«Στέρεψαν»…
Δεν είναι η πρώτη φορά που η Τουρκία κάνει ένα διάλειμμα και… ξανά προς τον… γνωστό της εαυτό προχωρά. Άλλωστε και τα… διαλείμματά της αντίστοιχα της φυσιογνωμίας της είναι. Γι’ αυτό και τα «ήρεμα νερά» δεν τα έλεγες ποτέ και απολύτως ήρεμα.
Και γι’ αυτό, τώρα που ο Ερντογάν επιστρέφει στην «κανονικότητα», γίνεται αντιληπτό ότι και το συγκεκριμένο διάλειμμα περιλαμβάνεται στο πλαίσιο της γενικής στρατηγικής. Μιας στρατηγικής που στηρίζεται στο οθωμανικό ιστορικό της πλαίσιο. Κοινώς, τίποτα δεν έχει αλλάξει για την Τουρκία.
Μόνο οι καιροί…
Καλύτερα έτσι…
Τώρα, λοιπόν, ο Ερντογάν μας απειλεί ευθέως και παραβιάζει τον εναέριο χώρο, λες και δεν υπάρχει αύριο… Ακολουθεί, δηλαδή, τη γνωστή και δοκιμασμένη συνταγή. Την οποία και φυσικά γνωρίζουμε πολύ καλά… Μην πω ότι την έχουμε συνηθίσει κιόλας.
Γιατί δεν ήταν 0λίγοι αυτοί που… με ανακούφιση υποδέχθηκαν την επαναφορά της γειτόνισσας στις εργοστασιακές της ρυθμίσεις (στην… καφρίλα, δηλαδή).
Κάτι σαν… «αυτό ξέρουμε, αυτό εμπιστευόμαστε», αλλά (όπως είναι φυσικό) με μεγάλη δόση ψυχαναγκασμού.
Του λύκου η προβιά…
Πάντως, μέσα στην παράνοια ενυπάρχει και η γελοιότητα, όσον αφορά την προκειμένη περίπτωση. Δηλαδή, μπαίνει στη διαδικασία να ξοδέψει μελάνι για τα προεδρικά διατάγματα που περιλαμβάνουν τα δύο «θαλάσσια πάρκα» –ένα στα διεθνή ύδατα και εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ένα στην Ανατολική Μεσόγειο (αποκόπτοντας ουσιαστικά το Καστελλόριζο…)– και τα προωθεί ως… περιβαλλοντική πρωτοβουλία…
Με ακροατήριο το εσωτερικό της χώρας, ο Πρόεδρος ξέρει ότι παίζει εκ του ασφαλούς, αλλά, αφού κι άλλες φορές η γελοιότητα του έχει βγει, γιατί να μην το ρισκάρει εκ νέου;
Έτσι, και στο εσωτερικό είναι… ωραίος και οι χώρες στην Ευρώπη, με τις οποίες, ας μην ξεχνάμε, κάνει μπίζνες μπορεί… κάποια στιγμή να… παραβλέψουν ότι τα «θαλάσσια πάρκα» θεσπίζονται σε εθνικά χωρικά νερά και ότι όλο αυτό το σχέδιο δεν είναι νόμιμο…
Συντονισμένες «παρεμβάσεις»…
Από την άλλη, τα τουρκικά υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας κλιμακώνουν την ένταση με εμπρηστικές δηλώσεις, που επαναφέρουν «χαλαρά» τις «γκρίζες ζώνες» στο προσκήνιο (αν είχαν απομακρυνθεί και ποτέ…) ώστε να αμφισβητήσουν εκ νέου την ελληνική κυριαρχία σε νησιά του Αιγαίου.
Στο ενδιάμεσο, ο Πρόεδρος, επιχειρεί την εξύψωση του φρονήματος των τούρκων πολιτών, μιλώντας σε κάτι επετείους ένδοξων ιστορικών σελίδων της χώρας του και φωτογραφίζει τους «εχθρούς του λαού», σημειώνοντας, φυσικά, ότι θα τους… τακτοποιήσει – με τη βοήθεια του «τιμημένου και ηρωικού του λαού», εννοείται…
Ναι, εντάξει, σε αυτήν τη φάση οι «εχθροί» είναι το Ισραήλ –αν και αυτό χωράει μεγάλη συζήτηση– και η Ελλάδα, η οποία συνέπραξε με το Ισραήλ.
