Μ. Λαβράνου στο “Π”: Συνταγματική Αναθεώρηση: Μεγαλύτερη σταθερότητα για μεγαλύτερη επίθεση στον λαό
Της
ΜΑΡΙΝΑΣ ΛΑΒΡΑΝΟΥ
Μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ,
Υπεύθυνης του Τμήματος Δικαιοσύνης και Λαϊκών Ελευθεριών
Με την κατάθεση των συγκεκριμένων προτάσεων της ΝΔ στη Βουλή για τη Συνταγματική Αναθεώρηση και την επιδίωξη για μια απαράδεκτη, fast track συζήτηση σηματοδοτείται η επίσημη έναρξη μιας διαδικασίας από την οποία οι εργαζόμενοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα καλό, παρότι θα ακούσουν πολλά.
Ήδη ακούνε από τη μια την κυβέρνηση να κλίνει σε όλες τις πτώσεις την «αναγκαία σταθερότητα σε ταραγμένους καιρούς», την «εδραίωση μιας σύγχρονης και λειτουργικής δημοκρατίας» και από την άλλη τις δυνάμεις της συστημικής αντιπολίτευσης «εν χορώ» να μιλούν για «έλλειψη νομιμοποίησης», για έναρξη της Συνταγματικής Αναθεώρησης «από τον πιο αντιθεσμικό πρωθυπουργό της Μεταπολίτευσης», για «σκληρή δεξιά ατζέντα» κ.ο.κ.
Γίνεται φανερό ήδη ότι δυναμώνει ένας ψευτοκαβγάς, με μεγάλα λόγια και νέα ψευτοδιλήμματα, που επικεντρώνεται στο ποιος είναι ο καλύτερος υπερασπιστής του «κράτους δικαίου της ΕΕ», αν και στην Ελλάδα παραβιάζεται ή ενισχύεται από την κυβέρνηση και επιβραβεύεται από τα ευρωπαϊκά επιτελεία.
Και θα δυναμώνει, για να κρυφτεί ότι η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα κόμματα, παλιοί και «νέοι» σωτήρες, συναινούν στους βασικούς στόχους που στηρίζει και η Συνταγματική Αναθεώρηση:
– Συναινούν στην αποτελεσματικότερη στήριξη των επενδυτικών σχεδίων και των ευρύτερων αναγκών του κεφαλαίου. Γιατί μπορεί η κυβέρνηση της ΝΔ να προτείνει τη συνταγματική πρόβλεψη για να διασφαλίσει «βιώσιμη δημοσιονομική λειτουργία» στον προϋπολογισμό, όμως, όλες οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις επικαλούνταν τα ματωμένα πλεονάσματα και τις «ανάγκες της οικονομίας» για να πετσοκόβουν μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές κ.ο.κ. Γιατί είναι η ΝΔ που φέρνει, με την αναθεώρηση του άρθρου 16, τη συνταγματική κατοχύρωση των ιδιωτικών ΑΕΙ, όμως, αυτή είναι η διαχρονική πρόταση του ΠΑΣΟΚ, και όλες οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις άνοιξαν πόρτες και παράθυρα στην είσοδο των επιχειρήσεων στα δημόσια πανεπιστήμια, στην υποχρηματοδότηση και στην απαξίωσή τους, στην εκτίναξη του κόστους σπουδών για τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών. Και, βέβαια, όλα τα κόμματα, πλην ΚΚΕ, δεν ακουμπούν τα άρθρα που εξασφαλίζουν στους εφοπλιστές προκλητικές φοροαπαλλαγές, ενώ φυσικά συμφωνούν να έχει αυξημένη ισχύ η απαράδεκτη νομοθεσία της ΕΕ για να τσακίζονται πιο αποτελεσματικά τα δικαιώματα των λαών.
– Συναινούν στην προσπάθεια το αστικό κράτος να γίνεται ολοένα πιο ικανό στον εχθρικό, για τον λαό, αντιδραστικό ρόλο του. Γιατί μπορεί η κυβέρνηση της ΝΔ να εμφανίζεται ότι πήρε το μήνυμα και να προτείνει αλλαγές στην ανάδειξη της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, όμως, όλοι μαζί αρνούνταν, εδώ και χρόνια, να συζητήσουν τις προτάσεις του ΚΚΕ για κατάργηση του διορισμού της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από την εκάστοτε κυβέρνηση. Ο λαός πια έχει συγκεντρώσει πολλή πείρα για αυτό που μόνο το ΚΚΕ αναδεικνύει όλα αυτά τα χρόνια, το ότι η Δικαιοσύνη στηρίζει από το μετερίζι της τη σφαγή των δικαιωμάτων του λαού, την επιβολή «σιγής νεκροταφείου». Αντίστοιχα, η κυβέρνηση της ΝΔ φέρνει κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, στο όνομα και σε συνέχεια της αξιολόγησης, που προώθησαν με διάφορους τρόπους όλες οι κυβερνήσεις. Αξιολόγηση με μέτρα και σταθμά που υπαγορεύουν τα κέρδη και τα σχέδια των ομίλων, η στρατηγική της ΕΕ και όχι βέβαια οι πραγματικές ανάγκες του λαού.
Όχι τυχαία, σε αυτές τις συνθήκες κλιμάκωσης της πολεμικής προετοιμασίας και εμπλοκής και μιας διαφαινόμενης νέας καπιταλιστικής κρίσης, που συνεπάγονται ακόμα μεγαλύτερη επίθεση στους εργαζομένους και στα λαϊκά στρώματα, αποτελεί κοινή συνισταμένη όλων των κομμάτων του κεφαλαίου η «στήριξη της οικονομίας» και οι θεσμικές αλλαγές για την «αποτελεσματική λειτουργία» του κράτους.
Όχι τυχαία, σε αυτό το φόντο, προωθούνται και νέες αντιδραστικές τομές, ένταση της καταστολής, που στηρίζουν ανοιχτά, άμεσα ή έμμεσα, όλα τα υπόλοιπα κόμματα. Εντείνεται μια επικίνδυνη συζήτηση για μεγαλύτερο έλεγχο στο εσωτερικό των κομμάτων, για αλλαγές στην ελευθερία του Τύπου.
Σε αυτά τα στρατηγικά, τα «μεγάλα», συμφωνούν όλοι, παλιοί και νέοι «σωτήρες» και αστέρες, που διαγωνίζονται ποιος είναι ο καταλληλότερος για να δώσει πνοή στο σάπιο, γερασμένο πολιτικό σύστημα, για να κλείσουν τελικά οι όποιες χαραμάδες αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής.
Ο λαός μπορεί να αξιοποιήσει την πείρα του: Να γυρίσει την πλάτη στις σειρήνες της «σταθερότητας», των «συναινέσεων», της «εμπιστοσύνης στο κράτος δικαίου και τους θεσμούς του», που επιδιώκουν να τσακίσουν στα βράχια τις ανάγκες και τα όνειρα των λαϊκών οικογενειών και τον καλούν σε όλο και μεγαλύτερες θυσίες.
Να δυναμώσει την πάλη του, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, για να χαλάσει τα σχέδια μιας ακόμα πιο σταθερής επίθεσης σε βάρος του, να ανοίξει τον δρόμο για αντεπίθεση στη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης και των πολέμων, για ριζικές αλλαγές, με την πυξίδα αμετακίνητη στην ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών και των δικαιωμάτων του.
