Ν. Γρηγοράκου στο “Π”: Λιγότερες παιδικές φωνές στο «πρώτο κουδούνι»
Της
ΝΑΓΙΑΣ ΓΡΗΓΟΡΑΚΟΥ
Βουλευτού ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ Λακωνίας
Η καινούργια σχολική χρονιά ξεκίνησε με λιγότερα παιδιά στα θρανία, ενώ πολλά νηπιαγωγεία –κυρίως στην περιφέρεια– δεν άνοιξαν καν. Η εικόνα αυτή δεν είναι συγκυριακή. Είναι το αποτέλεσμα μιας βαθιάς, πολυετούς δημογραφικής κρίσης, που αποτελεί πια υπαρξιακή απειλή για τη χώρα.
Η Ελλάδα συρρικνώνεται και οι αριθμοί που το αποδεικνύουν είναι αμείλικτοι. Την τελευταία επταετία χάθηκαν πάνω από 100.000 μαθητές από τα δημοτικά σχολεία. Κάθε χρόνο, εκατοντάδες σχολικές μονάδες συγχωνεύονται ή κατεβάζουν ρολά. Η περιφέρεια ερημώνει, τα χωριά μας χάνουν τα παιδιά τους, ενώ πλέον ακόμη και αστικά κέντρα βλέπουν το πρόβλημα να χτυπά την πόρτα τους, με εκατοντάδες χιλιάδες απώλειες στον ενεργό πληθυσμό, μετανάστευση νέων στο εξωτερικό και αρνητικό ισοζύγιο γεννήσεων – θανάτων.
Η Ελλάδα ανήκει στις 12 χώρες του πλανήτη με υπεργήρανση και αυτό αναδεικνύει την αναποτελεσματικότητα αλλά και την πολυετή αδιαφορία μιας κοινωνίας και ενός πολιτικού συστήματος, που επιλέγουν να πορεύονται μέσα από μια βολική (;) απραξία. Και όμως, απέναντι σε αυτήν την πραγματικότητα, και η σημερινή κυβέρνηση εξακολουθεί να πορεύεται με ελαφρότητα και χωρίς σχέδιο. Περιορίζεται σε αποσπασματικές εξαγγελίες, με εφάπαξ επιδόματα, και σε παρεμβάσεις που καμιά σχέση δεν έχουν με μια συνεκτική εθνική στρατηγική για το Δημογραφικό. Την ίδια ώρα, το στεγαστικό αδιέξοδο για τα νέα ζευγάρια διευρύνεται, η πρόσβαση σε ποιοτικές δομές παιδικής φροντίδας παραμένει περιορισμένη, με vouchers χωρίς αντίκρισμα, και η ανασφάλεια στην αγορά εργασίας αποτρέπει χιλιάδες νέους από το να κάνουν το βήμα να δημιουργήσουν οικογένεια.
Αλήθεια, πιστεύει κανείς πως οι νέοι που, κατά τον πρωθυπουργό, «επιλέγουν» να δουλεύουν 13ωρο θα προχωρήσουν στη δημιουργία οικογένειας ή θα σκεφτούν να κάνουν και δεύτερο παιδί;
Πιστεύει κανείς πως με ετήσιο εισόδημα 30.000 ευρώ και με ένα ενοίκιο ή μία δόση στεγαστικού δανείου της τάξεως των 1.000 ευρώ, μια οικογένεια με ένα παιδί θα σκεφτεί το δεύτερο, με τις φοροελαφρύνσεις που ανακοινώθηκαν από το βήμα της ΔΕΘ;
Πιστεύει, άραγε, ο πρωθυπουργός πως η Gen Z, που περιγράφεται από όλες τις εταιρείες ανθρώπινου δυναμικού ως η γενιά που θέτει ως προτεραιότητα την ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής, θα καθηλωθεί σε μια χώρα που δεν σέβεται στο ελάχιστο τα εργασιακά δικαιώματα;
Το Δημογραφικό δεν είναι απλά αριθμοί σε φύλλα Excel. Είναι το ίδιο το μέλλον της πατρίδας μας. Είναι το αν θα υπάρχουν παιδιά να γεμίζουν τις τάξεις, νέοι άνθρωποι να στηρίζουν την οικονομία, ενεργές κοινότητες σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Και όμως η κυβέρνηση επιλέγει να κλείνει τα μάτια.
Αυτό που χρειάζεται δεν είναι άλλη μια αλλαγή επιδομάτων, αλλά μια αλλαγή παραδείγματος. Πολιτικές που θα δώσουν πραγματικές προοπτικές στους νέους: αξιοπρεπείς μισθούς, λύσεις στο στεγαστικό, υποδομές που στηρίζουν την οικογένεια, ασφάλεια και διαφάνεια στη δημόσια ζωή. Παράλληλα, απαιτείται αναβάθμιση του εκπαιδευτικού και υγειονομικού μας συστήματος, αλλά και επένδυση σε ένα παραγωγικό μοντέλο που δεν θα εξαντλεί την κοινωνία στη μετριότητα και στην ανασφάλεια. Χωρίς αυτά, καμία πολιτική παρέμβαση δεν θα αποδώσει. Το Δημογραφικό δεν είναι ένα πρόβλημα που λύνεται με ευκαιριακές κινήσεις, είναι μια μάχη που απαιτεί όραμα, συνέχεια και αποφασιστικότητα – ακριβώς αυτά που η σημερινή κυβέρνηση αρνείται να επιδείξει.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει να χάνει πληθυσμό και να γερνά χωρίς μέλλον. Όσο η κυβέρνηση αναβάλλει τη μάχη με την πραγματικότητα τόσο η κρίση βαθαίνει. Και το τίμημα δεν θα το πληρώσουν μόνο οι επόμενες γενιές, το πληρώνουμε ήδη σήμερα.
