Η Μονή Σινά… θυσία στον βωμό της ελληνοαιγυπτιακής στρατηγικής σχέσης;
Περνούν οι ημέρες και οι εβδομάδες, συνεχίζονται τα τηλεφωνήματα του Γιώργου Γεραπετρίτη με τον αιγύπτιο ΥΠΕΞ, πυκνώνουν οι πληροφορίες ότι είμαστε κοντά σε συμφωνία για το Σινά, αλλά συμφωνία δεν βλέπουμε.
Μαθαίνουμε ότι υπάρχουν αντιδράσεις από κάποιους μοναχούς αλλά και φίλους της Μονής, που θεωρούν ότι η συμφωνία, παρά το γεγονός ότι δίνει για πρώτη φορά νομική υπόσταση στη Μονή και βάση σε σταθερό πλαίσιο στη θέση της απέναντι στο αιγυπτιακό κράτος και τη θωρακίζει έναντι μελλοντικών δικαστικών επιθέσεων, έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα:
Η περιουσία της Μονής, ακόμη και οι ιεροί ναοί και τα μνημεία εντός του τείχους, περνά στην κυριότητα του αιγυπτιακού κράτους, αφήνοντας τη χρήση στη Μονή. Ενώ εκτός του τείχους η περιουσία της Μονής περνά πλήρως στο αιγυπτιακό κράτος, με την πρόβλεψη μόνο ότι κάποια περιουσιακά στοιχεία θα νοικιάζονται στους μοναχούς με μικρό ενοίκιο. Είναι προφανές ότι οι Αιγύπτιοι πέτυχαν, υπό τον φόβο της εφαρμογής της απόφασης του δικαστηρίου της Ισμαηλίας, να επιβάλουν αυτό που επιδίωκαν από την αρχή.
Το ερώτημα είναι τι ακριβώς επιδίωκε από την αρχή η Αθήνα και εάν είχε συμβιβαστεί εξαρχής με μια τέτοια λύση που πρόκριναν οι Αιγύπτιοι. Και πάντως είναι σαφές ότι δεν πρέπει να ασκηθούν πιέσεις στον ηγούμενο Συμεών, αλλά αντιθέτως να προσφερθεί πλήρης στήριξη στη Μονή, προκειμένου να λάβει απερίσπαστη τις αποφάσεις της.
Και, τελικά, δεν μπορεί η ελληνοαιγυπτιακή στρατηγική σχέση τη μία φορά να έχει θύμα την ελληνική ΑΟΖ (όπου κάναμε δεκτή τη μειωμένη επήρεια ακόμη και της Κρήτης) και την άλλη φορά τα δικαιώματα αιώνων ενός από τα πιο σημαντικά ζωντανά μνημεία της Ορθοδοξίας.
Φωτό: ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ/EUROKINISSI
Διαβάστε τα άρθρα της στήλης “ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ Εξωφρενικών” ΕΔΩ
