Για μία επταετία, η ελληνική εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, που είχε δεχθεί ισχυρότατο πλήγμα το 2019 με την υπογραφή του τουρκολιβυκού μνημονίου, στηρίχθηκε κυρίως σε ένα πρόσωπο, στον πρόεδρο της Βουλής Ακίλα Σάλεχ, ο οποίος, για λόγους και εσωτερικών ισορροπιών, είχε ταχθεί εναντίον του μνημονίου.
Η Ελλάδα επένδυσε πολιτικά και διπλωματικά στον Σάλεχ, και σε αυτόν, σε έναν βαθμό, οφείλεται το γεγονός ότι έχει κρατηθεί εκτός ατζέντας του κοινοβουλίου η επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου, που θα προσέθετε προβλήματα στην Ελλάδα. Την προηγούμενη εβδομάδα ανακοινώθηκε ότι ο Ακίλα Σάλεχ δεν είναι πλέον πρόεδρος της Βουλής και στη θέση του αναλαμβάνει ένας βουλευτής ο οποίος είναι της επιρροής του Σαντάμ Χάφταρ –γιου του αρχιστρατήγου– και θεωρείται ότι έχει άριστες σχέσεις με την Άγκυρα.
Ο ίδιος, βεβαίως, επισκέφθηκε την Ελλάδα πριν από μερικούς μήνες, θέλοντας να κρατήσει ισορροπίες λόγω της ΕΕ, αλλά αυτό δεν αλλάζει πολλά.
Την περασμένη Κυριακή στο φύλλο του «Π» σημειώναμε με έμφαση πως απαιτείται τώρα να υπάρξει κινητοποίηση, για να μη δούμε νέες δυσάρεστες εκπλήξεις από την Ανατολική Λιβύη και το κοινοβούλιο και να καταστεί σαφές τόσο στον νέο πρόεδρο του Σώματος όσο και στην πλευρά Χάφταρ τι ακριβώς θα σημαίνει μια ανακίνηση του τουρκολιβυκού μνημονίου. Όμως οι εξελίξεις τρέχουν…
Η Ελλάδα έχει στα χέρια της δυνατά χαρτιά, όχι μόνο σε διμερές επίπεδο, αλλά και σε ευρωπαϊκό…
Νέα τελεσμένα; Η Λιβύη ενέκρινε το ανυπόστατο τουρκολιβυκό μνημόνιο
Φωτό: EUROKINISSI/ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΕΜΠΑΠΗΣ
Διαβάστε τα άρθρα της στήλης “ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ Εξωφρενικών” ΕΔΩ
