Αυτό πρέπει να είναι ο στόχος, η επιδίωξη όλων μας κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Ο ένας κοντά στον άλλο, να βοηθήσει όπως μπορεί, ακόμη και με μια καλή κουβέντα, ένα χαμόγελο, ένα χάδι, ένα πιάτο φαγητό, ένα γλυκό, να αισθανθεί εκείνος που βλέπει να τα χάνει όλα, να γκρεμίζεται ό,τι χρόνια κατόρθωσε να φτιάξει, πως δεν είναι μόνος. Ότι κάποιοι τον σκέπτεται, κάπου μπορεί να ακουμπήσει, να πει τον πόνο του. Έτσι μπορούμε να κάνουμε λιγότερο οδυνηρή τη θύελλα που τα σαρώνει όλα. Σε κάθε σπίτι. Και αυτό δεν αντέχεται… Οδηγεί στην κατάρρευση. Και τότε πρέπει κάπου να πιαστείς. Να νιώσεις ότι δεν είσαι μόνος.
Μια αγκαλιά να γίνουμε όλοι. Για ΟΛΟΥΣ…
