Η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει την ασφαλιστική μεταρρύθμιση της Νίκης Κεραμέως ως μια δήθεν εκσυγχρονιστική τομή για την ενίσχυση της επαγγελματικής ασφάλισης (δεύτερος πυλώνας).
Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι κυνική και αμείλικτη: Πρόκειται για μια απροκάλυπτη προσπάθεια αποποίησης των κρατικών ευθυνών, ιδιωτικοποίησης του ασφαλιστικού ρίσκου και παράδοσης της επικουρικής / επαγγελματικής αποταμίευσης των Ελλήνων στα κερδοσκοπικά funds, στις τράπεζες και στα ιδιωτικά ασφαλιστικά συμφέροντα.
Το νομοσχέδιο προωθεί τη δημιουργία Ανοιχτών Ταμείων Επαγγελματικής Ασφάλισης (ΤΕΑ) και Ομαδικών Ασφαλιστικών Προϊόντων, προσφέροντας πακέτα φορολογικών κινήτρων. Στην πράξη, όμως, το κυβερνητικό αφήγημα καταρρέει κάτω από το βάρος της κοινωνικής αδικίας.
Κοινωνική κοροϊδία για τους λίγους, τιμωρία για τους πολλούς
Στα χαρτιά, η κυβέρνηση μιλάει για «ελευθερία επιλογής» και «συμπληρωματικότητα». Στην πράξη, σε μια αγορά εργασίας με μισθούς πείνας, καλπάζουσα ακρίβεια και γενικευμένη επισφάλεια:
– Δεύτερη σύνταξη σημαίνει δεύτερη αφαίμαξη. Για τον εργαζόμενο των 700 και 800 ευρώ, η υποτιθέμενη επιπλέον αποταμίευση αποτελεί πολυτέλεια που δεν αντέχει. Μεταφράζεται άμεσα σε νέα μείωση του διαθέσιμου εισοδήματός του.
– Φορολογικά κίνητρα υπάρχουν μόνο για τους έχοντες. Οι φορολογικές απαλλαγές και οι εκπτώσεις εισφορών δεν ωφελούν τον χαμηλόμισθο, τον επισφαλώς εργαζόμενο ή τον αυτοαπασχολούμενο, με τα ασταθή έσοδα. Επιδοτούν και πάλι τα υψηλότερα εισοδήματα και τους εργοδότες, που απαλλάσσονται από ουσιαστικές αυξήσεις.
– Διευρύνονται οι ανισότητες στην τρίτη ηλικία. Η μετατόπιση του βάρους από το κράτος στον πολίτη δημιουργεί πολίτες δύο ταχυτήτων: Εκείνους που θα έχουν μια αξιοπρεπή (ιδιωτικά αγορασμένη) επικουρική προστασία και τους φτωχούς, που θα εξαρτώνται από τα ψίχουλα του δημόσιου πυλώνα, ο οποίος αποψιλώνεται συστηματικά.
Ποιοι πραγματικά θησαυρίζουν;
Η κυβέρνηση αρνείται να κατονομάσει τους τελικούς ωφελημένους, αλλά η αγορά μιλάει μόνη της. Το νομοσχέδιο ανοίγει διάπλατα τις πόρτες:
– Στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες και στα funds, μετατρέποντας το κοινωνικό αγαθό της ασφάλισης σε προϊόν χρηματιστηριακής και επενδυτικής εκμετάλλευσης.
– Στις τράπεζες, οι οποίες αποκτούν πρόσβαση σε μια τεράστια δεξαμενή ζεστού χρήματος (αποταμιεύσεις εκατομμυρίων πολιτών), για να παίζουν, σταθερά, παιχνίδια στις πλάτες των ασφαλισμένων.
Δεν υπάρχει καμία εγγύηση αποδόσεων, καμία ασφάλεια απέναντι στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές κρίσεις. Το ρίσκο μεταφέρεται αποκλειστικά στον εργαζόμενο: Αν οι επενδύσεις πάνε καλά, κερδίζουν οι διαχειριστές, αν καταρρεύσουν, χάνει τη σύνταξή του ο πολίτης.
Η σύγκριση με την Ευρώπη, που αποσιωπά η κυβέρνηση
Η ηγεσία του υπουργείου Εργασίας επικαλείται επιλεκτικά τα ευρωπαϊκά πρότυπα (όπως τη Δανία και την Ολλανδία). Αποσιωπά όμως το βασικότερο: Σε αυτές τις χώρες, ο δεύτερος πυλώνας λειτουργεί πάνω σε ισχυρές συλλογικές συμβάσεις, υποχρεωτική και τεράστια εργοδοτική συμμετοχή και αυστηρότατο δημόσιο έλεγχο, όχι στη βάση της αποψιλωμένης ελληνικής εργατικής νομοθεσίας και της ασυδοσίας της αγοράς.
Στη Γερμανία, αντίθετα, όπου επιχειρήθηκε η ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης, το σύστημα κρίθηκε αποτυχημένο για τα χαμηλά εισοδήματα και αναθεωρείται ριζικά. Η κυβέρνηση αγνοεί σκοπίμως τα διδάγματα αυτά, επιλέγοντας μια ναρκοθετημένη οδό.
Η ασφαλιστική πολιτική της Νίκης Κεραμέως δεν αποτελεί μεταρρύθμιση προόδου, αλλά συστηματική υπονόμευση του κοινωνικού κράτους.
Χωρίς διαφάνεια, χωρίς ρήτρες κρατικής εγγύησης, χωρίς προστασία από τη κακοδιαχείριση και την κερδοσκοπία, η δεύτερη σύνταξη δεν είναι τίποτα άλλο από το προοίμιο της πλήρους ιδιωτικοποίησης του ασφαλιστικού και της εγκατάλειψης των εργαζομένων στη μοίρα τους.
Φωτό: https://www.facebook.com/NikiKerameus
