Ομοβροντία σκανδάλων σημειώνεται τις τελευταίες μέρες στη χώρα μας, με αποτέλεσμα ο κόσμος –που στην πλειοψηφία του δοκιμάζεται σκληρά από τους χαμηλούς μισθούς, τις γλίσχρες συντάξεις και την ακρίβεια– να… παραμιλάει και να απορεί, μιας και για πρώτη φορά στην ιστορία μίας χώρας υπάρχει τέτοια διαφθορά, αποκαλύπτονται τόσα σκάνδαλα, διαρρέει τόση βρωμιά.
Πριν πάρει τον δρόμο της Δικαιοσύνης η φορολογική απάτη τις Pizza Fan, πριν γίνουν τα 40 του αδικοχαμένου Μαζωνάκη και προτού απολογηθούν οι συλληφθέντες για το σκάνδαλο στο μπάσκετ, μία ακόμα φορολογική απάτη έρχεται στο φως με τους φούρνους «Χωριάτικο», ακόμα μία αποκάλυψη για εμπλοκή πολιτικού προσώπου σε επιδοτήσεις μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων για την αλιεία έρχεται στο προσκήνιο, μία ακόμα φοροκλοπή μικρομεσαίου επιχειρηματία και τηλεοπτικού παραγωγού αναδεικνύεται.
Τι συμβαίνει τελικά; Υπάρχει κανένας τίμιος, νομοταγής και ακέραιος άνθρωπος σε αυτόν τον τόπο; Παλιότερα, σε τούτα τα χώματα, ένας φιλόσοφος, ο Διογένης, είχε βγει με ένα φανάρι και φώναζε ανάμεσα στο πλήθος πως αναζητά έναν άνθρωπο. Τώρα, κοντά 2.000 χρόνια μετά, στον ίδιο τόπο –όχι με φανάρι πλέον αλλά με… μικροσκόπιο– ψάχνουμε να βρούμε κάποιον τίμιο άνθρωπο, κάποιον που να μην είναι κομπιναδόρος, απατεώνας, λοβιτουρατζής.
Το ερώτημα είναι: Γιατί να υπάρχει ένας τέτοιος καθαρός άνθρωπος σε μια κοινωνία παραβατικών, παράνομων, καταφερτζήδων και πονηρών;
Πώς μπορεί να επιβιώσει ένας καθαρός σε μια κοινωνία που όζει;
Θα τον καταπιούν αμάσητο τα λυκόρνια που παραμονεύουν, οι γύπες που μυρίζονται από μακριά το θύμα τους.
Υπάρχει, όμως, και το άλλο ερώτημα: Και να θέλει κάποιος να είναι τίμιος, αμόλυντος, καθαρός, μπορεί; Ή, μάλλον, γιατί να θέλει; Για να καταστραφεί μία ώρα αρχύτερα, για να τον διασύρουν, για να τον λοιδορήσουν, για να τον βασανίσουν πριν τον καταπιούν; Αφού στη σημερινή κοινωνία γεμίζουν λεφτά συνήθως οι κλέφτες, οι απατεώνες, οι παλιάνθρωποι, που επιδεικνύουν προκλητικά τον πλούτο τους και τη χλιδή στην οποία ζουν, σε βάρος του κάθε φουκαρά που ελέγχονται τα ελάχιστα εισοδήματά του, που φορολογείται και η τελευταία δεκάρα του.
