ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΣΥΓΚΡΟΤΕΙ Ο ΣΑΜΑΡΑΣ
–ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΑΛΛΑΧΘΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ
–ΣΕ ΠΟΙΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΗΧΗΣΗ
Μεθοδικά, αθόρυβα, μελετημένα και σοβαρά ετοιμάζει την πολιτική του παρέμβαση ο Αντώνης Σαμαράς, στον οποίο φαίνεται ότι η Ιστορία έδωσε τον ρόλο του… διώκτη του Μητσοτάκη. Βέβαια, ο πρώην πρωθυπουργός δεν έχει πρόβλημα με συγκεκριμένα πρόσωπα, αλλά με το κατεστημένο που εκπροσωπούν και τον ανομοιογενή συρφετό που τα ακολουθεί.
Τις επιλογές και τις επαφές με τα διάφορα στελέχη που προσεγγίζονται ή προσεγγίζουν τον σχηματισμό που δημιουργεί τις κάνει ο ίδιος ο Σαμαράς, καθώς θέλει να έχει τον απόλυτο έλεγχο, για να μη γίνει κάποια αστοχία που θα βλάψει πολιτικά το εγχείρημα και θα δώσει… πάτημα στους αντιπάλους του.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις στελεχών εταιρειών δημοσκοπήσεων με τις οποίες έχει επαφές, το πολιτικό εγχείρημα του Αντώνη Σαμαρά έχει μεγάλο ρεύμα στην Πελοπόννησο και στη Βόρεια Ελλάδα, ενώ αυξημένα ποσοστά εμφανίζει και στην πρώην Β’ Αθηνών.
Ο στόχος του Σαμαρά δεν είναι να ρίξει τον Μητσοτάκη, αλλά να συγκροτήσει ένα πατριωτικό μέτωπο με όσους πιστεύουν στις πατροπαράδοτες αξίες του λαού μας, ανεξάρτητα από τον πολιτικό χώρο που βρίσκονται μέχρι σήμερα, για να βγει ο τόπος από το δίχτυ της διαφθοράς, της ανυπαρξίας, της υποτέλειας και της διαπλοκής.
Ο Σαμαράς δεν θέλει να μαζέψει καιροσκόπους, διαδρομιστές και λοιπούς περίεργους που έχουν κατακλύσει την πολιτική ζωή του τόπου. Θέλει να μαζέψει τους πατριώτες, εκείνους που δεν ντρέπονται να πουν ότι είναι Έλληνες, που δεν ντρέπονται να κάνουν τον Σταυρό τους, που δεν ανέχονται τη συρρίκνωση της χώρας, που δεν συμβιβάζονται και δεν φοβούνται και κυρίως δεν θέλουν να είναι στο περιθώριο. Γι’ αυτό, το κόμμα του θα έχει σαφή πατριωτικό προσανατολισμό, θα είναι μια καθαρή συντηρητική παράταξη και όχι ένα μείγμα φιλελευθερισμού, σημιτισμού, αναρχοαυτόνομων κεντρώων και ευκαιριακών πρώην αριστερών. Και, φυσικά, ο Σαμαράς θα επιδιώξει να ξεκαθαρίσει ότι δεν θέλει την αποκαθήλωση της ΝΔ, αλλά την κάθαρση, την επιστροφή στις ρίζες, την εμπέδωση της καθαρότητας και της λεβεντιάς που χαρακτήριζαν πάντα τη γαλάζια παράταξη.
Όπως το 1993 έσωσε τη Νέα Δημοκρατία από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, έτσι και σήμερα θεωρεί ότι καλείται να τη σώσει και από τον Κυριάκο Μητσοτάκη
Ο Αντώνης Σαμαράς είναι γέννημα και θρέμμα της Νέας Δημοκρατίας, παιδί της Νέας Δημοκρατίας, του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ευάγγελου Αβέρωφ.Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης πολιόρκησε τη Νέα Δημοκρατία από το 1974, αλλά μόλις το 1979 κατάφερε να γίνει δεκτός σε αυτή. Ακολούθως διεκδίκησε την ηγεσία της και την «πήρε» από τον πολιτικό ογκόλιθο της ηθικής και της αξιοπρέπειας, τον Κωστή Στεφανόπουλο, ο οποίος τίμησε το πρώτο πολιτειακό αξίωμα της χώρας και τιμάται από την Ιστορία και αδιαμφισβήτητα από όλες τις παρατάξεις. Ακολούθως, με ραδιουργίες και παρακολουθήσεις, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης επιχείρησε μέσω του Ειδικού Δικαστηρίου να αναρριχηθεί στην πρωθυπουργία.
