Όποιοι κυκλοφορούν με τα πόδια στον Πειραιά πρέπει να είναι πολύ τυχεροί ή να έχουν… Άγιο για να φτάσουν στον προορισμό τους γεροί. Και αυτό γιατί τα πεζοδρόμια –όσα παραμένουν πεζοδρόμια και δεν έχουν γίνει προεκτάσεις μαγαζιών– είναι σε κακή κατάσταση. Είναι γεγονός ότι πολλά πεζοδρόμια του κέντρου έχουν ανακαινισθεί, αλλά ο Πειραιάς δεν είναι οι πέντ’ – έξι δρόμοι του κέντρου. Είναι εκατοντάδες δρόμοι που στην κυριολεξία τα πεζοδρόμιά τους είναι απροσπέλαστα, κανονικές παγίδες για τους πεζούς, οι οποίοι πριν ανέβουν… κάνουν τον Σταυρό τους.
Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ
Ουσιαστικά, ο Πειραιάς δεν έχει πεζοδρόμια, αλλά… πεζοπαγίδες. Δεκάδες άτομα, μεταξύ των οποίων και ο υπογράφων, έχουν… τσακιστεί στις πλάκες που εξέχουν, στα κενά που υπάρχουν, στα σκάμματα και στα χαντάκια.
Οι γειτονιές αναστενάζουν, τα Καμίνια, τα Μανιάτικα, ο Απόλλωνας είναι οι γειτονιές της… «πίσω αυλής» της πόλης, που δεν τους λείπουν μόνο τα πεζοδρόμια, αλλά μένουμε σε αυτά γιατί εκεί τσακίζεται ο κόσμος και σπάει χέρια και πόδια.
Υπάρχουν κάποιοι δρόμοι όπου τα πεζοδρόμια είναι ανύπαρκτα, σε κάποιους άλλους οι ρίζες των δέντρων έχουν πετάξει τις πλάκες και σχηματίζουν… βουναλάκια, σε άλλους τα πεζοδρόμια έχουν σκαφτεί για έργα του νερού ή του ΔΕΔΔΗΕ και τα αυλάκια δεν έχουν κλείσει ξανά και με τις βροχές δημιουργούν… κατολισθήσεις. Δεν λέμε ότι κατ’ ανάγκη ευθύνεται η σημερινή Δημοτική Αρχή. Λέμε ότι δεν ασχολήθηκε επαρκώς με το θέμα των πεζοδρομίων. Καλά τα στέγαστρα στην αγορά, χρήσιμα, αναγκαία, καλές οι ασφαλτοστρώσεις και αναγκαίες, όμως όλα για το κέντρο, για τη βιτρίνα. Η… πίσω αυλή έχει ένα παραβάν, φαίνεται, που την… κάνει αόρατη, δεν τη βλέπει και δεν ασχολείται κανένας με αυτή.
Τι να το κάνουν οι Καμινιώτες αν φτιάχτηκε δύο διάφορες η Δωδεκανήσου μόνο και μόνο για να αλλάξουν τα… λουλούδια στα παρτέρια; Επί της ουσίας τι έγινε;
Δεκατρία χρόνια στην εξουσία είναι η σημερινή Δημοτική Αρχή, δεν είναι δυνατόν να μην έχει γίνει κανένα σοβαρό πρόγραμμα αποκατάστασης των πεζοδρομίων. Τι να την κάνει ο κάτοικος της Αγίας Σοφίας τη φωταγώγηση του Πύργου, το στέγαστρο της αγοράς, όταν δεν μπορεί να πάει με ασφάλεια στο σπίτι του από τη λαϊκή, φορτωμένος με τα ψώνια του; Όταν σε κάθε πλάκα, σε κάθε ρείθρο παραμονεύει ο κίνδυνος;
Δεν ζητάει πολλά ο κόσμος ούτε κανένας θέλει να κάνει αντιπολίτευση. Το αυτονόητο ζητούν όλοι, μια υποφερτή κατάσταση όσον αφορά τα πεζοδρόμια, μια ανθρώπινη ζωή στις συνοικίες.
Γέμισε ο Πειραιάς… τσαντίρια
Όλο το καλοκαίρι, το Πασαλιμάνι ήταν… κατειλημμένο από διάφορες εκθέσεις, πότε για τα βιβλία, πότε για κρητικά προϊόντα, πότε για γαστρονομία, πότε για το ένα, πότε για το άλλο.
Είπαμε ότι κάπου πρέπει να γίνονται όλα αυτά, κάπου θα πρέπει να υπάρχει μια πασαρέλα στην πόλη. Γι’ αυτό και δεν αντιδρά ο κόσμος. Γιατί καταλαβαίνει, νιώθει ότι χρειάζονται κι αυτά στην πόλη.
Όμως, οι Αρχαίοι Έλληνες έλεγαν «ουκ εν τω πολλώ το ευ». Δηλαδή, όλα να γίνονται στην κατάλληλη δοσολογία. Για να έχουν νόημα και αξία.
Αυτό όμως μάλλον το ξεχάσαμε στον Πειραιά, γιατί αν κατέβει κανείς στην πλατεία Κοραή, στο κεντρικότερο σημείο του Πειραιά, θα βρεθεί μπροστά σε μια απέραντη παραγκούπολη, με τσαντίρια σε στυλ… μιναρέ, όπου διάφοροι έμποροι ή αυτοπροσδιοριζόμενοι κατασκευαστές ή παραγωγοί πουλάνε την πραμάτεια τους.
Δηλαδή, πέρα από το Πασαλιμάνι, πέρα από το κυριακάτικο παζάρι, θα πρέπει και το κέντρο της πόλης να λειτουργεί ως… λαϊκή αγορά.
Πού αποσκοπεί αυτό; Τι εξυπηρετεί, τι προσφέρει; Γιατί θα πρέπει όποιος έρχεται στον Πειραιά να πέφτει πάνω σε παζάρια και σε υπαίθριες αγορές; Δεν καταλαβαίνουν οι αρμόδιοι, εκείνοι που δίνουν τις άδειες για τέτοιες τριτοκοσμικές εκφράσεις και εκείνοι που τις ψηφίζουν στο δημοτικό συμβούλιο, ότι η πόλη χάνει σε κύρος από κάτι τέτοια; Είναι δυνατόν να μην μπορεί κάποιος, επισκέπτης, τουρίστας ή και Πειραιώτης, να πάει από τη μία άκρη της πλατείας στην άλλη επειδή παρεμβάλλονται παραπήγματα και πάγκοι;
Εμείς ούτε κρίνουμε ούτε κατακρίνουμε. Απλώς σχολιάζουμε αυτά που βλέπουμε και μας στεναχωρούν. Επειδή πιστεύουμε ότι με κάτι τέτοια… κονταίνει ο Πειραιάς, τον οποίο εμείς θέλουμε κραταιό και ακατάβλητο, όχι μίζερο και φτωχό συγγενή.
