ΥΓΕΙΑ 16/11/2026

Σήμα κινδύνου για τον σακχαρώδη διαβήτη στην Ελλάδα

–Πάνω από 1,29 εκατ. ασθενείς, αλλά άδεια τα Διαβητολογικά Κέντρα – Συναγερμός για τις ελλείψεις στο ΕΣΥ

Η υποστελέχωση και η δυσκολία ανανέωσης του προσωπικού των Διαβητολογικών Κέντρων και Ιατρείων, τα εμπόδια που δημιουργεί το υφιστάμενο καθεστώς στην εξειδίκευση στον σακχαρώδη διαβήτη και οι ανισότητες στην πρόσβαση συνιστούν κρίσιμα ζητήματα που χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης για τη βιωσιμότητα της διαβητολογικής φροντίδας στο άμεσο και απώτερο μέλλον.

Του
ΑΡΗ ΜΠΕΡΖΟΒΙΤΗ


Σε αυτό το συμπέρασμα συγκλίνει η οπτική που παρέθεσαν, με αφορμή την Πα­γκόσμια Ημέρα για τον Σακχαρώδη Διαβήτη (14 Νοεμβρίου), σε κοινή συνέντευξη Τύπου οι πρόεδροι τεσσάρων φορέων σχετικών με τη νόσο (Ελληνική Διαβητολογική Ε­ταιρεία, Ελληνική Ενδοκρινολογική Εταιρεία – Πανελλήνια Ένωση Ενδοκρινολόγων, Ελληνική Εταιρεία Μελέτης και Εκπαίδευσης για τον Σακχαρώδη Διαβήτη και Ελληνική Ομοσπονδία για τον Διαβήτη).

Ο σακχαρώδης διαβήτης αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα και ταχέως αυξανόμενα προβλήματα δημόσιας υγείας. Ο επιπολασμός του σακχαρώδους διαβήτη αυξάνεται σταθερά (υπολογίζεται ότι πάνω από το 9% – 10% του ενήλικου πληθυσμού στην Ελλάδα πάσχει από τη νόσο). Ένα σημα­ντικό ποσοστό του πληθυσμού παρουσιάζει προδιαβήτη, γεγονός που προοιωνίζεται περαιτέρω αύξηση των ασθενών τα επόμενα έτη.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΗΔΙΚΑ (για το 2025), στην Ελλάδα πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη 1.292.729 άτομα. Η μέση ετήσια αύξηση για την περίοδο 2021 – 2025 έχει ως εξής:
• Διαβήτης τύπου 2, 56.391 περιστατικά.
• Διαβήτης τύπου 1, 246 περιστατικά.
• Διαβήτης κύησης, 20.995 περιστατικά.

Παράλληλα, η γήρανση του πληθυσμού, η παχυσαρκία και η πολυνοσηρότητα οδηγούν σε αύξηση των ασθενών με επιπλοκές, ανάγκη εντατικοποίησης της θεραπείας και χρήση σύγχρονων τεχνολογιών (αντλίες ινσουλίνης, συστήματα συνεχούς καταγραφής γλυκόζης). Οι εκπρόσωποι των τεσσάρων φορέων κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς οι απαιτήσεις για εξειδικευμένη, οργανωμένη και συνεχόμενη φροντίδα στον δημόσιο τομέα είναι πλέον πολύ μεγαλύτερες από ό,τι στο παρελθόν. Ειδικότερα, ζητούν:

α) να αρθούν τα εμπόδια στις εκπαιδευτικές άδειες των γιατρών ΕΣΥ επί θητεία,
β) να ολοκληρωθούν οι εκκρεμείς ε­γκρίσεις για τους ιδιώτες,
γ) να επανεξεταστεί ο αριθμός των θέσεων εξειδίκευσης,
δ) να διαμορφωθεί πλαίσιο εκπαίδευσης και αναγνώρισης των εκπαιδευτών διαβήτη.

Χωρίς έγκαιρη και αποτελεσματική αντιμετώπιση των κρίσιμων αυτών ζητημάτων, το ΕΣΥ θα βρεθεί σύντομα αντιμέτωπο με δομικό έλλειμμα εξειδικευμένου ιατρικού δυναμικού, ιδιαίτερα στα Διαβητολογικά Κέντρα και στα Διαβητολογικά Ιατρεία του δημόσιου τομέα.

«Η βιωσιμότητα της διαβητολογικής φροντίδας προϋποθέτει επαρκώς στελεχωμένα Διαβητολογικά Κέντρα και συνεχή εκπαίδευση νέων γιατρών», επισήμανε ο Κωνσταντίνος Μακρυλάκης, καθηγητής Παθολογίας – Μεταβολικών Νοσημάτων, Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ, Α’ Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική & Διαβητολογικό Κέντρο, ΓΝΑ «ΛΑΪΚΟ», πρόεδρος της Ελληνικής Διαβητολογικής Εταιρείας (ΕΔΕ).

