Οι τρεις κόκκινες γραμμές του Τσίπρα και η Αριστερά
Xωρίς αμφιβολία, το τελεσίγραφο Ντίλιαν προς την κυβέρνηση –κυρίως, όμως προς το στενό περιβάλλον, πρώην και νυν, του Μαξίμου–, οι ασύμμετρες απώλειες που ήδη μετράει πολιτικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η χωρίς συνοχή πλέον γαλάζια κοινοβουλευτική πλειοψηφία επηρεάζουν τις εξελίξεις σε όλους τους πολιτικούς χώρους.
Του
ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Οι γραπτές δηλώσεις Ντίλιαν στο Mega, η άμεση αναφορά-απειλή σε σκάνδαλο Watergate α λα γκρέκα, που θα ρίξει την κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπως το 1972 τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον, φέρνουν πιο κοντά τις πρόωρες εκλογές. Πολλοί μιλούν για Μάιο ή Ιούνιο, άλλοι για αμέσως μετά τη ΔΕΘ, τον Σεπτέμβριο, εάν και εφόσον η «ασύμμετρη απειλή» δεν μαζευτεί έγκαιρα και επαρκώς!
Αυτό το πολιτικό τσουνάμι έρχεται να προστεθεί στα βαριά πλήγματα που έχει δεχθεί τελευταία η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπως η δεύτερη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ –αφορά αιτήματα άρσης ασυλίας για πάνω από 10, ίσως και 14 βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος–, το απίστευτο φιάσκο με την έναρξη, μετά από τρία χρόνια, της πρώτης δίκης για τα Τέμπη σε αίθουσα που παρέπεμπε σε συνθήκες σταβλισμού –όπως κατήγγειλαν συγγενείς θυμάτων, δικηγόροι, παράγοντες της δίκης, αλλά εμμέσως ακόμα και συνάδελφοι του κ. Φλωρίδη– και η εκτόξευση της ακρίβειας, και λόγω του πολέμου, που έφερε τους Έλληνες και επίσημα στη θέση των φτωχότερων Ευρωπαίων, με την αύξηση του κατώτατου κατά 0,92 λεπτά την ημέρα να αποτελεί σταγόνα στον ωκεανό. Ένα τσουνάμι που δημιουργεί την ανάγκη επικαιροποίησης των πολιτικών σχεδιασμών στους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς αλλά και σε εκείνους που ετοιμάζονται.
Στο πλαίσιο αυτό, η Νέα Αριστερά, μετά την παραίτηση Χαρίτση και την αναμενόμενη, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, ένταξή του στο κόμμα Τσίπρα, η οποία θα συμπαρασύρει σε πρώτο χρόνο ένα με δύο ακόμα κορυφαία στελέχη και σε δεύτερο άλλα δύο με τρία, βιώνει τον δύσκολο δρόμο της εσωστρέφειας πριν τη μετάβαση σε μια άλλη μέρα, εκείνης του Γαβριήλ Σακελλαρίδη και της παλιάς φρουράς των «53+».
Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη, ζει το δικό του δράμα, με την εσωστρέφεια διαρκείας στα όργανα και τη φλύαρη εξωστρέφεια στα social media και στα ΜΜΕ! Η διχοτόμησή του, ίσως και τριχοτόμηση, φαντάζει ως το πιο πιθανό σενάριο το επόμενο διάστημα, με την αλλαγή ηγεσίας να μη θεωρείται πλέον ευφάνταστο αποκύημα κάποιων. Όσον αφορά την Κουμουνδούρου, όλα θα καθοριστούν από τον χρόνο που θα επιλέξει ο Κυριάκος Μητσοτάκης για να στηθούν οι κάλπες αλλά και από το πόσο θα καθυστερήσει την ανακοίνωση του νέου πολιτικού φορέα ο Αλέξης Τσίπρας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Αμαλίας (Ινστιτούτο Τσίπρα) παρακολουθεί από πολύ κοντά όλες τις εξελίξεις, εγχώριες και διεθνείς, συγκεντρώνει και αξιοποιεί πληροφορίες, αναλύσεις και δεδομένα από πολλά κέντρα και προετοιμάζεται αθόρυβα, αλλά πυρετωδώς, με βάση το πλάνο και τον σχεδιασμό, ο οποίος δεν έχει αλλάξει.
