Η αποτυχία της πολιτικής κατευνασμού της Τουρκίας στην εποχή του Τραμπ και του ωμού κυνισμού στη διπλωματία
Απέναντι στην ωμή και σκληρή πραγματικότητα ενός νέου κόσμου, όπου πλέον η ισχύς των δυνατών μετράει και επιβάλλει τετελεσμένα, βρίσκεται ολόκληρη η Ευρώπη αλλά και η Ελλάδα, με αφορμή τον ιδιόρρυθμο τρόπο με τον οποίο διαπραγματεύεται και συναλλάσσεται με τον Βλαντιμίρ Πούτιν ο Ντόναλντ Τραμπ για τον πόλεμο της Ουκρανίας.
Δυστυχώς, η εποχή όπου υπήρχαν κανόνες παιχνιδιού –ακόμη και στον Ψυχρό Πόλεμο–, όπου υπήρχαν ισορροπίες, αλλά και οργανισμοί, όπως ο ΟΗΕ και ο ΟΑΣΕ, που είχαν κύρος, συνθήκες όπως εκείνες του Ελσίνκι αλλά και για τον έλεγχο των πυρηνικών, τις οποίες σέβονταν όλοι οι διεθνείς παίκτες, έχει φτάσει στο τέλος της, δημιουργώντας σοβαρές προκλήσεις για την ΕΕ, αλλά κυρίως για τις μικρές και μεσαίες χώρες, όπως είναι η Ελλάδα.
Διαβάστε επίσης: Xάρτης-σκάνδαλο της Κομισιόν! Στο χρώμα της…Τουρκίας τα Δωδεκάνησα και τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου
Πολύ περισσότερο, μάλιστα, όταν αυτή η νέα συναλλακτική αντίληψη για την εξωτερική πολιτική και τις διεθνείς σχέσεις έχει οδηγήσει και σε πλήρη υποχώρηση της αντίληψης για σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου και των διεθνών συνθηκών, προς όφελος του δικαίου του ισχυρού.
Όσα έχουν συμβεί τους τελευταίους μήνες με τον πόλεμο της Ουκρανίας και τις παρεμβάσεις του αμερικανού Προέδρου προκαλούν πραγματική ανατριχίλα. Ο Ντόναλντ Τραμπ, πριν ακόμη εκλεγεί Πρόεδρος για δεύτερη φορά, είχε δηλώσει ότι θα σταματήσει τον πόλεμο σε λίγες εβδομάδες, αλλά, βεβαίως, η σκληρή πραγματικότητα τον διέψευσε. Αυτό δεν πτόησε τον ενθουσιασμό του να πετύχει μια ειρηνευτική συμφωνία, η οποία θα τον έφερνε και ένα βήμα πιο κοντά στο πολύφημο Νόμπελ Ειρήνης.
Όμως, ο Βλαντιμίρ Πούτιν φαίνεται ότι έχει «διαβάσει» καλά τον αμερικανό Πρόεδρο και έχει κατορθώσει, σε πρώτη φάση τουλάχιστον, να τον χειρίζεται σε ορισμένα κρίσιμα ζητήματα. Έτσι, ο Ντόναλντ Τραμπ, ακολουθώντας μια αντιφατική τακτική, συναντήθηκε με τον Πούτιν, την ώρα που εκείνος συνέχιζε τις δολοφονικές επιθέσεις στην Ουκρανία. Ωστόσο, ενώ νόμιζε ότι είχαν συμφωνήσει σε κάποιες βασικές αρχές, διαπίστωσε σύντομα ότι ο ρώσος Πρόεδρος απλώς τον ενέπαιζε.
Όμως, και πάλι δεν πτοήθηκε ο Ντόναλντ Τραμπ, καθώς, ενώ ανακοίνωνε κυρώσεις στη Ρωσία, έσπευδε μέσω παράλληλων καναλιών να αναπτύξει εκ νέου πρωτοβουλία, η οποία αποτυπώθηκε στα 28 σημεία που διαμόρφωσαν οι προσωπικοί σύμβουλοί του και ένας μυστικός σύμβουλος του Πούτιν, εν αγνοία των συμμάχων αλλά και της ίδιας της Ουκρανίας.
Ένα πακέτο το οποίο, στην πρώτη του μορφή, απαιτούσε την πλήρη συνθηκολόγηση της Ουκρανίας, την παράδοση εδαφών που ακόμη δεν είχε κατορθώσει να κερδίσει στο πεδίο ο Πούτιν και ύπουλες ρυθμίσεις για τη μελλοντική αμυντική της ικανότητα, έναντι δεσμεύσεων για εγγυήσεις ασφαλείας από τον Τραμπ προς την Ουκρανία. Μία ημέρα μετά την κατακραυγή από τους ευρωπαίους συμμάχους, ο Ντόναλντ Τραμπ υπαινίχθηκε ότι το πακέτο θα μπορούσε να δεχθεί αλλαγές, μεγαλώνοντας ακόμη περισσότερο τη σύγχυση, καθώς μία ημέρα πριν το παρουσίαζε ως τελεσίγραφο προς την Ουκρανία.
Διαβάστε επίσης: Ο άξονας Τουρκίας – Ιταλίας – Ισπανίας και η Ελλάδα, που παρακολουθεί…
Με αυτόν τον τρόπο και με αυτές τις παλινωδίες είναι προφανές ότι ο μόνος που ωφελείται είναι ο Πούτιν, ο οποίος βρίσκει την ευκαιρία να σπείρει διχόνοια μεταξύ των Ευρωπαίων και να καλλιεργήσει την καχυποψία τους συνολικά έναντι του Τραμπ.
