Θρακιώτικα: Ποιο δίκαιο;
Πάγια τακτική της ελληνικής πλευράς, η συμπόρευση με το διεθνές δίκαιο. Όπου βρεθούν και όπου σταθούν, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι το υπενθυμίζουν –εάν φυσικά ερωτηθούν–, για να είναι καλυμμένοι και τακτοποιημένοι. Και μπορεί να ακούγεται κάπως… βολικό, γιατί δεν χρειάζεται να γίνεσαι… δημιουργικός –βλέπε Τούρκους, και όχι μόνο–, αλλά είναι και ο πιο σίγουρος δρόμος, για να μην ξεφύγεις από όσα χαρακτηριστικά ορίζουν αυτό στο οποίο σήμερα, προφανώς, ομονοούμε, όταν αναφέρουμε τον όρο «ανθρώπινος πολιτισμός».
Έτσι και ο κ. Γεραπετρίτης, ως Έλλην και ΥΠΕΞ, επανέλαβε τη γνωστή επωδό, εν μέσω ευρωπαϊκών… ανακυβιστήσεων, που όμως δεν θα έπρεπε να κάνουν μεγάλη εντύπωση, τουλάχιστον όχι σε όσους θυμούνται τη στάση, διαχρονικά, των συμμάχων απέναντι στη χώρα μας.
Μα… και βέβαια, κυρία Κάλλας μου (προφανώς δεν έχει καταλάβει πόσο εκτίθεται, μιας και το… καλλίφωνο επίθετό της έρχεται εντελώς κόντρα με το φυσικό της μοτίβο, αυτό των… γκαρισμάτων), υπάρχει… ζωοποιός διαφορά μεταξύ του διεθνούς και του… οθωμανικού δικαίου.
Γκίνες… παράνοιας
Δεν μπορεί να μην υπάρχει αυτή η κατηγορία. Και, εντέλει, εάν δεν υπάρχει, θα πρέπει τη φτιάξουμε – ίσως αργήσαμε κιόλας. Δεν είναι δυνατόν να έχεις εδώ, στα ελληνικά, θρακιώτικα και ταλαιπωρημένα χώματα, τέτοιες… πατούσες να τα πατούν και να μην έχει γίνει κάτι προς αυτήν την κατεύθυνση… Διότι αυτή είναι η μοναδική κατεύθυνση (της παράνοιας) που είναι απολύτως διακριτή σ’ αυτόν τον τόπο.
Πήραν τις ποινές τους οι τραμπούκοι του τεμένους Πλατάνου στην Ξάνθη, και… βραβεύονται! Τους έδωσε πλακέτες ο τύπος που παίζει τον «ψευδομουφτή» στην Ξάνθη, γιατί, σου λέει, είναι αγωνιστές!
Εν τω μεταξύ, τον έχετε δει τον Τράμπα, «σαν καλαμαράκι που αυτοκτόνησε» –για να κλέψω την ατάκα του Λαζόπουλου στα τέλη του ’80, αν δεν κάνω λάθος (δεν λέω για ποιον χτυπούσε η καμπάνα)– που κάνει και τον… παρτιζάνο, τρομάρα του.
Και οι υπόλοιποι, ένοχοι για την ωμή βία που άσκησαν στον τότε μουφτή Κομοτηνής και τους τραμπουκισμούς τους, όχι μόνο στέκονταν σαν γύφτικα σκεπάρνια, αλλά την είδαν και… ηρωικά πλασμένοι.
Όχι, είναι ψυχιατρικό το ζήτημα, και αυτοί κάθονται και το αναλύουν με όρους πολιτικούς. Μάλλον θα πρέπει όλοι μας να… κοιταχτούμε.
Παράνοιας συνέχεια…
Γενικώς, είμαστε να μας κλαίν’ οι ρέγκες. Ή μήπως οι λαγοκέφαλοι, για να είμαστε απολύτως ακριβείς (την ξεφτίλα μας, μέσα…);
Βγαίνουν, λέει, οι τύποι της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας «Τούρκων Δυτικής Θράκης» και ανακοινώνουν ότι έχουν καταγράψει «συστηματικές παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων, από την προσχολική εκπαίδευση των μειονοτήτων έως τη σχολική διοίκηση, και παρεμβάσεις κατά της εκπαιδευτικής αυτονομίας που απορρέει από τη Συνθήκη της Λωζάννης».
Ποιανής «αυτονομίας» και ποιανής «Λωζάννης», βρε κατακαημένο… ασκέρι; (Έτσι όπως το πάνε, αυτοί θα… πείσουν κι εμάς για τα… δίκαια αιτήματά τους.)
Μιλούν για εθνική μειονότητα, αυτονομία και συνθήκη στην ίδια σειρά, και συνεχίζουν σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Σαν να έχουν φορέσει κασκόλ όλη την αλήθεια και τη δικαιοσύνη του κόσμου!
Και συνεχίζουν ακάθεκτοι, με μια «ολοκληρωμένη μελέτη, που έχει συνταχθεί στα τουρκικά, στα αγγλικά και στα ελληνικά» και η οποία «θα υποβληθεί σε διεθνείς μηχανισμούς όπως ο ΟΗΕ, η ΕΕ και ο ΟΑΣΕ».
