Θα ξυπνήσουν οι μη εξαγορασμένοι ή τις τύχες θα τις καθορίσουν ο «Φραπές», ο «Χασάπης» και… στο βάθος ο Μητσοτάκης; – Του Ν. Στραβελάκη
Του
ΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΒΕΛΑΚΗ,
Οικονομολόγου του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Η μέχρι τώρα εντύπωση για την κυβέρνηση της ΝΔ ήταν ότι το φαγοπότι γινόταν σε έναν στενό κύκλο επιχειρηματικών συμφερόντων. Η παραδοχή αυτή δημιουργούσε ερωτηματικά. Πώς το κόμμα της ΝΔ κατόρθωσε να συγκεντρώσει το 41% του εκλογικού σώματος το 2023; Πώς κατόρθωσε να υπερψηφιστεί σε περιοχές όπως η Κρήτη, όπου παραδοσιακά καταψηφιζόταν; Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ήρθε να μας λύσεις τις απορίες.
Η ΝΔ του κ. Μητσοτάκη δεν είναι η ευρωπαϊκή Χριστιανοδημοκρατία, όπου την ευθύνη και τις απολαβές τις έχουν οι ελίτ κάθε χώρας, ενώ το καλύτερο που έχει να κάνει το «πόπολο» είναι να ακολουθεί. Εκτός εάν το αφήγημα των… αρίστων περιλαμβάνει τον «Φραπέ», τον «Χασάπη» και τους υπόλοιπους τοπικούς νταραβερτζήδες και μιζαδόρους των μαϊμού επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ. Εμένα, πάντως, μου θυμίζουν παραδοσιακούς κομματάρχες τύπου «Γκρούεζα» από την αξέχαστη ταινία του ελληνικού κινηματογράφου και όχι κομψευόμενους διαδρομιστές των Βρυξελλών. Από τη σκοπιά αυτή, η ΝΔ του κ. Μητσοτάκη είναι απλά μια Δεξιά από τα ίδια. Το 41% που πήρε ήταν από τη μια προϊόν εξαγοράς ψήφων και από την άλλη της απογοήτευσης των μη εξαγορασμένων, που δεν πήγαν να ψηφίσουν.
Βέβαια, πρέπει να παραδεχθούμε ότι η κυβέρνηση της ΝΔ και οι ακροδεξιοί υπουργοί της έφεραν καινοτόμες ιδέες στην… τεχνολογία της μίζας, για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση των φιλελέδων. Επειδή είχαμε το Πρόγραμμα Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, και η δυνατότητα να τα μασήσουν μέσα από τα δημόσια έργα ήταν περιορισμένη, αποφάσισαν να το τερματίσουν με τις μαϊμού επιδοτήσεις. Με αυτήν τη μέθοδο, και ψήφους εξαγόραζαν και μίζες τσέπωναν.
Το πρόβλημα ήταν, όμως, ότι το φαγοπότι το πλήρωνε άλλος, εν προκειμένω η ΕΕ, και το κυριότερο μια ΕΕ που ο πυρήνας της (Γαλλία, Γερμανία) βρίσκεται σε κρίση. Κάπως έπρεπε, λοιπόν, να ησυχάσουν τους ψηφοφόρους τους και ο κ. Μερτς με τον κ. Μακρόν. Έτσι, στράφηκαν στη εύκολη λύση, να αποκαλύψουν τις χοντροκοπιές του Βορίδη, του «Φραπέ» και του «Χασάπη». Δεν ήταν, δα, και δύσκολο να καταλάβουν ότι είναι αδύνατον η Νάξος να έχει 1.500 στρέμματα ελιές, τα Ζωνιανά Ρεθύμνου να παράγουν βαμβάκι και στην Ελλάδα να βόσκουν κάπου 8,9 εκατομμύρια αμνοερίφια. Άραγε, στον κ. Μητσοτάκη δεν είπαν τίποτα για όλα αυτά; Από τις εφημερίδες τα πληροφορήθηκε;
Εν πάση περιπτώσει, η αποκάλυψη βολεύει και τις Βρυξέλλες. Στη συνείδηση του μέσου Ευρωπαίου η Ελλάδα ήταν και παραμένει η χώρα της δημοσιονομικής ανηθικότητας (αγγλιστί fiscal profligacy). Μάλιστα, για τους ευρωπαίους φιλελέδες η δημοσιονομική ανηθικότητα ήταν η αιτία της κρίσης του 2008 στη «Γηραιά Ήπειρο». Έτσι, οι Γαλλογερμανοί βρήκαν πάλι κάπου να χρεώσουν τη δική τους αποτυχία.
Επειδή, όμως, η αποτυχία είναι μεγάλη, δεν θα σταματήσουν εδώ. Πληροφορούμαι ότι θα προχωρήσουν και σε δεύτερο γύρο αποκαλύψεων για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, θα βγάλουν στη σέντρα υπουργό της κυβέρνησης για απευθείας αναθέσεις και, το κυριότερο, θα αποκαλύψουν κύκλωμα που λειτουργούσε με τον ίδιο τρόπο και για τις επιδοτήσεις του «Ελλάδα 2.0». Το τελευταίο μού λύνει μία ακόμα απορία που με βασάνιζε. Πώς η ΕΕ ανεχόταν μετά το 2008 να συντηρεί αυτό το ανέκδοτο αστικής / καπιταλιστικής τάξης που υπάρχει στην Ελλάδα; Από ό,τι φαίνεται, και αυτό φτάνει στο τέλος του.
Δεν πρέπει να παρασυρθούμε, βέβαια, και να νομίσουμε ότι οι λύσεις που θα προωθηθούν, από τις Βρυξέλλες κυρίως, θα είναι σε όφελος της κοινωνίας. Το αντίθετο, θα προσπαθήσουν να βάλουν στο χέρι την αγροτική γη και να ξεκληρίσουν τους αληθινούς αγρότες, όπως υπαινίχθηκε και ο κ. Πισσαρίδης στο συνέδριο των Δελφών, καθώς και ό,τι άλλο έχει απομείνει από την ελληνική οικονομία.
Από τη σκοπιά αυτή, τα σκάνδαλα πρέπει να ξυπνήσουν επιτέλους τους μη εξαγορασμένους. Η πολιτική κρίση στην Ελλάδα θα οξυνθεί ακόμη περισσότερο με τα σκάνδαλα και το πιθανότερο είναι να πάμε σε πρόωρες εκλογές. Άλλωστε, τα συστημικά Μέσα έτρεξαν να κάνουν δημοσκοπήσεις, για να δουν αν βγαίνει η εκλογική αριθμητική μετά από αυτές τις εξελίξεις.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
