Πνίγεται συνέχεια κόσμος στις πισίνες, αλλά η νομοθεσία δεν αλλάζει
–ΤΑ ΠΑΘΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΑ
Κάθε χρόνο, αυτές τις μέρες, όλο και κάποια τραγωδία έχουμε σε κάποια πισίνα. Όλο και κάποιος μεγάλος ή μικρός θα βρει τραγικό θάνατο προσπαθώντας να δροσιστεί στην πισίνα που βρίσκεται στα πόδια του, εκεί που λιάζεται, τρώει και πίνει.
Αυτή είναι η παγίδα. Η πισίνα χρησιμοποιείται από τους επιχειρηματίες ως… κράχτης για να μαζεύουν κόσμο, όχι, φυσικά, για να κολυμπάει ο πελάτης, αλλά για να καταναλώνει ποτά και σνακ, γιατί από εκεί κερδίζουν οι επιχειρήσεις. Γι’ αυτό και δεν… πολυσκοτίζονται για την ύπαρξη ναυαγοσώστη. Γιατί το βάρος δεν πέφτει στο κολύμπι, αλλά στην κατανάλωση γύρω από την πισίνα. Όσο κι αν αυτό είναι το πιο επικίνδυνο από όλα. Γιατί όποιος πίνει και πέφτει για να δροσιστεί συνήθως παθαίνει ανακοπή. Όταν είσαι πιωμένος ή φαγωμένος και πέσεις στην πισίνα ή στη θάλασσα, έχεις πολύ μεγάλη πιθανότητα να πάθεις έμφραγμα. Ο οργανισμός πιέζεται για να κάνει τη διαδικασία της πέψης, τον πιέζει και η πίεση του νερού και η καρδιά δεν αντέχει και σε προδίδει.
Εδώ, λοιπόν, δεν χρειάζεται ναυαγοσώστης, χρειάζεται ενημέρωση, έλεγχος, ακόμα και απαγόρευση σερβιρίσματος γύρω από πισίνες.
Αφού μας επιβάλλουν να φοράμε ζώνες στα αυτοκίνητα, για να μη σκοτωθούμε, ας επιβάλλουν πρόστιμο και σε όσους τρώνε δίπλα στην πισίνα.
Το ίδιο κινδυνεύουν και οι μεν και οι δε. Γιατί το κράτος ενδιαφέρεται μόνο για τους οδηγούς;
Εδώ είναι το ζητούμενο. Γιατί φαίνεται ότι ο στόχος δεν είναι η προστασία του κόσμου, αλλά το πώς θα μαζέψουν όλοι λεφτά σε βάρος του κοσμάκη. Το κράτος από τις κλήσεις για τις ζώνες και ο επιχειρηματίας από την κατανάλωση στην πισίνα.
Αν το κράτος ενδιαφέρεται σοβαρά για την ασφάλειά μας, για τη ζωή μας, ας ενδιαφερθεί για τις πισίνες. Η παροιμία λέει ότι τα μεταξωτά εσώρουχα θέλουν επιδέξια οπίσθια. Αν θέλουμε, λοιπόν, πισίνες, ας πάρουμε όλα τα προληπτικά μέτρα ασφαλείας και ας μη νομίζουμε ότι, αν υπάρχει στα χαρτιά ένας ναυαγοσώστης, καθαρίσαμε.
Η πισίνα είναι πολύ σοβαρή υπόθεση και πολύ επικίνδυνη. Απαιτεί σχολαστική συντήρηση, συχνή χλωρίωση, για να μην αναπτύσσονται μικρόβια στο νερό, αλλά και ενημέρωση όσων τη χρησιμοποιούν και κανόνες σε όσους την πλησιάζουν.
Όμως, δεν έχουμε κάνει τίποτα από αυτά. Οι έλεγχοι, όταν γίνονται και αν γίνονται, είναι τυπικοί. Οι ελεγκτές κοιτάνε μόνο αν υπάρχουν τα χαρτιά και αν έχουν πληρωθεί τα παράβολα, και φεύγουν χωρίς να πάρουν δείγμα νερού, χωρίς να δουν αν τα μηχανήματα λειτουργούν σωστά, αν έχουν συντηρηθεί σωστά κ.λπ.
Επίσης υπάρχουν και κανόνες διεθνώς για όσους χρησιμοποιούν τις πισίνες. Αν έχουν βάθος, απαγορεύεται να πλησιάσουν παιδιά… Όσοι έχουν παιδιά πηγαίνουν σε πισίνες με λίγο νερό και ειδική διαρρύθμιση, για να μη κινδυνεύουν, και πάντα συνοδεύονται από κηδεμόνα. Παιδί μόνο του δεν περιφέρεται σε δημόσιους χώρους, υπάρχει προσωπικό που παρακολουθεί, κάμερες που ελέγχουν.
Όποιος θέλει, λοιπόν, πισίνα θα πρέπει να εφαρμόζει όλες αυτές τις οδηγίες. Και να μην… καθαρίζει με έναν ναυαγοσώστη, ο οποίος πολλές φορές δεν υπάρχει…
Αυτές τις προτεραιότητες πρέπει να νομοθετήσει το κράτος, για να υπάρχει ασφάλεια στις πισίνες και να μην έχουμε κι άλλους θανάτους μέχρι το τέλος του καλοκαιριού. Αν, πράγματι, στόχος του είναι η ασφάλεια του κόσμου και όχι η αφαίμαξή του.
