Η Συρία έναν χρόνο μετά την πτώση του Άσαντ – Του Γ. Παπαγιαννόπουλου
Του
ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
Αρχιτέκτονα – Συγγραφέα
Το νέο του βιβλίο «Παιζω-γραφίες» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Manifesto
Έναν χρόνο μετά, το κρίσιμο ερώτημα είναι: Γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους υποστήριξαν και υποστηρίζουν τον Αλ-Τζολάνι; Η απάντηση βρίσκεται στο τι ήταν η Συρία και τι έχει γίνει. Πριν από αυτόν τον πόλεμο, η Συρία, παρ’ όλους τους περιορισμούς, ήταν ένα κυρίαρχο κράτος. Οι άνθρωποι αυτοπροσδιορίζονταν πρώτα ως Σύριοι και στη συνέχεια ως Αρμένιοι, Δρούζοι, Χριστιανοί, Αλαουίτες, Σουνίτες, Σιίτες, Κούρδοι και ούτω καθεξής.
Η εξωτερική του πολιτική ήταν ευθυγραμμισμένη με το Ιράν και τη Χεζμπολάχ, υποστήριζε τους Παλαιστίνιους και διατηρούσε μια στάση αποτροπής απέναντι στο Ισραήλ. Για την Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ, όλα αυτά ήταν απαράδεκτα. Εξ ου και η αλλαγή καθεστώτος: Ο στόχος δεν ήταν η «δημοκρατία». Αυτή η λέξη ήταν απλώς το χαρτί περιτυλίγματος. Ο πραγματικός στόχος ήταν να απομακρυνθεί μια κυβέρνηση συμμαχική με το Ιράν και να αντικατασταθεί από ένα κατακερματισμένο χάος: Μια αδύναμη κεντρική εξουσία στη Δαμασκό, περιτριγυρισμένη από «σεκταριστικά» καντόνια και θύλακες που κυριαρχούνται από πολέμαρχους, όλα εξαρτώμενα από ξένους προστάτες. (Θυμίζω ότι η αναθεωρητική Τουρκία έχει ένα τμήμα της Βόρειας Συρίας υπό κατοχή.) Ο Αλ-Τζολάνι είναι ιδανικός για αυτόν τον ρόλο.
Τώρα, ένας άνθρωπος με μακρά ιστορία στην Αλ Κάιντα κυβερνά τη Συρία, ένας εφιάλτης για τις μειονότητες: Χριστιανοί, Δρούζοι, Αλαουίτες, Σιίτες, πολλοί Κούρδοι και άλλες μικρότερες κοινότητες δεν αποδέχονται την κυριαρχία της Αλ Κάιντα. Έτσι, υποχωρούν, με τις πολιτοφυλακές τους, στα δικά τους καντόνια, στα δικά τους μίνι κράτη, ακριβώς σύμφωνα με τα παλιά ισραηλινά στρατηγικά δόγματα, όπως το Σχέδιο Γινόν, το οποίο υποστήριζε ανοιχτά τον κατακερματισμό των γειτονικών κρατών του Ισραήλ κατά μήκος θρησκευτικών γραμμών. Η Ουάσινγκτον επωφελείται από το συριακό πετρέλαιο και φυσικό αέριο από την παρακείμενη περιοχή της Μεσογείου, καθώς και από την ανοικοδόμηση, μια συμφωνία 300 δισ. δολαρίων. Επιπλέον, γύρω από τον Αλ-Τζολάνι υπάρχει ένας αστερισμός βετεράνων των δυτικών μυστικών υπηρεσιών και ΜΚΟ που ασχολούνται με την επίλυση συγκρούσεων και λειτουργούν ως μεσάζοντες. Η βρετανική MI6, με επικεφαλής προσωπικότητες όπως ο Τζόναθαν Πάουελ –ο πρώην αρχηγός του προσωπικού του Τόνι Μπλερ–, ο οποίος παίζει κεντρικό ρόλο στη διαχείριση αυτής της διαδικασίας. Ο Πάουελ ηγείται μιας οργάνωσης που ονομάζεται InterMediate, η οποία ειδικεύεται στον διάλογο με ένοπλες ομάδες. Πίσω από την ανθρωπιστική γλώσσα βρίσκεται η πολιτική διείσδυση. Μία από τις πράκτορες της InterMediate, μια γυναίκα ονόματι Clare Haigh, λέγεται ότι έχει γραφείο μέσα στο συριακό προεδρικό μέγαρο και συμβουλεύει τον Αλ-Τζολάνι για το πώς να μιλάει, πώς να ντύνεται, πώς να φέρεται στους δημοσιογράφους και πώς να παρουσιάζεται ως μεταρρυθμισμένος τζιχαντιστής που έγινε πολιτικός. Και μετά υπάρχει το Κατάρ. Ο Αχμέντ Ζαϊντάν, κάποτε αγαπημένος δημοσιογράφος του Οσάμα μπιν Λάντεν, φωτογραφημένος να πίνει τσάι μαζί του και να μεταδίδει το υλικό του στο Al Jazeera, είναι τώρα προσωπικός σύμβουλος του Αλ-Τζολάνι. Αυτή είναι η κατάσταση μετά την «επιτυχημένη» αλλαγή / ανατροπή του προηγούμενου καθεστώτος, συνοδευόμενη από χειραγώγηση των Μέσων Ενημέρωσης και μαζική λογοκρισία. Αυτός που υφίσταται τις συνέπειες είναι ο εξαντλημένος συριακός λαός.
Η τελευταία χρονιά δεν ήταν διαφορετική από τις προηγούμενες. Αρκετά μέρη της χώρας έχουν βιώσει μια αναζωπύρωση των συγκρούσεων. Το 90% του πληθυσμού εξακολουθεί να ζει σε συνθήκες φτώχειας και το 60% εξαρτάται από την ανθρωπιστική βοήθεια για να επιβιώσει. Στη σημερινή Συρία, εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να ονειρεύονται μόνο την επιστροφή σε μια φαινομενική κανονικότητα, όπου τα δικαιώματά τους θα προστατεύονται. Ένα αύριο που μπορούν να αντέξουν οικονομικά, μια δουλειά που τους επιτρέπει να παρέχουν στα παιδιά τους επαρκή τροφή και καθαρό νερό και μια ασφαλή στέγη πάνω από τα κεφάλια τους.
Ωστόσο, βρισκόμαστε μακριά από αυτό το σημείο…
