«Αν δεν κάνεις άμεσα την 24μίλια Θαλάσσια Εγνατία, Ελληνισμέ, σαν έτοιμος από καιρό, αποχαιρέτα την Ανατολική Μεσόγειο που χάνεις.»
Του
ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΗΠΟΥΡΟΥ
[email protected]
Από τη μια, η πρωινή τραγελαφική φράση: «ενδεχομένως* να εποφθαλμιούν» των δηλώσεων Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη και από την άλλη, η βραδινή συνάντηση της Νέας Υόρκης με τον βραβευθέντα υπό του γειτονικού Κεμαλισλαμισμού Γ.Γ. του ΟΗΕ Γκουτέρες, επιβάλλουν, όσο ποτέ ως αναγκαία, την Πολιτική που επιγράφει ο 12λεξος τίτλος του παρόντος κειμένου. Γιατί η ταινία: Το πρωί “ενδεχομένως” και το βράδυ “διαμαρτυρομένως”, έχει ξαναπαιχτεί.
Απέναντι στην επέτειο του «ΟΧΙ», το νέο «ΟΧΙ» που το προτείνει μια Πολιτική με σχέδιο, είναι το «ΟΧΙ» στον Αιώνιο Κεμαλισλαμισμό, όσο όμως και στον Αιώνιο Αθηναϊκό Συμπλεγματισμό! Είναι Αγώνας σε δύο Μέτωπα! Ένα διπλό τέτοιο «ΟΧΙ» ισοδυναμεί με μια 28η Οκτωβρίου διπλή γιορτή. Η Ελλάδα πλέον να έχει δύο διπλές Εθνικές γιορτές: Μια Εθνική και Θρησκευτική και μια Εθνική και Πολιτική.
*Παρεμπιπτόντως, ιδού και η παράγραφος της δήλωσης Μητσοτάκη: «….ξεχώρισαν τα καινοτόμα συστήματα, τα οποία μας επιτρέπαν σήμερα να προβάλλουμε μια ισχυρή αποτρεπτική προβολή ισχύος απέναντι σε όσους ενδεχομένως να εποφθαλμιούν την κυριαρχία ή τα κυριαρχικά μας δικαιώματα». (Ελληνική Δημοκρατία – Γραφείο Πρωθυπουργού).
Ιδού κι η αυτοσχέδια Θρακική μαντινάδα, δημοσιευμένη στις 12/12/2025, σε άρθρο μου με τίτλο «Άγραπτα, γραπτά και απερίγραπτα» για το βιβλίο «Ιθάκη» του Τσίπρα.
«Η Τουρκία θέλει το μισό Αιγαίο και η Λιβύη ολίγον ίσως Ιόνιο, αμφότερες όμως εποφθαλμιούν και την Ανατολική Μεσόγειο»
Αναμένεται λοιπόν η συγγνώμη του Πρωθυπουργού, ως προς το: «ποίον έπος φύγεν έρκος οδόντων του», που φυσικά και γίνεται αποδεκτή, αν ειπώθηκε εν τη ρύμη του προφορικού λόγου, εκ παραδρομής, με την ταυτόχρονη όμως απάλειψη της λέξης από το επίσημο κείμενο, μιας και «τα γραπτά μένουν».
Ας κάνω με την ευκαιρία και μια ρηξικέλευθη σημειωτική: “Εφόσον δεν υπάρχει κακό χωρίς καλό, δεν υπάρχει και κριτική χωρίς έπαινο, ούτε και απόρριψη χωρίς αρετή”! Στη διαλεκτική αυτή προστίθεται και η εκκλησιαστική σημειωτική της Χαρμολύπης. Τα λέω ως απάντηση σε όλους όσοι αρνούνται την κριτική ή/και απόρριψη της διαχρονικής Εξωτερικής Πολιτικής.