«Η υποστελέχωση και τα εμπόδια στην έναρξη της εξειδίκευσης στον σακχαρώδη διαβήτη δυσχεραίνουν την ανανέωση του ανθρώπινου δυναμικού και απειλούν τη συνέχεια της εξειδικευμένης φροντίδας. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η κατάσταση στην περιφέρεια, όπου οι διαθέσιμες δομές και οι δυνατότητες πρόσβασης είναι ήδη ελλιπείς. Οι περιορισμοί στις εκπαιδευτικές άδειες, οι καθυστερήσεις στις προκηρύξεις και στις τοποθετήσεις και οι δυσκολίες εξασφάλισης θέσεων εξειδίκευσης χρειάζονται συντονισμένη αντιμετώπιση». Καταλήγοντας, ο κ. Μακρυλάκης τόνισε: «Η Ελληνική Διαβητολογική Εταιρεία ζητά ένα συνεκτικό σχέδιο στελέχωσης, λειτουργικές διαδικασίες εκπαίδευσης παθολόγων και παιδιάτρων και σαφή χρονοδιαγράμματα για την ολοκλήρωση των διοικητικών ενεργειών. Η επένδυση στους επαγγελματίες υγεί­ας αποτελεί επένδυση στην έγκαιρη αντιμετώπιση των επιπλοκών, στην ποιότητα ζωής των ανθρώπων με διαβήτη και στην ισότιμη πρόσβαση στη φροντίδα, ανεξάρτητα από τον τόπο κατοικίας».

Σύμφωνα με τον Νεοκλή Γεωργόπουλο, πρόεδρο της Ελληνικής Ενδοκρινολογικής Εταιρείας – Πανελλήνιας Ένωσης Ενδοκρινολόγων: «Τα Διαβητολογικά Κέντρα είναι λειτουργικές νοσοκομειακές δομές που αποτελούν βασικούς πυλώνες εξειδικευμένης φροντίδας των ατόμων με σακχαρώδη διαβήτη, διασφαλίζοντας την ολοκληρωμένη αντιμετώπιση και παρακολούθησή τους. Παράλληλα, επιτελούν σημαντικό εκπαιδευτικό έργο, παρέχοντας εξειδίκευση σε γιατρούς του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και εκπαίδευση σε άλλους επαγγελματίες υγείας. Η ενίσχυση αυτών των δομών αποτελεί ουσιαστική επένδυση στην ποιότητα της περίθαλψης και στη δημόσια υγεία».

Την ενίσχυση και την ανανέωση του ανθρώπινου δυναμικού των Διαβητολογικών Κέντρων ζήτησε ο Κυριάκος Καζάκος, πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης και Εκπαίδευσης για τον Σακχαρώδη Διαβήτη. Όπως ανέφερε: «Η υποστελέχωση επιβαρύνει τις ομάδες φροντίδας και περιορίζει τον διαθέσιμο χρόνο για παρακολούθηση, εκπαίδευση των ασθενών και πρόληψη των επιπλοκών. Ιδιαίτερη μέριμνα απαιτείται για την περιφέρεια και τις παιδιατρικές δομές». Ο κ. Καζάκος υπογράμμισε την ανάγκη για «συστηματική καταγραφή των ανα­γκών και των αναμενόμενων αποχωρήσεων γιατρών, έγκαιρη κάλυψη των κενών και σχεδιασμό για την ένταξη νέων εξειδικευμένων ιατρών στις υπηρεσίες Διαβήτη». Ομοίως, επισήμανε την α­νάγκη ενίσχυσης των διεπιστημονικών ομάδων με νοσηλευτές, διαιτολόγους, επισκέπτες υγείας και άλλους επαγγελματίες υγείας, καθώς και καθιέρωσης οργανωμένου πλαισίου εκπαίδευσης και αναγνώρισης του ρόλου του εκπαιδευτή διαβήτη. «Η επένδυση στους ανθρώπους των δομών αποτελεί προϋπόθεση για συνεχή, ποιοτική και ισότιμη φροντίδα», σημείωσε με έμφαση ο κ. Καζάκος.

Από την πλευρά των ασθενών, η Σοφία Τσιακάλου, πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Διαβήτη (ΕΛΟΔΙ), ανέφερε: «Η πρόσβαση στην κατάλληλη φροντίδα δεν μπορεί να εξαρτάται από τον τόπο κατοικίας. Είναι δικαίωμα κάθε ανθρώπου με διαβήτη. Διεκδικούμε επαρκώς στελεχωμένες, λειτουργικές και γεωγραφικά προσβάσιμες δομές, με εξειδικευμένο προσωπικό και διεπιστημονικές ομάδες φροντίδας». Όπως εξήγησε η πρόεδρος της ΕΛΟΔΙ: «Η έλλειψη εξειδικευμένων γιατρών και η υποστελέχωση των δομών υπονομεύουν τη δυνατότητα ολοκληρωμένης φροντίδας. Ιδιαίτερα στην περιφέρεια, οι άνθρωποι με διαβήτη αναγκάζονται συχνά να μετακινούνται σε μεγάλα αστικά κέντρα για την αναγκαία παρακολούθησή τους. Σε μια περίοδο οικονομικής πίεσης για τα νοικοκυριά, το κόστος αυτών των μετακινήσεων α­ποτελεί πρόσθετο εμπόδιο στην πρόσβαση στην υγεία».

Φωτο: Steve Buissinne from Pixabay

ΤΟ ΠΑΡΟΝ



Διαβάστε επίσης