Το… πόνημα έχει τον εύγλωττο τίτλο «Το Δικαίωμα στην Εκπαίδευση στη μητρική γλώσσα και η κρατική παρέμβαση στο αυτόνομο εκπαιδευτικό σύστημα της… ‘‘τουρκικής κοινότητας της Δυτικής Θράκης’’». Αν και, κανονικά, δεν χρειαζόταν κείμενο. Έφτανε το μακρινάρι, τι κουράζονται;
Σύμφωνα με όσα αναφέρονται, σχετικά με το «θέμα», «η μελέτη εκπονήθηκε από ιστορική σκοπιά»…
Και να δεις, αφού εκπονήθηκε από… ιστορική σκοπιά, όχι μόνο θα τη δεχθούν την «ολοκληρωμένη μελέτη» οι διεθνείς οργανισμοί και θα ασχοληθούν μαζί της, αλλά, έτσι όπως πάνε τα πράγματα στας Ευρώπας, ίσως θα έπρεπε να… περιμένουμε και αντιπροσωπεία της για… επιτόπια έρευνα (και… λίγη δροσιά)…
Ουδείς αναμάρτητος…
Η κόρη του συγχωρεμένου του Σαδίκ μεσίτευσε πρόσφατα και έφερε στη Θράκη αντιπροσωπεία γυναικών του κόμματος Ερντογάν για το γνωστό… μαναφούκι: Συνάντηση με τις… συμπατριώτισσες στην… από δω μεριά.
Χωρίς να κρατηθούν τα προσχήματα (όποιος ήξερε τον συγχωρεμένο μπορεί να καταλάβει τι… μήλα έβγαλε), η πρώτη επίσκεψη της… αντιπροσωπείας ήταν στον τούρκο πρόξενο στην Κομοτηνή, τον κ. Ουνάλ. Σαν να μην είναι ένας από αυτές, ο διπλωμάτης, διαπιστευμένος δηλαδή, για να βοηθήσει τους συμπατριώτες του σε μια ξένη χώρα να κάνουν τη δουλειά τους, όσο γίνεται με τον καλύτερο τρόπο. Λες και ο διπλωμάτης είναι αρχή, και όχι απλώς πάμε και τον επισκεπτόμαστε, αλλά ενημερώνουμε κιόλας γι’ αυτό.
Ωραία πράγματα… Πήγε, λοιπόν, η αντιπροσωπεία των γυναικών, ασπάστηκε την αριστερή ή τη δεξιά (δεν ήμουν μπροστά) του βεζίρη (θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου) και, στη συνέχεια, όλοι μαζί επισκέφθηκαν συγκεκριμένες δομές.
Με επικεφαλής της αντιπροσωπείας τη βουλευτή Κωνσταντινούπολης και… επικεφαλής του Γενικού Αρχηγείου του ΑΚP, Τούγμπα Ισίκ Ερκάν, τα… κορίτσια, συνοδεία προξένου, φιλοξενήθηκαν στην παράνομη δομή που το «σύστημα» αποκαλεί Ένωση «Τουρκικής» Νεολαίας Κομοτηνής. Εκεί, λοιπόν, εκτός από τις «εκπροσώπους» των γυναικείων (!) παραρτημάτων «διαφόρων ιδρυμάτων και οργανισμών» (!) της μειονότητας, παραβρέθηκαν εκπρόσωποι του ακραίου κόμματος DEB (α, να γεια σου…), του Συλλόγου Αποφοίτων Ανώτατης Εκπαίδευσης της Μειονότητας «Δυτικής Θράκης», της Ένωσης «Τουρκικής» Νεολαίας Κομοτηνής, της Πλατφόρμας «Τουρκικών Γυναικών Δυτικής Θράκης» (όχι, δες εδώ επιθετικό προσδιορισμό και βγάλε συμπέρασμα…), της Ομάδας… Γυναικείας Συμβουλευτικής του… ψευδομουφτή στην Κομοτηνή (έλεος, δηλαδή) και κάτι άλλοι παρατρεχάμενοι…
Εκτός από τον τούρκο πρόξενο, στην εκδήλωση ήταν και η σύζυγος του Αϊκούτ – με το σκεπτικό ότι επρόκειτο για γυναικεία αντιπροσωπεία, και, τέλος πάντων, ταίριαζε η… φυσική παρουσία της συζύγου.
Το θέατρο του παραλόγου έπεσε βαρύ, και, δυστυχώς, είναι επαναλαμβανόμενο. Κοινώς, η ελληνική Θράκη αναγκάζεται να παρακολουθεί τέτοια… ξεχαρβαλωμένα και αντιαισθητικά σκηνικά.
Διότι πώς αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί το «σχέδιο» της… Τούγμπα (όνομα και πράγμα), μια γινωμένη μεσήλικας με το τσεμπέρι στο κεφάλι και το… iPhone στο χέρι, να εκφράζει τη χαρά της (πόση να ’χει δηλαδή) που βρίσκεται στην περιοχή και να μεταφέρει τους χαιρετισμούς του Προέδρου Ερντογάν – αν και με τα χαιρετίσματα έπρεπε να ξεκινήσει, ποιος ξέρει πώς επέστρεψε στη βάση της…
Ακολούθησαν, βέβαια, και άλλα «χαριτωμένα» από την επικεφαλής, όπως αυτό το… αγριευτικό περί κοινών καρδιών: «Βρισκόμαστε σε μια γεωγραφική περιοχή με κοινές καρδιές. Αν σας ρωτήσουν πού βρίσκεται η πρωτεύουσα αυτής της γεωγραφικής περιοχής με κοινές καρδιές, αυτή είναι αναμφίβολα η «Δυτική Θράκη». Οι αποστάσεις μεταξύ μας δεν σημαίνουν ποτέ τίποτα για εμάς. Είστε η πρωτεύουσα των καρδιών μας».
Δηλαδή, να το γράψει αυτό υποψήφιος Πανελληνίων στο μάθημα της Έκθεσης, να μην του ανοίγει ούτε ο κωδικός του στο μηχανογραφικό…
Έλλη Μητακίδου
