–Για την πολυδιάστατη πολιτική που εφάρμοσε την περίοδο που ήταν πρωθυπουργός
Tην ώρα που ο Μάρκο Ρούμπιο βρισκόταν στην Αθήνα και –περίπου ως… παραχαράκτης των αξιακών ιδεών της Κλασικής Αθήνας– εκφωνούσε τη… γνωστή ομιλία στην Πνύκα, υπό το βάρος του Ιερού Βράχου της Ακρόπολης, ο Κώστας Καραμανλής μιλούσε σε εκδήλωση για την Κίνα.
Όλα αυτά πριν από την ατιμωτική αποπομπή της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ από την αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα, και ενώ οι γνωστοί μεταφερόμενοι και περαστικοί «ακροκεντρώοι» είχαν σπεύσει να… κανιβαλίσουν τον τελευταίο πρωθυπουργό της χώρας εκτός Μνημονίων, ο οποίος στις κάλπες του 2004 συγκέντρωσε τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων που «έγραψε» ποτέ πολιτικός ηγέτης στην ιστορία του τόπου, με 3,5 εκατ. Έλληνες να τον στηρίζουν. Ο «κανιβαλισμός» του Κώστα Καραμανλή πορεύθηκε… αγκαζέ με την αποθέωση του Μάρκο Ρούμπιο, από τις ίδιες… φιγούρες, οι οποίες παρουσίασαν τον «μικρό Μάρκο», όπως τον αποκαλούσε χλευαστικά ο Ντόναλντ Τραμπ, περίπου ως σύγχρονη μετενσάρκωση του Περικλή.
Η ζωή, ωστόσο, η πραγματικότητα, ήταν… παρούσα. Και έδωσε τις απαντήσεις της. Ο Κώστας Καραμανλής εκφώνησε μια ομιλία συμβατή και συνεπή με τη διαχρονική πεποίθησή του, ότι η εξωτερική πολιτική μιας χώρας σαν την Ελλάδα οφείλει να είναι πολυδιάστατη, ώστε να διεκδικεί τις καλύτερες ισορροπίες ισχύος και συμφερόντων. Να μην εξελίσσεται η χώρα σε προβλέψιμη και δεδομένη, στα όρια των… υποτελών ιθαγενών, που αναμένουν στωικά τη μοίρα που θα αποφασίσουν για εκείνους τα αφεντικά.
Ο Καραμανλής είχε κάνει πράξη την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Η δική του Ελλάδα είχε ουσιαστικό αποτύπωμα εντός της ευρωπαϊκής οικογένειας, διατήρησε σχέσεις αξιοπρέπειας με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, έκανε ανοίγματα προς τη Ρωσία, έκανε ανοίγματα προς την Κίνα, έκανε ανοίγματα προς την Ινδία.
Φυσικά, η ιστορική εμπειρία έδειξε και απέδειξε ότι αυτήν την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική την πλήρωσε ο Κώστας Καραμανλής με την αποδυνάμωση της κυριαρχίας του και την τελική ανατροπή του από την εξουσία. Το παράδειγμα του Κώστα Καραμανλή, ωστόσο, παρέμεινε στην ιστορική καταγραφή αλλά και στην εθνική μνήμη με όρους αξιοπρέπειας και περηφάνειας, αντί για τη συλλογική συστολή που υποσυνείδητα συνοδεύει τη διαπίστωση περί… δουλικών διαδρομών, τα τελευταία πολλά χρόνια.
Η ζωή και η πραγματικότητα, λοιπόν, απάντησαν στη δουλική υστερία των «ακροκεντρώων». Με τον Ντόναλντ Τραμπ να ανακοινώνει την ενεργειακή συμφωνία με τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, εγκαταλείποντας την τακτική των κυρώσεων προς τη Μόσχα, ως αντίποινα για την προ τεσσάρων ετών βάρβαρη εισβολή στην Ουκρανία, και αφήνοντας, έτσι, την πολιτική ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη λεγόμενη «παιδική χαρά των Βρυξελλών»… στον κόσμο της. Να συνεχίζει η Ευρώπη, μόνη και έρημη, να στηρίζει το διεφθαρμένο καθεστώς του Βολοντίμιρ Ζελένσκι στην Ουκρανία, την ώρα που αμερικανικά και βρετανικά ΜΜΕ έχουν προβεί σε διαδοχικές και σοκαριστικές αποκαλύψεις για το εύρος και το βάθος της διαφθοράς του καθεστώτος του Κιέβου. Και, φυσικά, όχι μόνο αυτό, αλλά αναγκάζοντας τις Βρυξέλλες να συνεχίσουν να στηρίζουν τον Ζελένσκι, εις βάρος των αναγκών και των προτεραιοτήτων των ευρωπαϊκών λαών και των ευρωπαϊκών κοινωνιών, που στρέφονται σε αντισυστημικά ρεύματα. Στην καλύτερη περίπτωση. Γιατί στη χειρότερη περίπτωση τα μέτωπα αυτά είναι ακροδεξιά.
Η επιλογή του Ντόναλντ Τραμπ να προχωρήσει σε «εγκάρδια συνεννόηση» με τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, σε συνέχεια της «εγκάρδιας συνεννόησης» με την Κίνα του Σι Τζινπίνγκ, ήταν η απόλυτη επιβεβαίωση της στρατηγικής πολυδιάστατης πολιτικής, και μάλιστα διά χειρός του ηγέτη της ισχυρότερης χώρας του κόσμου. Λες και ο σημερινός ένοικος του Οβάλ Γραφείου ήθελε να δικαιώσει τον Κώστα Καραμανλή και να εκθέσει ανεπανόρθωτα τους εν Ελλάδι υμνητές της… μονοδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, που μετέτρεψε τη χώρα μας σε δεδομένη και… φρόνιμη, με αποτέλεσμα η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν να έχει ανέβει… πίστα σε επίπεδο διεθνούς παρέμβασης και διεθνούς χρησιμότητας.
Οι εντός Ελλάδας «ακροκεντρώοι», βέβαια, δεν ενοχλούνται. Και προσπαθούν να μας πείσουν ότι ακόμη και η ταπεινωτική αποπομπή της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ από την ηγεσία της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα είχε να κάνει με… τουρκικά συμφέροντα. Ξεχνώντας πιθανότατα ότι είναι οι ίδιοι που τα τελευταία χρόνια, κατά την αδιατάρακτη και ανεμπόδιστη, αυτοδύναμη οκταετία Μητσοτάκη, μας μιλούν για τον… απομονωμένο και… στριμωγμένο Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος, σύμφωνα με τους ίδιους, βρίσκεται σε… απόγνωση.
Φωτό: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ/EUROKINISSI
