Ανοχύρωτοι, απροστάτευτοι και ανασφαλείς: αυτή είναι η πραγματικότητα για τους κατοίκους των λεγόμενων «προηγμένων» και δήθεν αναπτυγμένων χωρών. Πρόκειται για τα ίδια κράτη στα οποία άνθρωποι από τον Τρίτο Κόσμο θα ήθελαν να ζουν, θεωρώντας τη μετανάστευση εκεί ως το απόλυτο όνειρο και το απωθημένο της ζωής τους.
Αυτό που καταφέραμε όλα αυτά τα χρόνια είναι να απλοποιήσουμε τη ζωή μας, να διευκολύνουμε την καθημερινότητά μας, να ζούμε ασυγκρίτως καλύτερα απ’ ό,τι στο παρελθόν, αλλά δεν καταφέραμε να διασφαλίσουμε την υγεία μας, την ασφάλειά μας, την ίδια τη ζωή μας. Και αυτό διότι μπορεί να τα κάναμε όλα τέλεια, αλλά δεν καταφέραμε να τελειοποιήσουμε τους ανθρώπους.
Η τεχνολογία και όλα τα επιτεύγματά της, όπως τα μηχανήματα κ.λπ., δημιουργήθηκαν για τον άνθρωπο, για να τον βοηθήσουν, να τον διευκολύνουν, να τον ανεβάσουν επίπεδο, αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος δεν σκέφτηκε πως η εξέλιξη που δημιουργεί για το περιβάλλον του, τον μικρόκοσμό του έπρεπε να συνοδεύεται, να συνάδει και με την εξέλιξη του ίδιου. Έδωσε όλη του την προσοχή στα μηχανήματα, στην τεχνολογία, αλλά εγκατέλειψε τον εαυτό του.
Η επιστήμη, η τεχνογνωσία αναπτύχθηκαν, γιγαντώθηκαν, αλλά ο άνθρωπος έμεινε μικρός, στάσιμος, για να μην πούμε ότι έκανε βήματα πίσω, πολύ πίσω, στην εποχή της ζούγκλας, της ανθρωποφαγίας, της αποδόμησης του είδους.
Ο άνθρωπος κατάφερε όχι απλά να φτάσει στο φεγγάρι, γιατί αυτό είναι παλιό, αλλά να κάνει πράγματα που μέχρι πριν από λίγα χρόνια θεωρούνταν αδιανόητα. Μέχρι και ρομποτικό άνθρωπο δημιούργησε, με δεξιότητες, αντίληψη, πρακτικές που παραπέμπουν σε κανονικό ανθρώπινο ον.
Όλα τα έφτιαξε, τα εξέλιξε, τα τελειοποίησε ο άνθρωπος, εκτός από τον εαυτό του. Αυτόν τον παράτησε, τον εγκατέλειψε, ασχολήθηκε με τη δημιουργία αλλότριων και… ξέχασε ότι και αυτός είχε ανάγκη από βελτίωση, από ενδιαφέρον, από προσοχή.
Έτσι, αντί να δημιουργήσει ένα περιβάλλον στοργικό για τον ίδιο, φιλικό, με ενσυναίσθηση και αγάπη, δημιούργησε ένα περιβάλλον έτοιμο να τον κατασπαράξει, να τον εξοντώσει, να τον εκμηδενίσει. Όταν ο άνθρωπος έφτιαχνε, δημιουργούσε, εξελισσόταν, είχε τον νου του στο να κάνει κάτι που θα του εξασφάλιζε δύναμη και υπεροχή, όχι όμως απέναντι στα υπόλοιπα όντα, αλλά απέναντι στους συνανθρώπους του. Από εκεί ξεκίνησε ο κατήφορος.
Γιατί, από τη στιγμή που δεν βλέπει κάποιος τον διπλανό του ως άτομο με τις ίδιες ανάγκες, τα ίδια προβλήματα, τους ίδιους πόνους με αυτόν, δεν μπορεί να δημιουργήσει κάτι φιλικό, κάτι ενισχυτικό για τον άλλον. Από τη στιγμή που τον βλέπει ανταγωνιστικά, που θέλει να τον υπερκεράσει για να βγει μπροστά, δεν μπορεί να κάνει κάτι που να τον ενισχύει, να τον ανεβάζει. Εκεί ακριβώς χάθηκε το παιχνίδι. Όταν ο άνθρωπος δεν δημιουργεί για τον άνθρωπο, αλλά για τον εαυτό του, αυτό που φτιάχνει, όσο εξελιγμένο κι αν είναι, στο τέλος θα γυρίσει μπούμερανγκ, θα στραφεί εναντίον του.
