Ο… αξέχαστος ρόλος Στουρνάρα στη φτωχοποίηση της περιόδου των Μνημονίων
–Ο τότε «τσάρος της οικονομίας» γέννησε τους «Αγανακτισμένους» και… συρρίκνωσε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ
Η Ιστορία δεν έχει πλευρές, τουλάχιστον για όσους δεν καθοδηγούνται από προσωπικά βιώματα και συμφέροντα, ώστε να χαράσσουν κάθε φορά διαχωριστικές γραμμές και να επιχειρούν να τοποθετήσουν τον εαυτό τους στη… σωστή πλευρά, προκειμένου να αποκομίσουν τα αναμενόμενα οφέλη.
Η Ιστορία έχει γωνίες θέασης. Με αμιγώς προσωποκεντρικά χαρακτηριστικά. Η γωνία θέασης από την οποία εκκινεί ο καθένας, ωστόσο, στηρίζεται μεταξύ άλλων και στην υπεροχή των βιωμάτων. Των προσωπικών βιωμάτων. Των εμπειριών μιας οδυνηρής ή επώδυνης χρονικής συγκυρίας και στιγμής, κατά την οποία ο πρωταγωνιστής έζησε… μπροστά του την Ιστορία, και δεν χρειάζεται να τη διαβάσει εκ των υστέρων… παραποιημένη και αλλοιωμένη.
Για τις σημερινές γενιές την Ελλήνων, η προηγούμενη δεκαετία, με την εθνική καταστροφή των Μνημονίων, ήταν ένα τέτοιο σημείο καμπής, ένα ορόσημο που θα μνημονεύεται από τον ιστορικό του μέλλοντος ως αποκρουστική εμπειρία. Τα Μνημόνια… γέννησαν τέρατα. Από την ασυγχώρητη άνοδο της Χρυσής Αυγής μέχρι την πόλωση και τον διχασμό, το διαρκές και ανατροφοδοτούμενο μίσος που έχει εδραιωθεί έκτοτε στην ελληνική κοινωνία, στην πολιτική ζωή, στη δημόσια σφαίρα συνολικά.
Ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου, που διατηρεί μέχρι σήμερα αξιώματα και θα επιθυμούσε να τα… εμπλουτίσει, είναι ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας, υπουργός Οικονομικών της διακυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου, την περίοδο 2012 – 2015, η υπογραφή του οποίου συνδέθηκε με μια σειρά αποφάσεις της κυβερνητικής πολιτικής στην οικονομία, που φτωχοποίησαν τους Έλληνες, οδήγησαν τον κοινωνικό ιστό σε αποσύνθεση και διευκόλυναν την ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού με όρους παρακμής. Τα άκρα, και οι ακρότητες που τα συνοδεύουν, όπως τόσο εύστοχα τα είχε παρατηρήσει ο Κώστας Καραμανλής την περίοδο της πρωθυπουργίας του, μετατοπίστηκαν εκείνη την περίοδο από το περιθώριο, που αποτελεί τον φυσικό ζωτικό χώρο τους, στο επίκεντρο της πολιτικής δράσης. Τη συνέχεια τη βιώνουμε ως οδυνηρή πραγματικότητα.
Ο Γιάννης Στουρνάρας διορίστηκε «τσάρος της οικονομίας» στην κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου επειδή ο αξιοπρεπής Βασίλης Ράπανος, ο οποίος είχε επιλεγεί αρχικά, δεν μπορούσε να ανταποκριθεί λόγω προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε. Έβαλε την υπογραφή του σε όλους τους εθνοκτόνους οικονομικούς νόμους των Μνημονίων και λίγο πριν από την κατάρρευση της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου… την έκανε για τη διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδος, με τις σχετικές ευλογίες και προτροπές των «τροϊκανών» – δανειστών – «θεσμών».
Η θητεία Στουρνάρα ως «τσάρου της ελληνικής οικονομίας» ανατροφοδότησε το κίνημα των «Αγανακτισμένων», φούντωσε τη λαϊκή οργή και οδήγησε τα δύο παραδοσιακά κόμματα εξουσίας της Μεταπολίτευσης, τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, σε ιστορικά χαμηλά ποσοστά.
Τις σκοτεινές πινελιές αυτού του παρελθόντος τα περισσότερα συστημικά και ενσωματωμένα ΜΜΕ της χώρας μας κάθε άλλο παρά τις θυμίζουν, πόσω μάλλον τις τονίζουν, στην τρέχουσα συγκυρία, με τον Γιάννη Στουρνάρα να έχει κλειδώσει ακόμη μία ανανέωση της θητείας του (τρίτης) στην ηγεσία της Τράπεζας της Ελλάδος και παρασκηνιακά να προβάλλεται ως «λύση» για να διαδεχθεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου, στις κυβερνήσεις συνεργασίας που θα απαιτηθούν μετά το τέλος των αυτοδυναμιών, στις επερχόμενες εκλογές.
