Λίγες μόλις ώρες έχουν περάσει από την αυλαία της φετινής ΔΕΘ και η εικόνα της κυβέρνησης μοιάζει με κακόγουστο, κυνικό αστείο εις βάρος της ελληνικής κοινωνίας.
Από τη μία είδαμε τον πρωθυπουργό στο Βελλίδειο να μοιράζει κυριολεκτικά ψίχουλα, παρουσιάζοντας τις πλέον απογοητευτικές παροχές ως μέγα κοινωνικό επίτευγμα, και από την άλλη βλέπουμε σήμερα τους καλοβολεμένους υπουργούς του να πανηγυρίζουν στα media σαν ιθαγενείς που μόλις τους χάρισαν γυάλινες χάντρες.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τα ασφυκτικά όρια του αφορολόγητου και την ανελέητη διατήρηση του άδικου συστήματος των τεκμηρίων, δεν δίστασε να κουνήσει ξανά το δάχτυλο στους πολίτες. Με μισόλογα και υπονοούμενα, η μόνιμη επωδός ήταν ότι για την ακρίβεια και τη φτώχεια φταίει ο μέσος Έλληνας, που «κλέβει» το κράτος δηλώνοντας χαμηλά εισοδήματα. Ο ελεύθερος επαγγελματίας, ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας και ο σκληρά εργαζόμενος αντιμετωπίζονται a priori ως κοινοί φοροφυγάδες.
Την ίδια ακριβώς ώρα, όμως, τα κυβερνητικά φερέφωνα και οι στοχευμένες διαρροές στήνουν τρικούβερτο πάρτι και προχωρούν σε ακατανόητους λεονταρισμούς για το περίφημο «deal Πιερρακάκη με τον Ρόκος». Ένας από τους ισχυρότερους traders του κόσμου, μας λένε, μεταφέρει τη φορολογική του έδρα στην Ελλάδα. Και ποιο είναι το σπουδαίο αφήγημα πίσω από αυτήν την επικοινωνιακή φούσκα; Ότι το ελληνικό κράτος προσφέρει γη και ύδωρ, βοηθώντας πρακτικά δισεκατομμυριούχους να «κλέψουν» –νόμιμα πάντα– τα κράτη στα οποία δραστηριοποιούνταν μέχρι χθες.
Εκεί, δηλαδή, που πλήρωναν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ σε φόρους στα κρατικά ταμεία (π.χ. της Βρετανίας), τώρα έρχονται σε εμάς για να πληρώσουν τον οβολό τους, μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ μέσω του σκανδαλωδώς ευνοϊκού καθεστώτος non-dom. Και οι υπουργοί μας χειροκροτούν τον διεθνή πλούτο που βρήκε φορολογικό καταφύγιο στην πλάτη μας. Αυτή είναι η περιβόητη «ανάπτυξη»; Είναι απολύτως ενδεικτικές, άλλωστε, οι προκλητικές αιχμές του Άκη Σκέρτσου, ο οποίος με περισσή αλαζονεία απέρριψε ιδέες περί έκτακτης φορολόγησης του μεγάλου πλούτου, χαρακτηρίζοντας την οποιαδήποτε «πατριωτική εισφορά» ως πρόχειρη ιδέα που «δεν έχει καμία τύχη στον σημερινό κόσμο». Φυσικά και δεν έχει τύχη στον δικό τους κόσμο. Στον κόσμο των υπουργών που ζουν σε γυάλα, η δίκαιη φορολόγηση των δισεκατομμυριούχων είναι «πρόχειρη ιδέα», ενώ η φορολογική αφαίμαξη της εγχώριας μεσαίας τάξης είναι επιβεβλημένη πολιτική.
Η κυβέρνηση βρίσκεται πλέον καβάλα σε ένα άλογο, σε έναν ξέφρενο καλπασμό κοινωνικής αναλγησίας. Είναι, όμως, εντελώς εκτός τόπου. Η απόσταση από την πλάτη αυτού του αλόγου μέχρι το έδαφος της σκληρής πραγματικότητας, εκεί που παλεύει ο μέσος Έλληνας, είναι τεράστια. Και η πτώση, όταν νομοτελειακά έρθει, προδιαγράφεται συντριπτική.
