Τα τελευταία χρόνια, διαπιστώνουμε ότι πολλαπλασιάζονται τα κρούσματα όπου συγγενείς, παιδιά ή σύζυγοι κρύβουν τον θάνατο κάποιου υπερήλικα, με τον οποίον έμεναν μαζί, για να εισπράττουν τη σύνταξή του.
Έτσι, ο ένας τον είχε βάλει στην… κατάψυξη, η άλλη την είχε θάψει στο υπόγειο κ.λπ.
Βλέπουμε, δηλαδή, ότι κάποιοι μηχανεύονται ακόμα και τους πλέον αποτρόπαιους τρόπους για να εξοικονομήσουν ένα εισόδημα των 700 – 850 ευρώ τον μήνα. Δηλαδή κάνουν το πλέον αποκρουστικό που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος για κάποιον συγγενή του, για πολύ λίγα χρήματα.
Αν δούμε τις περιπτώσεις των τελευταίων δύο χρόνων, διαπιστώνουμε ότι από εκείνους που κατέφυγαν σε αυτήν την ενέργεια οι τέσσερις στους πέντε ήταν άτομα, παιδιά, αδέλφια που ζούσαν μαζί τους, και αυτό ήταν το μοναδικό εισόδημα που είχαν για να συντηρούνται και οι δύο. Όταν, λοιπόν, ο ένας, αυτός που έφερνε το μικρό εισόδημα στο σπίτι, έφευγε, έφευγε και το εισόδημα. Οπότε αυτός που έμενε αντιμετώπιζε θέμα επιβίωσης. Γι’ αυτό κατέφευγε σε αυτήν την πράξη.
Δεν δικαιολογούμε κανέναν, το αντίθετο, λέμε πόσο αποτρόπαιη και κατακριτέα είναι η πράξη τους, όμως προσπαθούμε να καταλάβουμε τον λόγο που τους οδηγεί σε αυτήν. Και ο λόγος εξηγείται, περικλείεται, οριοθετείται σε μία λέξη: Εξαθλίωση.
Όλοι αυτοί που σε κάθε προεκλογική ΔΕΘ θυμούνται πως υπάρχουν κάποιοι που πεινάνε, που έχουν ξεσπιτωθεί, που έχουν πνιγεί στα χρέη, που τους έχει τσακίσει η ακρίβεια, η αδικία και η αναλγησία του κράτους, είναι εκείνοι που έφεραν τον λαό μας στο χείλος του γκρεμού, στη μιζέρια και στην εξαθλίωση. Είναι εκείνοι που δεν τον αφήνουν με τίποτα να σηκώσει κεφάλι. Γιατί ένας εύρωστος λαός έχει τη δύναμη, την ψυχολογία, τη ρώμη να διεκδικήσει, να απαιτήσει, να ανατρέψει. Ένας λαός εξαθλιωμένος όμως, που φτάνει στο σημείο να κρύβει τους νεκρούς του για να μη χάσει την ισχνή τους σύνταξη, δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Ούτε να κουνηθεί δεν μπορεί. Έχει πάθει αγκύλωση από τις στερήσεις, τη φτώχεια, τον οικονομικό εξανδραποδισμό.
