Σ. Αρναούτογλου στο “Π”: Ανάπτυξη με δελτία αισιοδοξίας ή πολιτική με ουσία;
Του
ΣΑΚΗ ΑΡΝΑΟΥΤΟΓΛΟΥ
Ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ
Η κυβέρνηση επιμένει να παρουσιάζει μια εικόνα σταθερότητας και προόδου. Όμως, πίσω από τις ανακοινώσεις και τα θετικά δελτία, πολλοί πολίτες νιώθουν ότι η καθημερινότητά τους δυσκολεύει, αντί να βελτιώνεται. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Γιατί συχνά τα προβλήματα δεν λύνονται, απλώς μετακινούνται. Και στο τέλος ο λογαριασμός φτάνει πάντα στον ίδιο, στην κοινωνία.
Στον τομέα της ενέργειας, για παράδειγμα, ακούμε συνεχώς ότι «θα βρεθούν τα χρήματα» για τις μεγάλες επενδύσεις που χρειάζεται το δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας. Όταν, όμως, μιλάμε για δισεκατομμύρια ευρώ, δεν αρκούν οι διαβεβαιώσεις. Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να ξέρουν ποιος πληρώνει τελικά τον λογαριασμό και ποιος έχει τον έλεγχο σε κρίσιμες υποδομές. Η ενεργειακή μετάβαση δεν μπορεί να προχωρά χωρίς διαφάνεια, κοινωνικό έλεγχο και ξεκάθαρους κανόνες.
Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του clawback στον χώρο της Υγείας. Για να το πούμε απλά: Το κράτος αποφασίζει κάθε χρόνο πόσα χρήματα θα δώσει για φάρμακα, σαν να βάζει έναν κουμπαρά. Όταν, όμως, ο κουμπαράς αδειάσει και ο λογαριασμός συνεχίσει να μεγαλώνει, το κράτος δεν λέει «να οργανώσω καλύτερα το σύστημα ή να βάλω περισσότερα χρήματα». Λέει στις φαρμακευτικές εταιρείες «δώστε μου πίσω τη διαφορά». Αυτός είναι ο μηχανισμός του clawback. Στην πράξη, όμως, δεν περιορίζεται η σπατάλη ούτε διορθώνονται οι στρεβλώσεις. Ο λογαριασμός φουσκώνει και μετά μετακινείται: Λίγο στον προϋπολογισμό, λίγο στα νοσοκομεία και τελικά στους πολίτες, που πληρώνουν με φόρους, με ελλείψεις και με μεγαλύτερη ταλαιπωρία. Η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί μείωση του clawback. Τελικά είδαμε ξανά διαχείριση στα χαρτιά, όχι λύση.
Την ίδια στιγμή, παρουσιάζεται ως επιτυχία η χρηματιστηριακή ευφορία και η άνοδος των μετοχών μεγάλων ομίλων. Όμως, ανάπτυξη δεν είναι οι δείκτες. Ανάπτυξη είναι αν ο εργαζόμενος πληρώνεται στην ώρα του, αν το έργο ολοκληρώνεται σωστά, αν η τοπική κοινωνία βλέπει πραγματικό όφελος. Διαφορετικά, μιλάμε απλώς για αριθμούς που δεν αγγίζουν την καθημερινή ζωή.
Το ίδιο ισχύει και για την ηλεκτροκίνηση. Παρουσιάστηκε ως μεγάλη πράσινη τομή, αλλά σήμερα ακόμη και μεγάλες διεθνείς εταιρείες παραδέχονται ότι «δεν βγαίνουν τα νούμερα». Αυτό δείχνει ότι η πράσινη μετάβαση δεν μπορεί να γίνεται μόνο με επιδοτήσεις και ωραία λόγια. Αν δεν υπάρχει σχέδιο, χρόνος και στήριξη, καταλήγει να γίνεται νέο βάρος για τον πολίτη.
Παράλληλα, όσα αποφασίζονται στην Ευρώπη δεν είναι κάτι μακρινό. Μπαίνουν κατευθείαν στο σπίτι του κόσμου. Φαίνονται στη δόση του δανείου που ανεβαίνει, στο ενοίκιο που δεν βγαίνει, στο μαγαζί της γειτονιάς που δυσκολεύεται να κρατηθεί ανοιχτό. Όταν τα επιτόκια ανεβαίνουν και το χρήμα ακριβαίνει, τη ζημιά δεν την παθαίνουν όλοι το ίδιο. Την πληρώνουν πρώτα οι πολλοί. Αυτές οι αποφάσεις δεν είναι ουδέτερες. Είναι πολιτικές επιλογές.
Γι’ αυτό η Ελλάδα δεν μπορεί να πηγαίνει στην Ευρώπη με σκυμμένο κεφάλι και να γυρίζει λέγοντας «έτσι αποφασίστηκε». Ο ρόλος μιας κυβέρνησης δεν είναι να μεταφράζει ευρωπαϊκές αποφάσεις σε ελληνικούς λογαριασμούς, αλλά να διαπραγματεύεται, να διεκδικεί και να προστατεύει την κοινωνία. Να ζητά χώρο για Υγεία και Παιδεία, στήριξη για τους δανειολήπτες και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, πραγματική προστασία από την ακρίβεια και μια πράσινη μετάβαση που να μην τιμωρεί όσους δεν αντέχουν οικονομικά.
Το ΠΑΣΟΚ δεν αντιτίθεται στην πρόοδο. Αντιτίθεται στην πολιτική που βαφτίζει τη μετάθεση ευθυνών ως μεταρρύθμιση και τη λογιστική διαχείριση ως επιτυχία. Για εμάς, ανάπτυξη σημαίνει καλύτερη ζωή για τους πολλούς, ισχυρό δημόσιο σύστημα υγείας, κοινωνική δικαιοσύνη και λογοδοσία. Όχι κουμπαράδες που αδειάζουν και γεμίζουν πάντα από την τσέπη του ίδιου ανθρώπου.
