Εκλογές σε Βραζιλία, Ισραήλ, Σερβία και ΗΠΑ (ενδιάμεσες) – Του Ν. Στραβελάκη

–Ο λαός είναι εδώ, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου


Του
ΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΒΕΛΑΚΗ,
Οικονομολόγου του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών


Ένα σύνολο από κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις έλαβε χώρα σε Λατινική Αμερική, Μέση Ανατολή, Ευρώπη και τις ΗΠΑ τον τελευταίο μήνα. Παντού, το δίλημμα ήταν ανάμεσα σε εκδοχές της άκρας Δεξιάς και υποψήφιους της Αριστεράς. Σε όλες το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν ράπισμα για τις ακροδεξιές και τις συστημικές δυνάμεις γενικότερα.

Η αρχή έγινε στη Βραζιλία (4/10), όπου ο αριστερός σοσιαλδημοκράτης Λουίζ Ινάσιο Λούλα επανεξελέγη, επικρατώντας του ακροδεξιού Φλάβιο Μπολσονάρο με ποσοστό της τάξης του 61%. Πρόκειται για τον γιο του επίσης ακροδεξιού πρώην Προέδρου Ζαΐρ Μπολσονάρο. Ο τελευταίος βρίσκεται στη φυλακή λόγω της εμπλοκής του σε απόπειρα πραξικοπήματος στη χώρα. Το βράδυ των εκλογών, μάλιστα, βραζιλιάνος δικαστής εξέδωσε ένταλμα σύλληψης και για τον υιό Μπολσονάρο (κατηγορία για ξέπλυμα χρήματος). Ο Φλάβιο το πληροφορήθηκε και φυγαδεύτηκε από τη χώρα με ιδιωτικό αεροπλάνο. Πήγε στις ΗΠΑ ως φιλοξενούμενος του Τραμπ και φτάνοντας εκεί ανακήρυξε εαυτόν Πρόεδρο της Βραζιλίας, αμφισβητώντας το εκλογικό αποτέλεσμα, παρόλο που είχε χάσει με τουλάχιστον 20%. Είναι η αρχή του τέλους των ακροδεξιών, λαϊκιστών πολιτικών, που έκαναν την επανεμφάνισή τους με τους Μπολσονάρο στη Βραζιλία και τον Μιλέι στην Αργεντινή, μετατρέποντας χώρες ολόκληρες σε Ελ Ντοράντο ασυδοσίας για επιχειρηματικά και συχνά εγκληματικά συμφέροντα.

Ακολούθησε το Ισραήλ (27/10), όπου ο εγκληματίας Νετανιάχου ανέμενε μια περιφανή νίκη που θα τον κρατούσε στην πρωθυπουργία και θα λειτουργούσε ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τα εγκλήματα του στη Γάζα και στον Λίβανο. Ωστόσο, ατύχησε, ενώ το πλέον ενδιαφέρον είναι ότι η πιθανότατη απομάκρυνσή του από την εξουσία δεν οφείλεται στον συστημικό του αντίπαλο Γκάζι Άιζενκοτ, αλλά στην πρωτοφανή ενίσχυση των αραβικών κομμάτων, που πήραν 19 έδρες και ελέγχουν το σχηματισμό κυβέρνησης. Κοντολογίς, σε εκλογές πρωτοφανούς μαζικότητας, οι πολίτες του Ισραήλ αποφάσισαν να βάλουν τέλος στην εγκληματική Ακροδεξιά του Νετανιάχου, που απειλεί με γενικευμένο πόλεμο ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο.

