Οκτώ «πακέτα ΔΕΘ» θα μπορούσε να εφαρμόσει η κυβέρνηση με τα 13 δισ.
–Αλλά έτρεξε να τα δώσει στους δανειστές για προεξόφληση του χρέους
Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για την πρόωρη αποπληρωμή 12,84 δισ. ευρώ του δημοσίου χρέους μέσα στο 2026. Το οικονομικό επιτελείο μάς λέει το προφανές: Ότι, εξοφλώντας δάνεια του GLF (με κυμαινόμενο επιτόκιο κοντά στο 3%), το Ελληνικό Δημόσιο γλιτώνει περίπου 370 εκατ. ευρώ τον χρόνο σε τόκους.
Μια χαρά τα λένε οι αριθμοί. Ποια είναι, όμως, η σκληρή αλήθεια που κρύβεται πίσω από τους κυβερνητικούς επαίνους;
Ότι 13 ολόκληρα δισ. ευρώ κάνουν φτερά από την ελληνική αγορά για να πάνε στις τσέπες των πιστωτών, σε μια εποχή που η πραγματική οικονομία διψάει για ρευστότητα, η βιομηχανία στενάζει και τα νοικοκυριά μετράνε και το τελευταίο ευρώ.
Πρόκειται για έναν λογιστικό θρίαμβο ο οποίος καλύπτει μια πραγματική αφαίμαξη της ελληνικής οικονομίας. Το αφήγημα του «καλού μαθητή» απέναντι στους ευρωπαίους δανειστές έχει τεράστιο κόστος για τον τόπο. Το να αποσύρεις 13 δισ. ευρώ από τα ταμειακά διαθέσιμα δεν είναι απλώς μια «λογιστική τακτοποίηση». Είναι 13 δισ. που δεν θα πέσουν ποτέ στην ελληνική αγορά.
Την ώρα που το χρέος μειώνεται στα χαρτιά, η χώρα χάνει την ευκαιρία να χτίσει παραγωγική βάση. Ας μιλήσουμε με τα νούμερα της ίδιας της κυβέρνησης, για να δούμε τι ακριβώς πετάξαμε στον κάλαθο των αχρήστων:
– Στραγγαλισμός της παραγωγής, καθώς το υπουργείο Ανάπτυξης ανακοίνωσε περιχαρές ένα πακέτο 4,4 δισ. ευρώ για τη βιομηχανία και τις επενδύσεις. Αν δεν τα δίναμε στους δανειστές, θα μπορούσαμε να ρίξουμε στην αγορά τρία τέτοια πακέτα. Θα μπορούσαμε να χρηματοδοτήσουμε πάνω από το 50% του Εθνικού Προγράμματος Ανάπτυξης 2026 – 2030 (συνολικού ύψους 23 δισ.) με τη μία.
– Ψίχουλα αντί για πραγματική κοινωνική πολιτική, καθώς, στη ΔΕΘ, η κυβέρνηση θα μοιράσει μέτρα ανακούφισης ύψους 1,4 έως 1,7 δισ. ευρώ (μειώσεις φόρων, εισφορών κ.λπ.). Με τα 13 δισ. της πρόωρης αποπληρωμής, το κράτος θα μπορούσε να εφαρμόσει οκτώ τέτοια πακέτα ΔΕΘ. Μιλάμε για ολική φορολογική ανακούφιση της μεσαίας τάξης, ουσιαστική ενίσχυση της Υγείας και της Παιδείας και πραγματικές ανάσες στους ελεύθερους επαγγελματίες – όχι ασπιρίνες.
– Υποδομές που μένουν στα χαρτιά, εφόσον η χώρα χρειάζεται απεγνωσμένα έργα πνοής. Ο 6ος προβλήτας του ΟΛΘ (με προοπτική 52.000 θέσεων εργασίας), το μεγάλο σχέδιο ανασυγκρότησης του Έβρου (κόστους 3 δισ. ευρώ) και η αναβάθμιση κρίσιμων λιμανιών, όπως της Στυλίδας. Με 13 δισ. στο ταμείο, η Ελλάδα θα μετατρεπόταν στο απόλυτο εμπορευματικό κέντρο των Βαλκανίων, θωρακίζοντας ταυτόχρονα τα εθνικά της σύνορα.
Τελικά, φαίνεται ότι, ακόμα και αν «κερδίζουμε το χρέος», χάνουμε την παραγωγή. Κανείς δεν λέει ότι η μείωση του χρέους (από το 205,6% στο 137% του ΑΕΠ) είναι κακή εξέλιξη. Όμως, η πολιτική διαχείριση αυτών των υπερπλεονασμάτων δείχνει ξεκάθαρα τις προτεραιότητες. Η κυβέρνηση επιλέγει να ικανοποιήσει τις αγορές και τις Βρυξέλλες, στερώντας από τη χώρα το καύσιμο που χρειάζεται για να παραγάγει πραγματικό πλούτο.
Αν η Ελλάδα δεν αποφασίσει να ρίξει χρήμα στην εγχώρια παραγωγή, στις υποδομές και στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, η μείωση του χρέους θα παραμείνει ένας στείρος αυτοσκοπός. Και εμείς απλώς θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε, με χαμένες θέσεις εργασίας, χαμένες επενδύσεις και χαμένες ζωές, τις ευκαιρίες που αφήσαμε να περάσουν ανεκμετάλλευτες.
Φωτό: ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ / ΜΟΤΙΟΝ ΤΕΑΜ