Υπό την έννοια αυτή, επειδή ακριβώς ακούσαμε πολλά στη ΔΕΘ, κρατάμε πολύ μικρό καλάθι. Γιατί ο πρωθυπουργός μας έταξε λαγούς με πετραχήλια. Τώρα τον έπιασε ο πόνος; Τώρα πληροφορήθηκε ότι ο λαός είναι με το ένα πόδι στον γκρεμό; Είναι επτά χρόνια πρωθυπουργός, δεν έχει ακούσει τίποτα, δεν έχει καταλάβει τίποτα, σε άλλη χώρα ζει, σε άλλον πλανήτη;
Και τώρα γιατί… ξύπνησε ξαφνικά και άρχισε να μας… χαϊδεύει; Μύγα τον τσίμπησε ή είδε κάποιο όνειρο; Μην τρελαθούμε…
Και οι υπόλοιποι βέβαια, που μας τάζουν, λεφτά, ελαφρύνσεις, μεγάλους μισθούς, αύξηση στις συντάξεις κ.λπ., σε ποιους νομίζουν ότι απευθύνονται;
Ξέχασαν ότι εκείνοι έκοψαν τις συντάξεις και εξαφάνισαν το εφάπαξ, το οποίο είχαν πληρώσει για δεκαετίες με αίμα οι εργαζόμενοι. Ξέχασαν ότι άνοιξαν τον δρόμο στους πλειστηριασμούς, για να διευκολύνουν τα funds να πάρουν τα σπίτια του κοσμάκη;
Και έρχονται τώρα όλοι αυτοί, που για χρόνια μας κουνούσαν το δάχτυλο, που μας οδήγησαν στην εξαθλίωση για να μας υποτάξουν, να μας πάνε δεμένους χειροπόδαρα στους δανειστές –αφού πρώτα έσπευσαν να ξεπληρώσουν μία ώρα αρχύτερα τα δάνεια, για να δείξουν καλή διαγωγή–, να μας πούνε ότι μας… αγαπάνε, ότι θα μας γιατρέψουν τις πληγές που εκείνοι μας άνοιξαν;
«Να σε κάψω, Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι», λέει μια παροιμία που ταιριάζει γάντι στην περίπτωση, γιατί ο λαός τα ίδια τραβάει, επί σειρά αιώνων, από τους πολιτικούς αυτής της κόπιας και τα εκφράζει με τέτοιου είδους εύστοχα γνωμικά.
Δεν κρατάμε, λοιπόν, μικρό καλάθι από αυτά που ακούσαμε στη Θεσσαλονίκη. Δεν κρατάμε κανένα καλάθι, γιατί δεν πιστεύουμε κανέναν και τίποτα.
Απλώς περιμένουμε να δούμε πόσοι πλειστηριασμοί θα γίνουν μέχρι τις εκλογές, πόσα… λάθη θα κάνουν οι τράπεζες, τα Ταμεία και οι εφορίες, για να… φορτώσουν ανύποπτους ανθρώπους με χρέη που δεν είχαν ποτέ, πόσοι θα πάνε φυλακή για τα σκάνδαλα και τη διαφθορά κ.λπ.
Έχουμε δρόμο μέχρι τις εκλογές. Αλλά με 5 ευρώ την ημέρα αύξηση στο μεροκάματο, με τα καύσιμα στα ύψη και την ακρίβεια να μας… ρίχνει στ’ αυτιά, δεν πάμε πουθενά. Γιατί από όλους ακούσαμε παροχές, αλλά δεν ακούσαμε συνέπειες. Δεν μίλησε κανένας για τη ληστεία των τραπεζών, για την ασυδοσία των funds, για την ατιμωρησία των κομπιναδόρων. Ξεχάστηκαν όλα. Όσοι πήραν, πήραν, όσοι άρπαξαν, άρπαξαν, όσοι έκλεψαν, έκλεψαν, και ο λαός θα πάει να ψηφίσει με 100 ευρώ τον χρόνο αύξηση στον μισθό, με τα χρέη να επικρέμανται ως… δαμόκλειος σπάθη και με τη διαφθορά να συνεχίζει το πάρτι της ανενόχλητη.
Το μεγαλύτερο καλό που θα μπορούσαν να μας κάνουν αυτοί που μας… φλόμωσαν στις παροχές και στις ευεργεσίες, τουλάχιστον εκείνοι που πέρασαν από κυβερνητικές θέσεις, θα ήταν να παραιτηθούν και να φύγουν και να μην ασχοληθούν ποτέ ξανά με τα κοινά. Γιατί όποιος παίρνει θέση ευθύνης σε αυτήν τη χώρα φαίνεται πως αποκτά… κακές συνήθειες.
Ας κάνουν χώρο, λοιπόν, για να βγουν μπροστά άνθρωποι πιο άφθαρτοι, λιγότερο μπολιασμένοι με τη διαπλοκή, που παραμονεύει στους υπόγειους διαδρόμους της εξουσίας, και πιο ανθεκτικοί στις πιέσεις. Μήπως και γίνει κάποτε η πραγματική αλλαγή σ’ αυτόν τον τόπο… Άμποτε.
