Οι σημαίες κυματίζουν ακόμα
Πριν από τρεις εβδομάδες περίπου, ένας πιλότος της Πολεμικής μας Αεροπορίας, με αξιοθαύμαστο και γεμάτο αυτοθυσία τρόπο, προσγείωσε το αεροπλάνο που κυβερνούσε στη Ζάκυνθο, ενώ είχε σοβαρή βλάβη, που το καθιστούσε επικίνδυνο να πέσει σε κατοικημένη περιοχή. Αψήφησε τη ζωή του μπροστά στο καθήκον, δεν λογάριασε τίποτα μπροστά στην υποχρέωση να μη κάνει ζημιά σε ανύποπτους ανθρώπους και έκανε τα πάντα για να διατηρήσει αλώβητο το πολεμικό μέσο που του εμπιστεύθηκε η πατρίδα.
Πριν από έναν μήνα περίπου, μια 78χρονη στην Καλλιθέα, όταν άρπαξε φωτιά το σπίτι της, πήδηξε από τον δεύτερο όροφο για να σωθεί, παίρνοντας μαζί της και τη σημαία, γιατί, όπως είπε μετά, αφού σώθηκε, δεν ήθελε να αφήσει τη σημαία να καεί. Τελευταία είχαμε και δύο δασοπυροσβέστες να καίγονται ζωντανοί, ενώ προσπαθούσαν να σώσουν ένα χωριό από τις φλόγες.
Τι δείχνουν όλα αυτά, ορισμένα εκ των οποίων μπορεί να είναι τραγικά, γιατί συνδυάζονται με την απώλεια ανθρώπων, αλλά όλα έχουν έναν κοινό παρονομαστή; Την αυξημένη αίσθηση του καθήκοντος, τον ηρωισμό αλλά και την απέραντη αγάπη για την πατρίδα. Ο πιλότος, αντί να εκτιναχθεί, για να σωθεί, προτίμησε να επιχειρήσει αναγκαστική προσγείωση, για να μην πέσει το αεροπλάνο του σε κατοικημένη περιοχή. Δεν σκέφθηκε τον εαυτό του, τη ζωή του, την οικογένειά του. Σκέφθηκε μόνο το καθήκον, την υποχρέωση να μη γίνει αιτία να κινδυνεύσουν άνθρωποι. Μάλιστα, απ’ όλες τις επιλογές που είχε, επιχείρησε την πλέον ακραία και πιο επικίνδυνη.
Οι δασοπυροσβέστες έπεσαν στη φωτιά για να σταματήσουν την προέλασή της σε ένα χωριό και εγκλωβίστηκαν, με αποτέλεσμα να αποτεφρωθούν… Ούτε αυτοί λογάριασαν τη ζωή τους ούτε αυτοί έτρεξαν να κρυφτούν από τις φλόγες. Αντίθετα, μπήκαν μπροστά, ατρόμητοι, γενναίοι, αποφασισμένοι να νικήσουν, να σβήσουν τη φωτιά, να σώσουν το χωριό που κινδύνευε. Το χωριό σώθηκε, αλλά αυτοί χάθηκαν στις φλόγες…
Το καθήκον τους όμως το έκαναν. Η αποστολή τους επιτεύχθηκε. Τίμησαν τον όρκο τους και την πατρίδα, που τους εμπιστεύθηκε. Έγραψαν τη δική τους, λαμπρή, ηρωική ιστορία και πέρασαν στη χορεία των ηρώων. Των πολλών ηρώων που, ευτυχώς, βγάζει ακόμα αυτή η φυλή, αυτό το γένος.
Μετά έρχεται η 78χρονη, η οποία, πέφτοντας στο κενό, πήρε μαζί της και τη σημαία για να μην καεί. Πήρε ό,τι πολυτιμότερο είχε στο τελευταίο ταξίδι της, που, όπως πίστευε, θα ήταν το άλμα στο κενό. Τρεις περιπτώσεις, τρία διδάγματα. Τρία μεγάλα «μπράβο» στους πρωταγωνιστές και μια τεράστια ανακούφιση για όλους. Γιατί στην εποχή του σκοταδισμού, του μηδενισμού, της αποθέωσης του τίποτα, υπάρχει ακόμα αναμμένη η φλόγα του Ελληνισμού σε κάποιους. Η φλόγα της ελπίδας του έθνους, η σπίθα που κρατάει αναμμένο τον φάρο της πατρίδας και όλων των εννοιών που περικλείει.
Όσο υπάρχουν τέτοιοι Έλληνες, η σημαία μας θα κυματίζει ψηλά, αγέρωχη, υπερήφανη, κραταιή. Και θα μας γεμίζει αισιοδοξία και σιγουριά για το μέλλον.
