Είναι αργά για δάκρυα στην Ευρώπη
Μία από τις πιο ευάλωτες πλευρές της ευρωπαϊκής ενεργειακής πολιτικής αποκαλύπτεται σήμερα με τον πιο αδυσώπητο τρόπο, καθώς η «Γηραιά Ήπειρος» βρίσκεται ανέτοιμη απέναντι σε μια πρωτοφανή κρίση καυσίμων και τώρα απλώς κλαψουρίζει για τις δικές της επιλογές.
Οι εικόνες με τις πρόσφατες ατελείωτες ουρές αγωνίας στα άδεια πρατήρια της Γαλλίας, το ράλι στο diesel και το απεγνωσμένο κυνήγι φορτίων αποδεικνύουν πως το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι πλέον μόνο η εξασφάλιση αργού πετρελαίου, αλλά η παντελής έλλειψη διυλιστικής βάσης.
Στο όνομα της απανθρακοποίησης και υπό το βάρος του δυσβάσταχτου κόστους άνθρακα, η Ευρώπη έκλεισε το ένα στα πέντε διυλιστήριά της, ξηλώνοντας τις υποδομές της πολύ ταχύτερα από όσο μειωνόταν η πραγματική κατανάλωση. Γέμισε την επικράτειά της με ανεμογεννήτριες και ηλιακά πάνελ, καταργώντας βίαια και απότομα τον άνθρακα και τον λιγνίτη, πριν όμως μπορέσει να διασφαλίσει την ουσιαστική διοχέτευση της πράσινης ενέργειας στην παραγωγή — κυρίως λόγω της έλλειψης υποδομών αποθήκευσης μεγάλης κλίμακας.
Διπλό στρατηγικό σφάλμα
Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση υπέπεσε σε ένα διπλό στρατηγικό σφάλμα: αφενός αρνήθηκε να ενισχύσει τις δικές της εγχώριες εξορύξεις φυσικού αερίου και πετρελαίου εντός των συνόρων της για μια μεταβατική περίοδο, αφετέρου απέτυχε να δεσμεύσει έγκαιρα επαρκείς ποσότητες από τρίτες πηγές μέσω μακροχρόνιων συμφωνιών σε λογικές και σταθερές τιμές.
Όταν οι γεωπολιτικές αναταράξεις στη Μέση Ανατολή και τα εμπόδια στις θαλάσσιες ροές συρρίκνωσαν την προσφορά, η εξάρτηση από έτοιμα εισαγόμενα προϊόντα αποδείχθηκε μια εφιαλτική παγίδα. Με την αμόλυβδη στη Γαλλία να ξεπερνά τα 2,17 ευρώ και το diesel στη Γερμανία τα 2,47 ευρώ, η Ευρώπη πληρώνει το τίμημα μιας μετάβασης χωρίς δίχτυ ασφαλείας.
Οι διεθνείς ανατιμήσεις επηρεάζουν αναπόφευκτα και την ελληνική αντλία, σε μια Ελλάδα που πριν από λίγο καιρό κατέστρεφε ακόμα και τα συλλεκτικά μηχανήματα εξόρυξης του λιγνίτη στην Κοζάνη.
Η Ευρώπη βρίσκει πλέον μπροστά της τον καθρέφτη των λαθών της, συνειδητοποιώντας πως η πράσινη μετάβαση χωρίς στρατηγική αυτονομία είναι απλώς μια διαρκής και πανάκριβη συνταγή αβεβαιότητας.
