Σε τροχιά επικίνδυνων διολισθήσεων βρίσκεται η ελληνική εξωτερική πολιτική μετά τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από το ανυπόστατο τουρκολιβυκό μνημόνιο.
Η κυβέρνηση παρακολουθεί αμήχανη και αιφνιδιασμένη τις εξελίξεις, την ώρα που η Άγκυρα και η Τρίπολη επιβάλλουν τετελεσμένα στην Ανατολική Μεσόγειο, αφήνοντας την Αθήνα να οχυρώνεται πίσω από ρητορικές επικλήσεις του Διεθνούς Δικαίου.
Η απάντηση της Τουρκίας προς την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν αποκαλυπτική των προθέσεών της, σημειώνοντας προκλητικά πως το μνημόνιο «δεν ακυρώνεται από μονομερείς εκτιμήσεις τρίτων». Γεννάται, λοιπόν, το αμείλικτο ερώτημα: ποιοι είναι αυτοί οι «τρίτοι»; Η Ελλάδα και η Αίγυπτος, οι οποίες έχουν άμεσα θαλάσσια σύνορα με τη Λιβύη;
Κατά την κυβερνητική γραμμή, οι τελευταίες ενέργειες δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα, καθώς το Διεθνές Δίκαιο υπερισχύει. Ωστόσο, με το χαρτί του Διεθνούς Δικαίου απλώς να κραδαίνεται σθεναρά στα λόγια, η Τουρκία και η Λιβύη –με τη διακριτική ανοχή των ΗΠΑ– προχωρούν ακάθεκτες. Την ίδια στιγμή, η Ευρωπαϊκή Ένωση παρακολουθεί τις εξελίξεις «παγωμένη» και απορροφημένη από τα δικά της τεράστια οικονομικοκοινωνικά προβλήματα, δίχως να συζητά καν το ενδεχόμενο επιβολής ουσιαστικών κυρώσεων.
Δεν βλέπουν στην κυβέρνηση πως οι Μεγάλες Δυνάμεις ουδέποτε υπολόγισαν το Διεθνές Δίκαιο όταν αυτό συγκρούεται με τα οικονομικά και γεωπολιτικά τους συμφέροντα; Δεν διδάσκονται από την Ιστορία; Ακόμη και ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, κατά την παρουσία του στην Αθήνα, είπε ξεκάθαρα το γνωστό «βρείτε τα». Και η Ιστορία έχει αποδείξει πως όποτε οι ΗΠΑ συνιστούν «συμβιβασμό», το αποτέλεσμα είναι οι «γκρίζες ζώνες» και η αμφισβήτηση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.
Αντί για μια δυναμική και αποτρεπτική στρατηγική, η χώρα διασύρεται και σύρεται σε τυπικές διαμαρτυρίες και ανακοινώσεις στον ΟΗΕ και την Ευρώπη. Την ίδια ώρα, οι μεταναστευτικές ροές συνεχίζονται ανεξέλεγκτες και η εθνική αξιοπρέπεια των Ελλήνων πολιτών φαίνεται να μην υπολογίζεται από κανέναν.