Το νομικό όπλο της UNCLOS και η θαλάσσια επανένωση
Αντί για την πεπατημένη των διπλωματικών διαμαρτυριών, ο Ελληνισμός κρατά στα χέρια του το απόλυτο νομικό όπλο των Άρθρων 74 και 83 της UNCLOS, την άμεση κατάθεση (deposit) στον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ των γεωγραφικών συντεταγμένων της γραμμής επαφής ΑΒ, με το ακριβές γεωγραφικό μήκος στα 24,3 ναυτικά μίλια, και την ταυτόχρονη θεσμική της επικύρωση από τη Βουλή. Αυτή η κοινή θεσμική πράξη των δύο κυβερνήσεων αποτελεί την έμπρακτη απαρχή της θαλάσσιας επανένωσης, η οποία θωρακίζεται γεωστρατηγικά από τη συμπερίληψη της Αιγύπτου στην επιβεβαίωση του τριεθνούς σημείου Α των τριών ΑΟΖ. Η επέκταση της συμφωνίας θαλασσίων ζωνών της 06/08/20 έως το Σύμπλεγμα Καστελόριζου και ειδικά τη νήσο Στρογγύλη αποτελεί το απόλυτο κλειδί εφαρμογής της UNCLOS στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η «24μίλια Θαλάσσια Εγνατία»
Αυτή η θαλάσσια λεωφόρος των 24,3 μιλίων κάθε άλλο παρά «στενή» είναι, καθώς εξασφαλίζει την άνετη διακίνηση των πλόων και τη γεωστρατηγική συνέχεια του Ελληνισμού ως μια «24μίλια Θαλάσσια Εγνατία». Η θεσμοθέτησή της παρέχει το απαραίτητο ελεγκτικό βάθος, μετατρέποντας τη γραμμή ΑΒ σε απρόσβλητο προπύργιο ασφάλειας. Όταν ο παγκόσμιος διάδρομος του IMEC παρακάμπτει το τουρκικό εδαφικό σώμα, αναζητά ακριβώς τη σταθερότητα αυτής της διεθνούς νομιμότητας, η οποία «κλειδώνει» μόνο όταν η γραμμή ΑΒ μετατραπεί σε επίσημο χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Κάθε μέρα καθυστέρησης επιτρέπει στην επίσημη πολιτική των Αθηνών να λειτουργεί ως παθητικός people pleaser και να συσσωρεύει γεωπολιτικές ήττες, τη στιγμή που η Γεωγραφία προσφέρει το πιο καθαρό γεωστρατηγικό ματ.
Το Μεσογειακό πλιάτσικο και η τιμωρία του IMEC
Στον αντίποδα, μια χώρα όπως η Τουρκία, που ούτε την UNCLOS είχε ψηφίσει ούτε τον Χάρτη της Σεβίλλης αποδέχεται, χτύπησε λάθος πόρτα μηχανευόμενη να παραχωρήσει κλοπιμαία ελληνική ΑΟΖ 15.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων! στην Αίγυπτο. Μόνο που ξέχασε ότι οι ΑΟΖ πάνε πακέτο με τις ΑΟΖ χώρες. Το γιγαντιαίο πλιάτσικο του ψευδομνημονίου με τη Λιβύη στο Μεσογειακό ύδωρ παραβιάζει τόσο την όγδοη εντολή του «ου κλέψεις» όσο και το σοβαρό αμάρτημα (haram) του νόμου της Σαρία.
Και ποιος είναι ο βαθύτερος λόγος που ο IMEC παρακάμπτει το τουρκικό εδαφικό σώμα; Όλη η διεθνής κοινότητα γνωρίζει με τι μούτρο έχει να κάνει. Εδώ ισχύει επίσης το «ουδέν κακόν αμιγές καλού», καθώς αυτό ακριβώς το Μεσογειακό πλιάτσικο γίνεται η αιτία για τη νέα, διορθωτική ελληνοαιγυπτιακή σύγκλιση.
Η ψυχαναλυτική ανατομία και ο καθρέφτης της κυριαρχίας
Η απραξία των Αθηνών απέναντι σε αυτές τις προκλήσεις απλά αναπαράγει τον Αιώνιο Αθηναϊκό Συμπλεγματισμό. Πολιτική παθογένεια που λειτουργεί με όρους εσωτερικευμένης μειονεξίας. Η θεραπεία αυτού του συμπλέγματος δεν απαιτεί γενναιότητες, αλλά την ικανότητα να αρθρώσει το θεραπευτικό «ΟΧΙ» απέναντι στον Κεμαλισλαμισμό και τον εαυτό του. Αυτή είναι η αυθεντική Θουκυδίδεια οπτική του πολιτικού ρεαλισμού, όπου η διεθνής πράξη κρίνεται με όρους Αλήθειας (α-λήθη) και Μνήμης (μη-λήθη). Ίδια θεραπεία συστήνουν οι ψυχαναλυτές σε συμπλεγματικούς ασθενείς. Να αρχίσουν να λένε “ΟΧΙ”.
Αν οι εν Αθήναις άνωθεν απορρίψουν τη θεσμική κατάθεση της γραμμής ΑΒ, θα επιβεβαιώσουν το ότι δεν υπάρχει απόρριψη χωρίς αρετή. Μια αρετή που, σε πείσμα της λήθης, ευθυγραμμίζεται με τη Θουκυδίδεια αλήθεια και αποτυπώνεται ανεξίτηλα στον Χάρτη της Σεβίλλης του καθηγητή Vivero —που υιοθέτησε η Ε. Ε. το 2014 και ο οικολογικός τομέας του ΟΗΕ την 20/12/19— κατοχυρώνοντας ες αεί τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, όπως και την 12μίλια κυριαρχία: Ιωνίαν Γην Εδώκαμεν, όμως ούτε Αιγαίον Ύδωρ ούτε και Μεσογειακόν, θα Δώκωμεν!