Πάντως, αυτοί, έτσι όπως μας τα λένε, δεν θα προλαβαίνουν να… πίνουν τον (τούρκικο) καφέ τους σε διάφορα σημεία της Μεσογείου…
Εμείς και οι άλλοι…
Εν τω μεταξύ, η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται να σκληραίνει τη στάση της σε κρίσιμα ζητήματα που αφορούν στις σχέσεις της Τουρκίας με την ΕΕ, όπως είναι οι βίζες, η τελωνειακή ένωση κ.λπ., με τον Γεραπετρίτη να συνεχίζει την ενημέρωση των ευρωπαίων ομολόγων του «για το θέμα», ενώ τελευταία τον ακούμε όλο και πιο έντονα να αναφέρεται και στην… επιχειρησιακή ετοιμότητα της Ελλάδας να προασπίσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα…
Το σίγουρο πάντως είναι ότι, πέραν της φιοριτούρας (που καλή είναι κι αυτή), η χώρα δεν θα πρέπει να επαναπαυθεί στη… διεθνοποίηση του ζητήματος, αλλά να δείξει με έργο ότι την επισήμανσή του ο έλληνας ΥΠΕΞ την εννοεί…
Η γυναίκα του Καίσαρα…
Η αναστολή λειτουργίας σχολικών μονάδων στη Θράκη, στην Ανατολική Μακεδονία, αλλά και σε ολόκληρη τη χώρα είναι ένα θλιβερό απότοκο της οικονομικής κρίσης, που πλέον φέρει το δημογραφικό του αποτύπωμα, αλλά αποτέλεσε και αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τουρκική προπαγάνδα από εγκάθετους που εργάζονται στη χώρα μας ακριβώς γι’ αυτόν τον σκοπό.
Το ότι αυτοί οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τα σχολικά λουκέτα μόνο και μόνο για να πλήξουν τη χώρα μας –όπου μπορούν–, χρεώνοντάς της πλημμέλεια απέναντι στα μειονοτικά δικαιώματα, αποφαίνεται από μια… αντίστοιχη ανακοίνωση που εξέδωσαν από κοινού οι Νομαρχιακές Επιτροπές του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Οκ, δεν θα διαφωνήσουμε με το σκεπτικό ότι το Δελτίο Τύπου δημοσιοποιείται εν μέσω μιας άτυπης (προς το παρόν) προεκλογικής περιόδου, ωστόσο, ο τρόπος και ο στόχος της παρέμβασης καθορίζεται και προσδιορίζεται από πολιτικά κίνητρα και χαρακτηριστικά…
Και ίσως να ακούγεται (και να διαβάζεται) φαρισαϊκό, όμως στη… μικρή μας περιοχή λιγοστές είναι οι φορές πλέον που τα παραπάνω κάνουν την εμφάνισή τους στον δημόσιο βίο…
Στην ανακοίνωση, τα τοπικά στελέχη εκφράζουν την αντίθεσή τους στη διακοπή λειτουργίας 47 σχολικών μονάδων στην Περιφέρεια ΑΜΘ, υποστηρίζοντας ότι η απόφαση αυτή «αποτυπώνει την ευρύτερη αναπτυξιακή υστέρηση της περιοχής, ενώ απορρίπτουν το επιχείρημα της έλλειψης μαθητών, αποδίδοντας τη συρρίκνωση του μαθητικού δυναμικού στις ασκούμενες δημογραφικές και περιφερειακές πολιτικές των τελευταίων ετών».
Παράλληλα, υπογραμμίζεται η ανάγκη διατήρησης των σχολικών δομών στις ακριτικές περιοχές, ακόμη και με μικρό αριθμό μαθητών, προτείνοντας ένα ολιστικό σχέδιο ενίσχυσης της Περιφέρειας με κίνητρα για τους νέους, θέσεις εργασίας και υποστήριξη των δημόσιων υποδομών.
Ομόφωνοι και κατηγορηματικοί…
Στα καλά νέα, το Περιφερειακό Συμβούλιο της ΑΜΘ εξέφρασε, στην τελευταία του συνεδρίαση, την κάθετη και ομόφωνη αντίθεσή του για την κατασκευή και λειτουργία μεταλλείου χρυσού στην περιοχή Ροζινό του Δήμου Ιβάιλοβγκραντ στη Βουλγαρία, γνωμοδοτώντας αρνητικά επί της διασυνοριακής Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) του έργου, υιοθετώντας τις επιστημονικές ενστάσεις των αρμόδιων υπηρεσιών της Περιφέρειας και του ΤΕΕ Θράκης.
Στο επίκεντρο του προβληματισμού βρέθηκαν «οι ανυπόστατες παραδοχές της μελέτης, η πιθανότητα μόλυνσης του υδροφόρου ορίζοντα, ο κίνδυνος αστοχίας του φράγματος τελμάτων και οι ανεπανόρθωτες επιπτώσεις στον Ερυθροπόταμο, τον ποταμό Έβρο, καθώς και σε προστατευόμενες περιοχές του δικτύου Natura 2000 στη Ροδόπη και τον Έβρο».
Εκπρόσωποι φορέων και οι επικεφαλής των περιφερειακών παρατάξεων παρουσίασαν τα επιστημονικά και πολιτικά τους επιχειρήματα, υπογραμμίζοντας την ανάγκη κοινής δράσης για την αποτροπή της επένδυσης, ενώ το πιο ενδιαφέρον είναι ότι φορείς και πολίτες των δύο χωρών δρουν από κοινού σε αυτόν τον αγώνα.
Έλλη Μητακίδου
