Τον περασμένο Δεκέμβριο, κυβερνητικές πηγές διέρρεαν με ικανοποίηση ότι προλειαίνεται το έδαφος για επίσημη επίσκεψη του Σι Τζινπίνγκ στην Αθήνα μέσα στο 2026. Μιλούσαν για τον Μάιο, για μια μεγάλη ευρωπαϊκή περιοδεία με πρωτεύουσες-κλειδιά και χαρακτήριζαν το ενδεχόμενο ύψιστης πολιτικής, οικονομικής και διπλωματικής σημασίας.
Ήρθε ο Μάιος, πέρασε ο Ιούνιος, ο Ιούλιος, ο Αύγουστος. Ο κινέζος Πρόεδρος το πρώτο εξάμηνο ταξίδεψε μόνο στη Βόρεια Κορέα. Και όταν τελικά βγήκε προς τη Μεσόγειο, την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου, πήγε στο Κάιρο και όχι στην Αθήνα
Τριήμερη επίσημη επίσκεψη, 21 κανονιοβολισμοί στο Ιτιχαντίγια, κοινή περιήγηση με τον Σίσι στο Μεγάλο Αιγυπτιακό Μουσείο, κοινή δήλωση για τη ναυτική ασφάλεια στο Σουέζ και στην Ερυθρά Θάλασσα. Η πρώτη επίσκεψη του Σι στην Αίγυπτο μετά από δέκα χρόνια, η πρώτη του στην ευρύτερη περιοχή μετά τη Σαουδική Αραβία το 2022. Και η Αίγυπτος δεν είναι μια τυχαία χώρα για εμάς. Είναι ο «στρατηγικός εταίρος» μας, η χώρα με την οποία μοιραζόμαστε ΑΟΖ, η χώρα με την οποία χτίζουμε το GREGY, το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης που η Αθήνα πουλάει ως μεγάλο ενεργειακό της στοίχημα. Ο Σι πέρασε από τον Πειραιά της Ανατολικής Μεσογείου και δεν έκανε τον κόπο να περάσει από τον Πειραιά.
Γιατί; Η απάντηση δεν είναι δύσκολη.
Από τον Νοέμβριο του 2025, η πρέσβης των ΗΠΑ Κίμπερλι Γκιλφόιλ έχει καταστήσει σαφές ότι η κινεζική παρουσία στον Πειραιά είναι στόχος. Ατυχές χαρακτήρισε το γεγονός ότι το λιμάνι πέρασε στην Cosco. Τον Φεβρουάριο έγινε ακόμη πιο ξεκάθαρη: «Είμαι στην Ελλάδα για να αναπτύξω δράσεις που θα αντισταθμίσουν τα κινεζικά συμφέροντα». Και το αντιστάθμισμα έχει όνομα και διεύθυνση: Ελευσίνα. Η αμερικανική αναπτυξιακή τράπεζα DFC έχει δεσμεύσει 125 εκατ. δολάρια για τα ναυπηγεία, σε ένα εγχείρημα που η ίδια η Ουάσινγκτον περιγράφει ως αντίβαρο στην κινεζική επιρροή. Λίγα χιλιόμετρα δυτικά του Πειραιά, οι Αμερικανοί χτίζουν τον ανταγωνιστή της Cosco, με τις ευλογίες της ελληνικής κυβέρνησης.
Το Πεκίνο δεν χρειάζεται μεταφραστή για να καταλάβει τι σημαίνει αυτό. Μια κυβέρνηση που δέχεται, χωρίς μία λέξη αντίρρησης, την πρέσβη μιας τρίτης χώρας να δηλώνει δημοσίως ότι ήρθε για να αντισταθμίσει τον μεγαλύτερο ξένο επενδυτή στη χώρα δεν είναι κυβέρνηση που υποδέχεται τον πρόεδρο εκείνης της χώρας με κόκκινο χαλί. Ή μάλλον δεν είναι κυβέρνηση στην οποία εκείνος ο πρόεδρος θέλει να πατήσει κόκκινο χαλί.
Η Ελλάδα του 2019 ήταν η πρώτη στάση του Σι στην Ευρώπη. Η Ελλάδα του 2026 δεν είναι ούτε στάση. Το Κάιρο, που ισορροπεί ανάμεσα σε Ουάσινγκτον και Πεκίνο, χωρίς να ζητάει άδεια από κανέναν, πήρε την επίσκεψη. Η Αθήνα πήρε τη Γκίλφοϊλ.
Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει ρήγμα. Το ερώτημα είναι ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό όταν η Cosco αποφασίσει ότι ο Πειραιάς δεν αξίζει πλέον την επόμενη επένδυση.
