Πρωταγωνιστής των εξελίξεων ο δεύτερος στην αντιπολίτευση
Του
ΒΑΣΙΛΗ ΤΑΛΑΜΑΓΚΑ
Το πολιτικό σκηνικό της χώρας φαίνεται πως μπαίνει σε μια νέα, άκρως ενδιαφέρουσα τροχιά, με τη μάχη για την κυριαρχία στον χώρο της Κεντροαριστεράς να εξελίσσεται σε ένα σκληρό ντέρμπι για δύο.
Οι προβολείς της επικαιρότητας πέφτουν αναπόφευκτα πάνω στον Νίκο Ανδρουλάκη και στον Αλέξη Τσίπρα, οι οποίοι ετοιμάζονται για μια μετωπική σύγκρουση με φόντο –για την ώρα– τη δεύτερη θέση.
Ωστόσο, τα πρώτα μηνύματα και οι αναλύσεις των εκλογολόγων κάθε άλλο παρά χαμόγελα φέρνουν στη Χαριλάου Τρικούπη, η οποία δείχνει να εγκλωβίζεται σε μια εξαιρετικά πιεστική συγκυρία. Πολλοί, δε, επισημαίνουν ότι οποιαδήποτε άλλη θέση πιο κάτω θα είναι καταστροφική για το κόμμα.
Είναι αλήθεια ότι το ΠΑΣΟΚ είχε μπροστά του μια χρυσή ευκαιρία. Για σχεδόν έναν χρόνο έπαιζε ουσιαστικά χωρίς αντίπαλο στο δικό του γήπεδο, εκμεταλλευόμενο την παρατεταμένη απουσία του Αλέξη Τσίπρα και την εμφανή πολιτική αφασία στην οποία είχε περιέλθει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και όμως, παρά τις ιδανικές συνθήκες και τη δεδομένη φθορά μιας κυβέρνησης που μετρά ήδη επτά χρόνια στην εξουσία, το πράσινο στρατόπεδο δεν κατάφερε να κεφαλαιοποιήσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια.
Η πολυδιαφημισμένη επιχείρηση διεύρυνσης του κόμματος, με την επιστράτευση διαφόρων προσώπων, αποδείχθηκε ατελέσφορη, αποτυγχάνοντας να ξεκολλήσει τη δημοσκοπική βελόνα από τα χαμηλά.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, ακόμη και τα ίδια τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ αρχίζουν να παραδέχονται, με μια δόση αυτοκριτικής, πως σε τέτοιες περιπτώσεις ποτέ δεν φταίει ο στραβός γιαλός. Η γενικότερη αίσθηση είναι πως, αν το κόμμα είχε καταφέρει να καταγράψει μια δυναμική κοντά στο 20%, ίσως ο Αλέξης Τσίπρας να είχε ζυγίσει διαφορετικά τις επόμενες κινήσεις του.
Οι τωρινές δημοσκοπήσεις έρχονται να επιβεβαιώσουν αυτούς τους φόβους, αποτυπώνοντας μια σκληρή πραγματικότητα για τη Χαριλάου Τρικούπη.
Αν και οι δημοσκόποι σπεύδουν να διευκρινίσουν ότι ο δρόμος είναι μακρύς, είναι σαφές πως το κλειδί της αναμέτρησης βρίσκεται στο ποιος θα καταφέρει να γοητεύσει το κεντροαριστερό ακροατήριο.
Σε αυτό ακριβώς το κοινό επιχείρησε να μιλήσει ο Αλέξης Τσίπρας από το Θησείο, επιστρατεύοντας μια στρατηγική που θύμισε έντονα το παρελθόν. Αντιγράφοντας, με αρκετή δόση θεατρικότητας, κινήσεις, χειρονομίες και συνθήματα που παρέπεμπαν ευθέως στον Ανδρέα Παπανδρέου και το ένδοξο, παλιό ΠΑΣΟΚ, επιχείρησε να επαναπατρίσει παραδοσιακούς ψηφοφόρους του χώρου.
Η αντίδραση της Χαριλάου Τρικούπη ήταν άμεση και επιθετική, δείχνοντας διατεθειμένη να δώσει μάχη μέχρις εσχάτων, για να αποδείξει ότι αποτελεί τον μόνο αξιόπιστο αντίπαλο απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης σήκωσε το γάντι, χαρακτηρίζοντας τον Τσίπρα «αντιγραφέα» και κάνοντας λόγο για ένα επικοινωνιακό σόου, βασισμένο σε ακριβοπληρωμένες καμπάνιες. Η στρατηγική του προέδρου του ΠΑΣΟΚ εστιάζει πλέον σε προσωπικές επιθέσεις, ανάλογες με εκείνες που εξαπολύει κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Αυτή η διμέτωπη επίθεση, ωστόσο, αποτελεί μια εξαιρετικά δύσκολη εξίσωση. Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται ουσιαστικά στις μυλόπετρες μιας διπλής πίεσης. Από τη μία, στην προσπάθειά του να ανακόψει τις διαρροές προς την ΕΛΑΣ στα αριστερά του, κινδυνεύει να υποστεί σοβαρή αιμορραγία ψηφοφόρων του Κέντρου προς τη Νέα Δημοκρατία. Από την άλλη, η παραδοσιακή δημοφιλία που διατηρεί ο Αλέξης Τσίπρας στην Κρήτη απειλεί να πλήξει καίρια μία από τις πιο ισχυρές και προνομιακές εκλογικές δεξαμενές του Ανδρουλάκη.
Κάπως έτσι, ο αγώνας για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ μετατρέπεται σε μια ξεκάθαρη μάχη πολιτικής επιβίωσης. Οι διακηρύξεις για πρωτιά απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, έστω και με μία ψήφο, αποδείχθηκαν γρήγορα ένα απλό ψυχολογικό σύνθημα και όχι ένας ρεαλιστικός στόχος. Το πολιτικό μέλλον του Νίκου Ανδρουλάκη θα κριθεί αποκλειστικά από το αν θα καταφέρει να κερδίσει το μεγάλο στοίχημα της δεύτερης θέσης. Και αυτό είναι κάτι που το ξέρει και ο ίδιος…
