυτελείς διευκολύνσεις.
Συνολικά, μια τρύπα 1,1 – 1,8 δισ. ευρώ δημιουργήθηκε από τις ίδιες τις τράπεζες, για τη δική τους αυτοπροβολή και ανταμοιβή, την ώρα που η κοινωνία, η οποία τις στήριξε με τις ανακεφαλαιοποιήσεις, πιέζεται από την ακρίβεια.
Η υποκρισία των κλειστών ακινήτων
Η τραπεζική ευαισθησία εξαντλείται εκεί που αρχίζουν τα κέρδη. Ενώ κόπτονται για τη «στεγαστική πίστη», κρατούν ερμητικά κλειστά πάνω από 8.300 οικιστικά ακίνητα.
Προτιμούν να επιβαρυνθούν με τον «διπλό ΕΝΦΙΑ» του 2026 (περίπου 10 – 12 εκατ. ευρώ), παρά να διαθέσουν αυτά τα σπίτια στην αγορά, συμβάλλοντας στην αποκλιμάκωση των ενοικίων.
Κοινωνική αναλγησία
Το non paper δεν είναι μια ανάλυση κινδύνου αλλά ένας μοχλός πίεσης για να ακυρωθεί στην πράξη μια ευνοϊκή για τον πολίτη απόφαση.
Οι τράπεζες ξεχνούν ότι η ασφάλεια δικαίου πρέπει να αφορά και τον δανειολήπτη, όχι μόνο τα κέρδη των funds.
Η προσπάθεια εκφοβισμού της κοινωνίας με το φάσμα της οικονομικής αστάθειας, την ώρα που τα στελέχη τους μοιράζουν εκατομμύρια στους εαυτούς τους, είναι η απόλυτη επιτομή της κοινωνικής αναλγησίας.
