Σε τέλμα η Ευρωπαϊκή Ένωση
–Τρώει το ένα χαστούκι μετά το άλλο, αλλά δεν έχει τη δύναμη και το κουράγιο να αντιδράσει
Το τελευταίο χαστούκι που έφαγε η Ευρώπη, από μια χώρα που είναι κάτι σαν κράτος, που ακροβατεί μεταξύ δύο φυλών, που έχει δύο κυβερνήσεις –με κάποια κράτη να έχουν αναγνωρίσει τη μία και κάποια άλλα την άλλη–, που καταφέρνουν όμως να έχουν κοινή εξωτερική πολιτική και να ομονοούν για τα συμφέροντα της πατρίδας τους, είναι χαρακτηριστικό της απαξίωσης που απολαμβάνει διεθνώς η ΕΕ. Μια ΕΕ που ξεκίνησε για να γίνει ο τρίτος πόλος μεταξύ των δύο τότε υπερδυνάμεων, των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ, αλλά κατάντησε να είναι η θεραπαινίδα του Τραμπ και τον παρακαλάει να μειώσει τους δασμούς, για να μη μείνουν τα προϊόντα της απούλητα και βυθιστεί σε οικονομική κρίση.
Η Ευρώπη φιλοδοξούσε να γίνει υπερδύναμη και μπορούσε να γίνει, γιατί είχε την τεχνολογία, τα μυαλά, τις δεξιότητες, τις δυνατότητες και όλες τις προδιαγραφές. Τα παλιά χρόνια είχε και τους ηγέτες που θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν αυτόν τον στόχο. Προοδευτικά, όμως, ενώ έγινε οικονομική υπερδύναμη, και είχε λόγο σε κάθε τομέα που αφορούσε την παγκόσμια οικονομία, όπως στο εμπόριο, στη βιομηχανία, στη ναυτιλία –κυρίως χάρη στην Ελλάδα, που είναι η πρώτη δύναμη στον κόσμο και κατέχει το… άθλημα όσο καμία άλλη χώρα–, πολιτική και στρατιωτική υπερδύναμη δεν έγινε ποτέ, καθώς οι ηγέτες της δεν αντιμετώπισαν ποτέ αυτό που είχαν δημιουργήσει ως ενιαίο χώρο. Ενώ φρόντισαν, δηλαδή, να έχουν κοινό νόμισμα, κοινή οικονομική πολιτική σε όλους τους τομείς, απέφυγαν να έχουν κοινό στρατό, κοινά σύνορα, κοινή εξωτερική πολιτική, με αποτέλεσμα οι ίδιοι οι λαοί της ευρωπαϊκής ηπείρου να μην έχουν θετική άποψη για την ΕΕ, και μάλιστα μια μεγάλη χώρα, όπως η Βρετανία, να αποχωρήσει.
Οι ευρωπαϊκές χώρες δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν το πνεύμα των ιδρυτών της Ένωσης και κάπου έχασαν την μπάλα. Με τον καιρό, χάθηκαν οι μεγάλοι ευρωπαϊστές, οι πολιτικές προσωπικότητες που είχαν το ειδικό βάρος να σηκώσουν την ευρωπαϊκή ιδέα στις πλάτες τους και το όνειρο ξεθώριασε, ο στόχος ξέφτισε και η ΕΕ έγινε σάκος του μποξ για τους μεγάλους. Κανένας δεν της δίνει σημασία, κανένας ισχυρός δεν την υπολήπτεται, κανένας δεν την υπολογίζει και δεν τη λογαριάζει για ενιαία δύναμη. Όποιος έχει διάφορες με την ΕΕ βρίσκει έναν… κολλητό, που τον έχει και προμηθευτή είτε στα όπλα είτε στην τεχνολογία κ.λπ. –και ως εκ τούτου υπάρχουν οικονομικά συμφέροντα–, έναν Γερμανό, έναν Γάλλο, έναν Ιταλό, έναν Ολλανδό κ.λπ., και κάνει τη δουλειά του διά της πλαγίας οδού. Το παράδειγμα της Τουρκίας με τη Γερμανία, για να ξεπεραστούν τα ευρωπαϊκά εμπόδια που της βάζει η Ελλάδα, είναι χαρακτηριστικό.
Κάπως έτσι η Ευρώπη χάνει την ισχύ της και το ειδικό πολιτικό της βάρος.
Και μικραίνει τόσο πολύ, που μπορεί ο κάθε Χάφταρ να την προσβάλλει και να τη διασύρει. Το χειρότερο, δε, είναι πως 48 ώρες μετά το χαστούκι η ΕΕ δεν είχε εκδώσει ούτε ανακοίνωση ούτε μια τυπική διαμαρτυρία. Την έφτυσε ο Χάφταρ και νόμιζε ότι… ψιχαλίζει! Ούτε οι εμπλεκόμενες χώρες που είχαν στείλει υπουργούς, που… έφαγαν πόρτα, έβαλαν….κιχ. Ούτε η Ιταλία, ούτε η Μάλτα, ούτε η Ελλάδα απάντησαν. Περίμεναν, άραγε, την επίσημη τοποθέτηση των Βρυξελλών για να αντιδράσουν ή έκριναν πως δεν έπρεπε να αντιδράσουν;
Ή μήπως, ακόμα χειρότερα, δεν συμφωνούσαν στο αν έπρεπε να αντιδράσουν;
Όλα αυτά δείχνουν ότι η ΕΕ έχει χάσει τον προσανατολισμό της, έχει χάσει τον δρόμο της. Οι ηγέτες της είναι ανεπαρκείς, οι πολιτικοί της μετριότατοι και ο κόσμος στα κάγκελα, γιατί δεν τους αντέχει ούτε τους ανέχεται.
Γι’ αυτό η Ευρώπη είναι πλέον αδύναμη να επιβληθεί, λίγη για να παρέμβει, ακατάλληλη για να επωμισθεί μεγάλους ρόλους.
Στη γενικότερη μιζέρια που κυριαρχεί παγκοσμίως, η Ευρώπη, αντί να ξεχωρίσει, να κυριαρχήσει, έτρεξε να… πιάσει στασίδι, μην τυχόν και χάσει τη θέση της μεταξύ των ανυπόληπτων και των ελάχιστων. Κρίμα…
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
