Η ώρα της αλήθειας για την κυβέρνηση

Η ώρα της αλήθειας για την κυβέρνηση

Την περασμένη εβδομάδα, από το βήμα του Συνεδρίου του Economist, ο υπουργός Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης αποκάλυψε ότι το φθινόπωρο θα λειτουργήσει ο νέος φορέας επανάκτησης και επανεκμίσθωσης ακινήτων, που θα αποτελεί την κορωνίδα των μέτρων που λέει ότι έχει πάρει η κυβέρνηση για την προστασία των δανειοληπτών που δεν μπορούν να… γλιτώσουν τα σπίτια τους από τους πλειστηριασμούς και τις κατασχέσεις.

Ο φορέας αυτός, όπως είπε ο υπουργός και όπως έχει ανακοινωθεί άλλωστε, θα εξαγοράζει τα σπίτια όσων δεν μπορούν να αποφύγουν τον πλειστηριασμό, θα μένουν οι ίδιοι μέσα με ένα ενοίκιο που θα επιδοτείται από το κράτος και σε 12 χρόνια θα μπορούν να πάρουν πίσω το σπίτι τους, πληρώνοντας το 70% της αξίας του.

Ουσιαστικά, δεν θα ξεσπιτώνεται σχεδόν κανένας, γιατί οι περισσότεροι δανειολήπτες είναι μεγάλης ηλικίας και σε 12 χρόνια είτε δεν θα βρίσκονται στη ζωή είτε θα έχουν μεγαλώσει τα παιδιά τους και θα έχουν τακτοποιηθεί οικονομικά, ώστε να έχουν τη δυνατότητα να εξαγοράσουν την πατρική περιουσία με δάνειο ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο.

Σίγουρα είναι καλό το μέτρο και θα περιορίσει την αρπακτικότητα των funds, ωστόσο, δεν ξέρουμε αν θα έχει πλέον λόγο ύπαρξης στον χρόνο που θα εφαρμοστεί. Αν υπάρχει, δηλαδή, πεδίο εφαρμογής.

Γιατί όσα σπίτια ήταν σε καλή κατάσταση και μπορούσαν να πιάσουν καλή τιμή στην αγορά εκπλειστηριάστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες και πουλήθηκαν, αφήνοντας στον δρόμο ή οδηγώντας στον θάνατο τους ιδιοκτήτες τους, αφού πολλοί αυτοκτόνησαν, μη αντέχοντας τη συμφορά, ενώ όσα απέμειναν, τα δεύτερης διαλογής, θα πουληθούν και αυτά στον φορέα, σε χαμηλότερη τιμή βέβαια, αλλά πολλαπλάσια εκείνης που τα είχαν εξαγοράσει, μέσω των δανείων, για τα οποία είχαν μπει εγγύηση, τα ντόπια και ξένα κοράκια. Δηλαδή, ωφελημένα θα είναι μόνο τα funds, που μοσχοπούλησαν τα καλά ακίνητα και θα πουλήσουν σε καλή τιμή στον φορέα και εκείνα που δεν πωλούνται εύκολα και μπορεί να τους… έμεναν.

Ουσιαστικά, δεν έχουν μείνει αξιόλογα ακίνητα, πρώτης διαλογής, για να γλιτώσουν οι ιδιοκτήτες τους το ξεσπίτωμα. Γιατί ο φορέας δεν έγινε όταν έπρεπε, όταν είχε ψηφιστεί από τη Βουλή, όταν είχε γίνει νόμος του κράτους.

Γιατί ψηφίστηκε το 2020 και θα εφαρμοσθεί λίγο πριν το 2027! Κοντά… επτά χρόνια μετά.
Γιατί αυτή η καθυστέρηση; Για να προλάβουν τα funds να πουλήσουν ανενόχλητα τα καλά ακίνητα; Για να έχουν τον χρόνο να εκβιάσουν τους άτυχους ιδιοκτήτες, για να διαπραγματευθούν καλύτερες τιμές με τους αγοραστές; Για να προλάβουν τα funds να πετάξουν στον δρόμο όσους περισσότερους μπορούσαν;

Και έρχεται τώρα ο κ. Πιερρακάκης να μας πει ότι θα εφαρμοστεί σε τέσσερις μήνες ο νόμος που διασφαλίζει τα σπίτια των οικονομικά αδύναμων δανειοληπτών; Επτά χρόνια τι έκανε η κυβέρνηση; Η ίδια ήταν και τότε και τώρα. Γιατί καθυστέρησε;

Επειδή ο κόσμος δεν… μασάει και δεν… καταπίνει τα παραμύθια και τις δικαιολογίες των υπουργών, αν όντως η κυβέρνηση έχει αγαθές προθέσεις και αν θέλει πράγματι να βοηθήσει τους δανειολήπτες που έχασαν τις περιουσίες τους, υπάρχει τρόπος να το αποδείξει: Ο νόμος που θα εφαρμοστεί το φθινόπωρο να έχει αναδρομική ισχύ για κάποια χρόνια πριν. Δηλαδή, όσα σπίτια χάθηκαν σε πλειστηριασμούς πριν από δύο ή τρία χρόνια, αλλά δεν έχουν βρει αγοραστές οι εταιρείες που τα πήραν στον πλειστηριασμό, να μπουν στον φορέα και να αποδοθούν στους πρώην ιδιοκτήτες τους, για να μείνουν με ενοίκιο για 12 χρόνια. Και όσα έχουν εκπλειστηριαστεί αλλά δεν έχουν βρεθεί αγοραστές να τα πάρουν, ή μέχρι και πριν από έναν χρόνο από τη σύσταση του φορέα δεν είχαν εκδιωχθεί οι ιδιοκτήτες τους, να βγουν από τους καταλόγους των προς πώληση ακινήτων και να ξαναγυρίσουν οι ιδιοκτήτες τους μέχρι να λειτουργήσει ο φορέας, και ας πληρώσουν και τα ενοίκια αναδρομικά.

Μόνο έτσι θα πείσει τον κόσμο η κυβέρνηση πως δεν παίζει τα παιχνίδια των funds και δεν καθυστέρησε σκόπιμα την εφαρμογή του νόμου για τον φορέα…

Μόνο έτσι θα αποδείξει ότι είναι με τον κόσμο και όχι με τις εισπρακτικές εταιρείες και τα «κοράκια».

Ο τρόπος είναι απλός και ξεκάθαρος. Αν υπάρχει βούληση, όλα μπορούν να γίνουν. Υπάρχει, όμως;

Ιδού η Ρόδος, κύριε Πιερρακάκη!

ΤΟ ΠΑΡΟΝ