Φούσκα η ελληνική οικονομία, το ζητούμενο είναι πότε θα… σκάσει
Παρά τις κυβερνητικές θριαμβολογίες για την τακτοποίηση της εθνικής οικονομίας και το νοικοκύρεμα των οικονομικών του κράτους, οι παράγοντες της αγοράς θεωρούν δεδομένο ότι, με βάση τα απλά μαθηματικά και τη λογική των αριθμών, το κυβερνητικό αφήγημα πάσχει και είναι σε πολλά σημεία εξωπραγματικό.
Γιατί δεν είναι δυνατόν να ευημερεί η οικονομία μιας χώρας, να εμφανίζει θηριώδη πλεονάσματα, να ξεπληρώνει τα χρέη της πριν από τη λήξη τους και ο λαός της να υποφέρει, να πεινάει, να ζει από τις επιδοτήσεις και τα συσσίτια.
Αν ο λαός δεν έχει αγοραστική δύναμη, αν το χρήμα δεν κινείται στην εσωτερική αγορά, γιατί δεν υπάρχει, αν ο κόσμος στερείται βασικά αγαθά, φάρμακα, είδη διατροφής κ.λπ., επειδή δεν έχει χρήματα, η οικονομία εμφανίζεται μεν υγιής και δυνατή, αλλά αυτή είναι μια πλασματική εικόνα, μια ψευδαίσθηση, μια οφθαλμαπάτη. Ισχυρό κράτος χωρίς ισχυρό λαό δεν υπάρχει, δεν γίνεται.
Όταν οι αριθμοί ευημερούν και ο λαός δυστυχεί, δεν υπάρχουν προδιαγραφές υγιούς οικονομίας, δεν μπορούμε να μιλάμε για οικονομικό… θαύμα ούτε για ανάπτυξη. Μόνο για… φούσκα μπορούμε να μιλάμε, για φαινομενική οικονομική άνθηση, που δεν βασίζεται σε πραγματικές οικονομικές παραμέτρους αλλά σε μοχλευμένα στοιχεία που προκύπτουν από κατασκεύασμα δεδομένα.
Όταν ο τραπεζικός τομέας εμφανίζει εντυπωσιακή άνοδο, επειδή… ξεφορτώθηκε δάνεια δισεκατομμυρίων, όχι γιατί δημιούργησε προϋποθέσεις ανάκαμψης και τραπεζικής λειτουργίας, αλλά επειδή του πλήρωσε τα χρέη το κράτος και του ξανάδωσε πίσω τα δάνεια που του πλήρωσε, για να τα εισπράξει από τους ταλαίπωρους δανειολήπτες ή να τα πουλήσει στα funds, δεν μιλάμε για οικονομική διόρθωση αλλά για… ληστεία του κόσμου. Ένας κόσμος, όμως, που είναι δεμένος χειροπόδαρα, με τους νόμους που θέσπισε το κράτος, και δεν μπορεί να κάνει τίποτα.
Με αυτήν την κοινωνία, την εξαθλιωμένη, που δεν έχει μαντίλι να κλάψει, με αυτήν την απελπισία, τη δυστυχία απλωμένη στο μεγαλύτερο μέρος του λαού, που ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει κανονική οικονομία, με υπόβαθρο και θεμέλια, που να μπορεί να αντεπεξέλθει στους κλυδωνισμούς που προκαλεί το σύγχρονο διεθνές οικονομικό περιβάλλον, που μεταλλάσσεται διαρκώς λόγω των πολέμων και των ανατιμήσεων του πετρελαίου;
Ναι, καλά πάει η οικονομία μας, αλλά φαινομενικά. Είναι ένας γίγαντας που στηρίζεται σε γυάλινα πόδια, ένας πύργος χτισμένος στην άμμο.
Γι’ αυτό είναι θέμα χρόνου να καταρρεύσει.
Η χώρα δεν παράγει, ο κόσμος δεν έχει δυνατότητα και δεν αγοράζει, δηλαδή το χρήμα δεν κινείται, δεν ανακυκλώνεται, οι τράπεζες δεν χρηματοδοτούν τις επιχειρήσεις για να ανακάμψουν και να αναπτυχθούν, για να συνεισφέρουν στο εθνικό προϊόν. Πώς, λοιπόν, θα αναπτυχθεί η οικονομία; Πώς θα συνέλθει από το σοκ των Μνημονίων και των capital controls;
Με λογιστικά τερτίπια και τραπεζικά κόλπα δεν αναπτύσσεται η οικονομία. Ή μάλλον αναπτύσσεται φαινομενικά, λογιστικά, όχι πάντως κανονικά. Και σε αυτήν την περίπτωση ο τυμπανισμός της είναι απλά μια… φούσκα, που κάποια στιγμή θα σκάσει. Το μόνο που δεν γνωρίζουμε είναι σε ποιων τα χέρια θα σκάσει…