Στη Σερβία (28/10) είχαμε την ολοσχερή ανατροπή του κομματικού συστήματος. Τις εκλογές κέρδισε η «Λίστα Φοιτητών», ένα κίνημα που ξεκίνησε στους δρόμους. Συγκεκριμένα, στις κινητοποιήσεις που ακολούθησαν την κατάρρευση του στεγάστρου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ, όπου έχασαν τη ζωή τους 16 άνθρωποι. Το πολιτικό στίγμα της «Λίστας» εστιάζει στα ζητήματα διαφθοράς, δηλαδή στη νεοφιλελεύθερη «Νέα Κυβερνητικότητα» που εφάρμοσε η προηγούμενη σερβική κυβέρνηση. Πρόκειται για μια πολιτική ασυδοσίας του κεφαλαίου και περιφρόνησης των λαϊκών αναγκών, ανάλογη με αυτή που εφαρμόζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη στην Ελλάδα. Δεν είναι λίγοι οι αριστεροί στην Ελλάδα που έσπευσαν να κρίνουν το βάθος και τον ρεαλισμό των θέσεων της «Λίστας», αντιμετωπίζοντάς την ως υπέρμαχο μιας «καθαρής» αστικής δημοκρατίας που θα σέβεται τις λαϊκές ανάγκες. Σε έναν βαθμό έχουν δίκιο. Στις σημερινές συνθήκες, μια τέτοια πολιτική συνοδεύεται από ρήξεις με το σύστημα. Το αν η «Λίστα» μπορεί να τις πραγματοποιήσει μένει να φανεί.

Τις εκλογικές αναμετρήσεις έκλεισε με εμφατικό τρόπο η συντριβή Τραμπ στις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές (3/11), όπου οι Ρεπουμπλικάνοι έχασαν τον έλεγχο τόσο του Κογκρέσου όσο και της Γερουσίας. Δεν ήταν, όμως, μόνο αυτό, καθώς οι Ρεπουμπλικάνοι έχασαν το Κάνσας για πρώτη φορά μετά το 1932, ενώ εκλέχτηκε αφροαμερικανός υποψήφιος στην πολιτεία του Μισισιπή για πρώτη φορά μετά το 1873. Όμως, το μεγαλύτερο ράπισμα στον ρατσισμό και στην ξενοφοβία είναι ότι εκλέχθηκε για πρώτη φορά μουσουλμάνος βουλευτής – πρόκειται για τον Αμπντούλ αλ Σαγέντ στην πολιτεία του Μίσιγκαν. Κοντολογίς, η εργατική τάξη, οι μειονότητες και οι φτωχοί δεν ανέχθηκαν την περιθωριοποίησή και τη μετατροπή τους σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας και τιμώρησαν τον Τραμπ και τους ολιγάρχες που τον στηρίζουν.

Το τελευταίο είναι το κοινό χαρακτηριστικό όλων των πρόσφατων εκλογικών αναμετρήσεων: Η μεγάλη μαζικότητα και η αμφισβήτηση των συστημικών δυνάμεων από τη σκοπιά της Αριστεράς. Επιπλέον, στις περισσότερες περιπτώσεις, οι εκλογικές ανατροπές δεν είναι αποτέλεσμα μιας ατζέντας επιβεβλημένης από τα πάνω, αλλά κινητοποιήσεων από τα κάτω, που βρίσκουν πολιτική διέξοδο στην κάλπη. Εκτός, βέβαια, αν πιστεύει κανείς ότι η εργατική τάξη των ΗΠΑ κινητοποιήθηκε επειδή τη συγκίνησε το πρόγραμμα του Δημοκρατικού Κόμματος.

Πρόκειται για ένα πολιτικό σκηνικό που κινείται αντίθετα από την επίσημη γραμμή των συστημικών ΜΜΕ. Εδώ θέλουν να μας πείσουν ότι τις πολιτικές εξελίξεις θα τις κρίνουν κινήσεις κορυφής, όπως το κόμμα Τσίπρα, το αναμενόμενο κόμμα Σαμαρά ή οι βόλτες του κ. Μητσοτάκη από Καλαμάτα (κτήμα Αλαφούζου) μέχρι Βρυξέλλες. Στην πραγματικότητα, ισχύει και εδώ αυτό που παρατηρούν πολιτικοί επιστήμονες όλων των αποχρώσεων στη Γαλλία και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Τις υποτιθέμενες μετριοπαθείς δυνάμεις της Κεντροδεξιάς και της Κεντροαριστεράς δεν τις υπολογίζει πλέον κανένας. Ο κόσμος απηύδησε να περιμένει το επίδομα των Χριστουγέννων και τα θέλει όλα πίσω, ενώ η καραμέλα της Ακροδεξιάς ότι για όλα φταίνε οι μετανάστες δεν πείθει κανέναν. Η πρωτοβουλία και η ευθύνη ανήκουν στις αριστερές δυνάμεις και στα κινήματα.

ΤΟ ΠΑΡΟΝ



Διαβάστε επίσης