Το αφήγημα των αδιάρρηκτων δεσμών και της αδιαπέραστης γαλλικής ομπρέλας προστασίας αποδομείται πλέον με τον πιο ηχηρό και ντροπιαστικό τρόπο.
Ο Εμανουέλ Μακρόν και η γαλλική διπλωματία φροντίζουν να υπενθυμίζουν στην Αθήνα μια σκληρή, κυνική αλήθεια του διεθνούς στερεώματος: Τα δισεκατομμύρια των ελληνικών εξοπλιστικών προγραμμάτων αγοράζουν πολεμικό υλικό, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν εξαγοράζουν γεωπολιτική πιστότητα.
Την ίδια ακριβώς ώρα που η Ελλάδα χτίζει το αμυντικό της μέλλον πάνω σε γαλλικές φρεγάτες και μαχητικά αεροσκάφη, το Παρίσι κλείνει πονηρά το μάτι στην Άγκυρα, συμμετέχοντας σε τουρκικής εμπνεύσεως συνόδους και διαπραγματευόμενο εξοπλιστικά deals που προκαλούν πραγματικό ίλιγγο.
Η παρουσία της Γαλλίας στην Κωνσταντινούπολη στο ίδιο τραπέζι με τον Χακάν Φιντάν, τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και χώρες όπως το Πακιστάν για τα θέματα της ναυσιπλοΐας και της Μεσογείου αποτελεί από μόνη της μια τεράστια γεωπολιτική ειρωνεία.
Ωστόσο, το πραγματικό σοκ για την ελληνική κοινή γνώμη βρίσκεται στο παρασκήνιο των εξοπλιστικών συζητήσεων.
Η προοπτική να αποκτήσει η Τουρκία τους αντιαεροπορικούς πυραύλους Aster 30 και το σύστημα SAMP/T, και μάλιστα σε αναβαθμισμένη έκδοση με γαλλική τεχνογνωσία, μετατρέπει τις ελληνικές αγορές σε ένα εξαιρετικά ακριβό αστείο.
Η ελληνική πλευρά πληρώνει χρυσάφι για να αποκτήσει ένα συγκριτικό τακτικό πλεονέκτημα στο Αιγαίο και η κατασκευάστρια χώρα διαπραγματεύεται παράλληλα να δώσει τα ίδια, αν όχι καλύτερα, όπλα στον δυνητικό αντίπαλο της Ελλάδας.
Το αμείλικτο ερώτημα, λοιπόν, επιστρέφει αδυσώπητο στους διαδρόμους του υπουργείου Εθνικής Άμυνας και του Μεγάρου Μαξίμου.
Ποια είναι η πραγματική αξία της πολυδιαφημισμένης ρήτρας αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής του 2021, όταν ο υποτιθέμενος στρατηγικός σου εταίρος συνομιλεί ανοιχτά και αναπτύσσει αμυντική συνεργασία με την πηγή της μοναδικής σου απειλής;
Η Τουρκία καταφέρνει να ενισχύει σταθερά τη θέση της στην Ανατολική Μεσόγειο, εκμεταλλευόμενη ακόμα και τις εξελίξεις στη Λιβύη ή τις διπλωματικές διατυπώσεις των ΗΠΑ, την ίδια ώρα που η ελληνική διπλωματία παρακολουθεί τις εξελίξεις ως απλός θεατής, χωρίς καν να προσκαλείται σε κρίσιμες περιφερειακές συναντήσεις.
Παρά το προφανές αυτό στρατηγικό ηλεκτροσόκ, η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται έτοιμη να προχωρήσει στην αγορά τεσσάρων νέων γαλλικών υποβρυχίων Blacksword Barracuda.
Αντί να υπάρξει ένας σοβαρός προβληματισμός για την επιχειρησιακή ομοιογένεια του στόλου, καθώς τα υποβρύχια αυτά είναι εντελώς διαφορετικά από τα γερμανικά Type-214 που ήδη διαθέτει το Πολεμικό Ναυτικό, η Αθήνα συνεχίζει να υπογράφει επιταγές.
Η στάση του Παρισιού είναι αναμφισβήτητα ντροπιαστική και κυνική.
Όμως, η συστηματική αφέλεια της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, που βαφτίζει τις εμπορικές συναλλαγές ως «αιώνιες συμμαχίες», είναι εκείνη που τελικά κοστίζει πανάκριβα στη χώρα, τόσο σε εθνικά κεφάλαια όσο και σε εθνική κυριαρχία.
Φωτό: Ψηφιακή απεικόνιση / paron.gr