Ο πρώην πρωθυπουργός θα συνεχίσει τις περιοδείες για την παρουσίαση του βιβλίου του («Ιθάκη») σε όλη την Ελλάδα και ταυτόχρονα το scouting των νέων –όχι υποχρεωτικά ηλικιακά– προσώπων με τα οποία θα προχωρήσει μαζί στην προσπάθεια της δημιουργίας ενός μεγάλου, πλειοψηφικού στην κοινωνία αλλά και κυρίαρχου πολιτικά στον προοδευτικό χώρο, κομματικού φορέα. Πάντως, εκτιμάται ότι πολλά από τα πρόσωπα που συμμετείχαν στα πάνελ των παρουσιάσεων του βιβλίου ή συναντήθηκαν με τον πρώην πρωθυπουργό στις περιοδείες που τις συνοδεύουν θα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του νέου πολιτικού φορέα, οι περισσότεροι για πρώτη φορά. Με τον τρόπο αυτό απαντάται και το εύλογο ερώτημα «με ποιους;».
Ταυτόχρονα, όμως, ο πρώην πρωθυπουργός, ο οποίος παρακολουθεί αμέτοχος μεν, αλλά πολύ προσεκτικά όσα συμβαίνουν στον προοδευτικό χώρο και κυρίως στα κόμματα που υπάρχουν σήμερα στο αριστερό φάσμα του πολιτικού χώρου, έχει ξεκαθαρίσει τις τρεις κόκκινες γραμμές όσον αφορά τη νέα του προσπάθεια: Όχι πολιτικοί αρχηγοί, όχι κόμματα (τάσεις, ρεύματα, ομάδες, γκρουπ βουλευτών κ.λπ.), όχι εν ενεργεία βουλευτές άλλων κομμάτων – εξαιρουμένων αυτών που είναι ανεξάρτητοι σήμερα στη Βουλή.
Αυτές οι κόκκινες γραμμές αφενός βάζουν οριστικό τέλος στη στρατηγική της πολιτικής των συνεργασιών, που είδαμε να παίρνει και μορφή επίσημης πρότασης τόσο με την ανοιχτή επιστολή Κοτζιά στην Εφημερίδα των Συντακτών όσο και με τις δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και της Νέας Αριστεράς και άλλων προσώπων του χώρου, αφετέρου, όμως, δίνουν και το σήμα ότι ήρθε η ώρα της ανασύνθεσης του χώρου με μπροστάρη τον Αλέξη Τσίπρα.
Στο πλαίσιο αυτό, δεν αποκλείεται το προσεχές διάστημα να δούμε αποχωρήσεις, ακόμα και παραιτήσεις από την ΚΟ της Νέας Αριστεράς – μάλιστα ακούγεται και όνομα πρώην πρωτοκλασάτου υπουργού, που μέχρι τώρα απέχει δημοσίως από τις διεργασίες στην Πατησίων αλλά και από τον ΣΥΡΙΖΑ. Φαίνεται μάλιστα ότι, αν δεν υπάρξουν ραγδαίες και αιφνιδιαστικές πολιτικές εξελίξεις από πλευράς Μαξίμου (πρόωρες εκλογές), ο Σεπτέμβριος μπορεί να είναι ένα άτυπο deadline στο μυαλό πολλών βουλευτών των δύο ΚΟ της Αριστεράς που θέλουν να προσχωρήσουν στον νέο πολιτικό φορέα.
Σε κάθε περίπτωση, είναι ξεκάθαρο ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρόκειται να μπει σε διαπραγματεύσεις «συνδικαλιστικού» ύφους, με «συλλογικά» αιτήματα, αλλά συνομιλεί μόνο με πρόσωπα και κατά μόνας.