Όμως, ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται τη μείζονα παγκόσμια κρίση στην Ουκρανία ο αμερικανός Πρόεδρος είναι ενδεικτικός του νέου πλαισίου που διαμορφώνεται πλέον στις διεθνείς σχέσεις.
Για την Ελλάδα, που βρίσκεται στην περιοχή όπου είναι στραμμένη η προσοχή του Ντόναλντ Τραμπ, λόγω Γάζας και Ουκρανίας, οι κίνδυνοι είναι ακόμη μεγαλύτεροι, καθώς οι δύο σοβαρές εκκρεμότητες στην περιοχή, τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό, πιθανότατα θα εκληφθούν ως εμπόδια για την υλοποίηση των μεγαλόπνοων σχεδίων του.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη θα πρέπει κάποια στιγμή να συνέλθει από τον ενθουσιασμό της υποδοχής που επιφυλάσσουν κάθε ημέρα οι υπουργοί του στη νέα αμερικανίδα πρέσβη Κίμπερλι Γκίλφοϊλ και να προσγειωθούν στην πραγματικότητα, μετά τις φιέστες, που ακόμη συνεχίζονται, για τη δήθεν μεγάλη αναβάθμιση της χώρας με τις ενεργειακές συμφωνίες που υπέγραψαν οι Αμερικανοί. Οι συμφωνίες αυτές, ασφαλώς, έχουν τη σημασία τους, όμως, δεν λύνουν ούτε το ενεργειακό πρόβλημα της χώρας ούτε οδηγούν σε μείωση του ενεργειακού κόστους, και, πολύ περισσότερο, δεν προσφέρουν αυτομάτως μια εγγύηση ασφαλείας στη χώρα.
Το γεγονός ότι μέσω Ελλάδας θα διακινούνται ποσότητες αμερικανικού LNG προς την Ανατολική Ευρώπη και την Ουκρανία δημιουργεί εκ των πραγμάτων ρόλο «χρήσιμου εταίρου» για τα αμερικανικά συμφέροντα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι θα αποθαρρύνει την Τουρκία από το να συνεχίσει να απειλεί την ελληνική κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα. Ούτε φυσικά σημαίνει ότι, επειδή θα περνά το αμερικανικό LNG μέσω Ελλάδας, οι Τούρκοι δεν θα επιχειρήσουν να διακόψουν ξανά τις έρευνες για την ηλεκτρική διασύνδεση με την Κύπρο, εάν και όποτε αυτή επιχειρηθεί, εάν φυσικά δεν επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις ότι η νέα μελέτη βιωσιμότητας, για την οποία έδωσαν εντολή να παραγγελθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Νίκος Χριστοδουλίδης, δεν ήταν ο ευσχήμως διατυπωμένος τρόπος για να βάλουν οριστικό τέλος στο σχέδιο αυτό.
Η Αθήνα διαπιστώνει τώρα πού έχει οδηγήσει ο κατευνασμός που σηματοδοτήθηκε με τη Διακήρυξη των Αθηνών, καθώς η Τουρκία, το διάστημα αυτό, προσφέροντας απλώς αποχή από παράνομες δραστηριότητες στον εναέριο χώρο του Αιγαίου (που είχε και υποχρεωτικό χαρακτήρα, λόγω των προβλημάτων στην Τουρκική Πολεμική Αεροπορία), εξασφάλισε το «ξέπλυμα» της εικόνας της στην Ευρώπη και στην Ουάσινγκτον. Ελάχιστοι πλέον θυμούνται τις απειλές εναντίον της χώρας μας, ενώ η Άγκυρα έχει αναπτύξει πλήρως και επικαιροποιεί διαρκώς την ατζέντα ευθείας αμφισβήτησης όχι μόνο των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας αλλά και της ίδιας της κυριαρχίας της.
Και παρά το γεγονός ότι στα κείμενα της ΕΕ, όπως η Έκθεση της Κομισιόν, υπάρχουν αναφορές στις απειλές εναντίον της Ελλάδας, αυτές συμπληρώνονται με την επισήμανση για τη διαδικασία προσέγγισης των δύο χωρών, ενώ οι μεγάλες χώρες της ΕΕ φαίνεται να δίνουν πλέον ελάχιστη σημασία σε αυτές, αφού πιέζουν με κάθε τρόπο για την παράκαμψη των «ενοχλητικών» εμποδίων στη διεύρυνση των σχέσεων με την Τουρκία.
Η Τουρκία φρόντισε τις προηγούμενες ημέρες να αναδείξει και πάλι τις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο, με αφορμή μια απλή επικαιροποίηση του χάρτη για τον Ελληνικό Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, καθώς επανήλθε και πάλι με απειλές εναντίον της χώρας μας.
Διαβάστε επίσης: Η Τουρκία σε στρατηγικό δίλλημα, οι ΗΠΑ, η Ρωσία και το Ισραήλ – Γράφει ο ΛΑΖΑΡΟΣ ΚΑΜΠΟΥΡΙΔΗΣ
Πλησιάζουμε βήμα βήμα στο σημείο μηδέν και η κυβέρνηση οφείλει, έστω και την τελευταία στιγμή, να διαμορφώσει μια άλλη στρατηγική ανάσχεσης της τουρκικής επιθετικότητας και να αντιληφθεί ότι οι υποκλίσεις των υπουργών της στην Κίμπερλι Γκίλφοϊλ δεν είναι αρκετές για να προστατεύσουν τα συμφέροντα της χώρας.