Όσοι βρίσκουν τον τρόπο να κρύβουν τις εισπράξεις τους, να καταχρώνται τον ΦΠΑ, να εισπράττουν επιδοτήσεις από ευρωπαϊκά προγράμματα, βγάζουν λεφτά, γίνονται μεγιστάνες, επιδεικνύονται σε βάρος των λίγων, που πληρώνουν φόρους, που αποδίδουν ΦΠΑ, που παίρνουν όσα δικαιούνται από τις επιδοτήσεις –ή και λιγότερα, με διάφορες γραφειοκρατικές δικαιολογίες–, γιατί εκείνοι που είναι στα… κόλπα τα στραγγίζουν όλα, είτε τα δικαιούνται είτε όχι…
Γιατί, λοιπόν, να θέλει κάποιος να είναι τίμιος; Για να πεινάσει, για να χάσει την περιουσία του, για να διαλύσει την οικογένειά του; Ή για να μην έχει νομικές συνέπειες, για να μην πάει φυλακή; Μα, πόσοι από όλους αυτούς που πιάστηκαν κατά καιρούς βρίσκονται στη φυλακή; Πόσοι έμειναν έστω και έναν χρόνο πίσω απ’ τα κάγκελα;
Σε μια διεφθαρμένη κοινωνία, το χρήμα κάνει τα πάντα. Ασκεί πίεση, κερδίζει αποφυλακίσεις, παίρνει ευνοϊκές αποφάσεις, σκηνοθετεί καταστάσεις που θα οδηγήσουν σε αυτές κ.λπ.
Ο ιδιοκτήτης της αλυσίδας φούρνων «Χωριάτικο» –ο οποίος εμπλέκεται σε ένα δίκτυο 520 εταιρειών, με το ύψος της φοροκλοπής να αγγίζει τα 100 εκατ. ευρώ– είχε συλληφθεί για τον ίδιο ακριβώς λόγο το 2015. Αν και του είχε επιβληθεί ποινή πολυετούς κάθειρξης, κατάφερε τελικά το 2019 να αθωωθεί στο Εφετείο, συνεχίζοντας τη δραστηριότητά του.
Και επειδή είχε πληροφορηθεί ότι και τώρα τον έψαχναν, είχε πάει στο Ντουμπάι για να γλιτώσει. Ποιος του έδινε πληροφορίες, ποιος τον κάλυπτε; Ποιοι τα έπαιρναν για να του παρέχουν προνομιακή πληροφόρηση; Αυτούς ποιος θα τους αποκαλύψει, ποιος θα τους τιμωρήσει;
Όποιος έχει λεφτά, με λίγα λόγια, καταφέρνει πολλά, παρά πολλά. Γι’ αυτό τα κυνηγούν όλοι. Με κάθε μέσο, θεμιτό ή αθέμιτο – κυρίως με το δεύτερο, γιατί λίγοι πλουτίζουν με τον σωστό τρόπο. Αλλά δεν τους νοιάζει, γιατί στο τέλος θα… καθαρίσουν, το έχουν σίγουρο, οπότε φροντίζουν να φάνε πολλά για να μην έχουν πρόβλημα.
Έτσι, εκείνοι που παραμένουν αμόλυντοι σε αυτήν τη χώρα, όπως δείχνουν τα πράγματα, είναι αυτοί που δεν μπορούν να κλέψουν και κάποιοι σοβαροί άνθρωποι, κατασταλαγμένοι ιδεολόγοι, που δεν θέλουν να βγάλουν πολλά γιατί έχουν κατανοήσει ότι δεν θα πάρουν τίποτα μαζί τους, οπότε φροντίζουν να αποκτήσουν όσα θα τους χρειαστούν μετά θάνατον… Αυτοί, όμως, θεωρούνται αποβλακωμένοι, εμμονικοί, θρησκόληπτοι, αναχρονιστικοί, δεν ασχολείται κανένας μαζί τους, ενώ, αν τολμήσουν και μιλήσουν, τα παπαγαλάκια του συστήματος θα τους βγάλουν… γραφικούς ή μισότρελους.
Με τα δεδομένα αυτά, δεν πρέπει να μας προκαλεί έκπληξη η σήψη που αναδύεται και έχει κατακλύσει την κοινωνία μας. Έκπληξη θα μας προκαλέσει αν ξαφνικά πάψουμε να ακούμε για κομπίνες και ρεμούλες. Τότε είναι που θα πρέπει να ανησυχήσουμε. Για το χειρότερο που θα έρθει…