Το πέτυχε, μετά χιλίων κόπων και βασάνων, διχασμών και ανίερων συμμαχιών, το 1990, αφού προσεταιρίστηκε με παραχωρήσεις και οφίτσια έναν βουλευτή της ΔΗΑΝΑ.
Όμως, έκτοτε η Νέα Δημοκρατία μετετράπη σε πεδίο διαπλοκής και διαφθοράς, μια μικρογραφία αυτού που βιώνουμε σήμερα.
Ακριβώς επειδή στη Νέα Δημοκρατία εξελισσόταν η διαπλοκή της διαπλοκής, ήταν πολύ φρόνιμο να υπάρξει παρέμβαση για να διακοπεί η διακυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, με ήττα, βέβαια, της Νέας Δημοκρατίας, που δεν έφταιγε, αλλά είχε επιτρέψει η ηγεσία της να πάει στον αρχιεπιστάτη του αρχιαποστάτη του βασιλικού πραξικοπήματος στα Ιουλιανά του 1965.
Η πτώση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη έφερε και την αλλαγή ηγεσίας στη Νέα Δημοκρατία, για να επιστρέψει η παράταξη στην κανονικότητα, στα πάτρια εδάφη.
Ω του θαύματος, όμως, η Νέα Δημοκρατία πέρασε –προφανώς κληρονομικώ δικαιώματι– στον Κυριάκο Μητσοτάκη, την οποία διαδοχή βοήθησαν και εκείνοι που διαψεύδονται σήμερα, αφού το κόμμα έχει περιέλθει στους εκσυγχρονιστές του Σημίτη και στους ακροδεξιούς της χουντικής νεολαίας.
Γι’ αυτό, σήμερα, η οποιαδήποτε αποκαθήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας είναι ιερή υποχρέωση αυτών που γεννήθηκαν, ανδρώθηκαν και τιμήθηκαν από τη Νέα Δημοκρατία και έφτασαν μέχρι το προεδρικό αξίωμα.
Γι’ αυτό, ο Αντώνης Σαμαράς έχει εθνική επιταγή να ενεργήσει με ήσυχη τη συνείδηση ότι δεν υπονομεύει τη Νέα Δημοκρατία, αφού η κυβέρνηση –καθ’ ομολογία του Κυριάκου Μητσοτάκη– εκφράζει τον κεντρώο χώρο, δηλαδή δεν είναι συντηρητική.
Η Νέα Δημοκρατία, και ως λαϊκή δεξιά και ως μεσαίος χώρος, έχει την υποχρέωση να στηρίξει την πατρίδα ενάντια στις σημιτικές και μητσοτακικές υποχωρήσεις, να στηρίξει τη μεσαία τάξη, να στηρίξει την παραγωγή, να στηρίξει τις κοινωνικές υπηρεσίες, την υγεία, την παιδεία, γιατί τώρα όλα οδεύουν στους αδίστακτους μεταπράτες και στην οικονομική ολιγαρχία.
Ο Σαμαράς δεν θέλει ρήξη με τον Μητσοτάκη, θέλει να απαλλαγεί η χώρα από το σάπιο κατεστημένο που έχει εγκαθιδρύσει ο σημερινός πρωθυπουργός.
Και καλεί σε συστράτευση όλους όσους αισθάνονται μέσα τους αναπτυγμένη την πατριωτική συνείδηση, όπου κι αν ανήκουν πολιτικά, σε πανστρατιά για να σωθεί η χώρα.