Όταν το δημιούργημα έχει στόχο να επιβάλει, να υπερκεράσει και όχι να βοηθήσει, δεν πρόκειται να προσθέσει κάτι στις ανθρώπινες σχέσεις, στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους. Και βλέπουμε πως, ενώ η τεχνολογία εξελίσσεται, η ανθρωπότητα γυρίζει προς τα πίσω, γιατί ο άνθρωπος παρέμεινε αγρίμι, λειτουργώντας μόνο με το ένστικτο, χωρίς λογική, χωρίς αισθήματα. Και χρησιμοποιεί την τεχνολογία για κακό, τη σκέψη για να κάνει ζημιές, την εξέλιξη για να καταστρέψει.
Και φτάσαμε στο σήμερα, με τον καθέναν να φοβάται τον διπλανό του και όλοι μαζί την εξέλιξη. Και βλέπουμε τον άνθρωπο να απειλείται από το δημιούργημά του, να φοβάται αυτό που έφτιαξε. Γιατί στην… εποχή των παγετώνων στην οποία έχει μείνει, ακριβώς επειδή αγνόησε τη δική του εξέλιξη, απέφυγε την αυτοβελτίωση, κυριαρχούσε τα ένστικτο της καταστροφής, το δίκαιο του ισχυρότερου, ο νόμος της ζούγκλας.
Και έχουμε κάποιους που δεν μπορούν να ζήσουν το σήμερα, που δεν μπορούν να προσαρμοστούν, που δεν έχουν τη δύναμη να ξεκολλήσουν, να χρησιμοποιούν την εξέλιξη, την πρόοδο για να καταστρέψουν τους άλλους, για να γκρεμίσουν ό,τι έγινε με κόπο τόσα χρόνια.
Έτσι, αρχίζουν τις κυβερνοεπιθέσεις εναντίον ψυγείων για να αφήσουν τον κόσμο χωρίς τρόφιμα, εναντίον τραπεζικών λογαριασμών για να αφήσουν τον κόσμο χωρίς λεφτά, εναντίον τραπεζών αίματος για να σκοτώσουν όσους ανήμπορους χρειάζονται αίμα για να ζήσουν.
Με άλλα λόγια, εμείς οι ίδιοι χρησιμοποιούμε την εξέλιξη που σχεδιάσαμε, προετοιμάσαμε και υλοποιήσαμε, για να καταλήξουμε τελικά στο να μην έχουμε τροφή, να μην μπορούμε να κάνουμε τις βασικές μας αγορές ή ακόμα και να πεθαίνουμε εκλιπαρώντας για μία φιάλη αίμα.
Όταν ο άνθρωπος ξεχνάει ότι είναι άνθρωπος, τυφλώνεται από τη ματαιοδοξία, απογυμνώνεται από αρετές, αδειάζει από αισθήματα, γίνεται επικίνδυνος, γίνεται για τους υπόλοιπους λύκος, αγρίμι, έλκεται από την καταστροφή και την επιδιώκει ως σύγχρονος Νέρωνας. Ακριβώς επειδή δεν έμεινε άνθρωπος, δεν εξελίχθηκε ως άνθρωπος, έμεινε στάσιμος στην πρωτόγονη εποχή και αντιδρά ως πρωτόγονος, χρησιμοποιεί την τεχνολογία και την τεχνογνωσία ως όπλο καταστροφής και όχι ως εργαλείο διευκόλυνσης και βοήθειας του συνανθρώπου.
Και φτάσαμε να παίρνουμε μέτρα για να μη μείνουμε από ρεύμα, από νερό, από τρόφιμα και από λεφτά, επειδή κάποιος από εμάς θα ρίξει το σύστημα, θα μας στερήσει το φως, θα μας κλείσει το οξυγόνο.
Με τον τρόπο αυτό γίνεται αντιληπτό ότι όλα αυτά τα χρόνια της υποτιθέμενης προόδου το μόνο που καταφέραμε είναι να μπορεί ένας από εμάς να μας αφανίσει όλους… Στα προϊστορικά χρόνια, ο ένας μπορούσε να σκοτώσει σε μια μάχη τρεις – τέσσερις αντιπάλους. Τώρα, με μία κυβερνοεπίθεση, ο ένας μπορεί να αφανίσει τον πληθυσμό μιας πόλης. Αυτό και αν είναι εξέλιξη…
Γιατί αυτή η εξέλιξη έγινε από ανθρώπους που δεν φρόντισαν να εξελιχθούν οι ίδιοι, που έμειναν πίσω και άφησαν την τεχνολογία να τους υποτάξει και την πρόοδο να τους υποδουλώσει.
Και αυτό είναι το χειρότερο. Όσο δεν υπάρχουν άνθρωποι, κανονικοί άνθρωποι, δεν υπάρχει ελπίδα. Και οι κυβερνοεπιθέσεις είναι μόνο η αρχή. Αν δεν αλλάξουμε γρήγορα, δεν θα υπάρχουμε για να δούμε τη συνέχεια.
Επιτέλους, υπάρχει περίπτωση να καταλάβουμε πού πάμε και να γυρίσουμε σελίδα; Ή μήπως πάθαμε μπλακ άουτ και δεν παίρνουμε χαμπάρι τίποτα, χωρίς να χρειάζονται… κυβερνοεπιθέσεις;