Διεμβολίζει τη ΝΔ ο πρώην πρωθυπουργός
Ο Αντώνης Σαμαράς αποδεικνύεται τελικά ο πιο απρόβλεπτος και ταυτόχρονα υπολογίσιμος παράγοντας του πολιτικού σκηνικού, λειτουργώντας ως ρυθμιστής πολύ πριν ακόμη ανακοινώσει και επισήμως την ίδρυση του νέου του κόμματος. Στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου αρχικά υπήρχε η διάθεση υποτίμησης της κίνησης αυτής, επικρατεί πλέον ανοιχτός συναγερμός.
Το εγχείρημα του πρώην πρωθυπουργού δεν απειλεί απλώς τη Νέα Δημοκρατία σε επίπεδο εκλογικών ποσοστών, αλλά την κόβει στα δύο στον πυρήνα της, αγγίζοντας δομές, τοπικά δίκτυα και παραδοσιακούς μηχανισμούς που στήριζαν το κόμμα επί δεκαετίες. Η πραγματική πηγή ανησυχίας για την οδό Πειραιώς δεν περιορίζεται στους ψυχρούς αριθμούς των δημοσκοπήσεων αλλά έγκειται στην ποιότητα και στη γειωμένη επιρροή των προσώπων που συστρατεύονται με τον μεσσήνιο πολιτικό. Από την Αθήνα μέχρι τον Έβρο, στελέχη με ισχυρές τοπικές αναφορές κλείνουν συμφωνίες και προετοιμάζουν τα νέα ψηφοδέλτια, διαμορφώνοντας μια δυναμική που θυμίζει παλιές κομματικές εποχές.
Στην Α’ Αθηνών κλεισμένη θεωρείται η Σοφία Νικολάου, ενώ στο ίδιο κάδρο βρίσκεται ο πρώην υπουργός Γιώργος Φορτσάκης. Στη Λακωνία επανέρχεται δυναμικά η Φεβρωνία Πατριανάκου, ενώ στη Μεσσηνία ο νυν βουλευτής Μίλτος Χρυσομάλλης αποτελεί την αιχμή του δόρατος μιας ευρύτερης περιφερειακής κινητοποίησης. Παράλληλα, ανοιχτές γραμμές διατηρούνται με κοινοβουλευτικά στελέχη, όπως ο Χαράλαμπος Αθανασίου, ο Γιώργος Καρασμάνης και ο Θεόφιλος Λεονταρίδης, την ώρα που στον αγροτικό χώρο ξεχωρίζει η προσχώρηση του Κώστα Ανεστίδη από τη Λάρισα, σηματοδοτώντας άνοιγμα σε επαγγελματικές ομάδες που αισθάνονται απομακρυσμένες από την κεντρική πολιτική γραμμή. Το παζλ συμπληρώνουν η κάθοδος του Κώστα Μαρκόπουλου στην Εύβοια, η μετακίνηση του Μάριου Σαλμά στον Βόρειο Τομέα Αθηνών αλλά και ηχηρά ονόματα από τον χώρο της Αυτοδιοίκησης, της δικηγορίας και της ακαδημαϊκής κοινότητας, όπως η Εύη Τατούλη στην Αρκαδία, ο Θέμης Σοφός και ο Χρήστος Ζώης στη Λάρισα.
Για τη Θεσσαλονίκη ακούγονται έντονα ο Σάββας Αναστασιάδης, ο Νίκος Καραγιαννίδης και η Βούλα Πατουλίδου, ενώ για το Επικρατείας προβάδισμα φαίνεται να έχει ο Γιάννης Μάζης, πλαισιωμένος από τον Μελέτη Μελετόπουλο. Ο Σαμαράς χτίζει μεθοδικά ένα ψηφιδωτό διακριτών προσωπικοτήτων, ανεξάρτητων βουλευτών, όπως ο Νίκος Βρεττός, και δυσαρεστημένων «γαλάζιων» στελεχών, αποδεικνύοντας ότι η εσωκομματική του γεωγραφία διαθέτει βαθιές ρίζες, που δύσκολα μπορούν να αγνοηθούν από τον κυβερνητικό μηχανισμό.
Οι πληροφορίες μιλούν και για τρία πρόσωπα από το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, καθώς και για δύο ακόμα επώνυμα πρόσωπα από τον καλλιτεχνικό χώρο.
