Αυτό το περιστατικό με τη δασκάλα που μιλούσε άσχημα στα παιδιά και τα απειλούσε για τις αταξίες που έκαναν, με αποτέλεσμα να πάνε κάποιοι νταήδες γονείς και να τη σπάσουν στο ξύλο, πρέπει να μας προβληματίσει ιδιαίτερα. Και κυρίως να μας κάνει να σκεφτούμε τι ακριβώς ζητάμε από τους εκπαιδευτικούς και τι από τα παιδιά μας.
Κατ’ αρχάς, να πούμε ότι η ευθύνη για το μεγάλωμα και την παιδεία που θα αποκτήσει ένα παιδί είναι συλλογική. Είναι το πάντρεμα των προσπαθειών των γονέων και των εκπαιδευτικών. Ο γονιός φροντίζει να αναπτύξει σωστά το παιδί του, να του διαμορφώσει έναν χαρακτήρα που θα το βοηθήσει να προχωρήσει στη ζωή του, ενώ ο εκπαιδευτικός θα του διασφαλίσει τη μόρφωση που χρειάζεται για να βγει στην κοινωνία και να αναζητήσει την τύχη του. Παράλληλα, όμως, ο εκπαιδευτικός είναι και παιδαγωγός, δηλαδή, διδάσκει, μαθαίνει στα παιδιά αγωγή, τα καθοδηγεί στην πορεία της αρετής, τα κατευθύνει στο μονοπάτι της ηθικής, της αξιοπρέπειας, της ευθύνης.
Όταν ο δάσκαλος, ο εκπαιδευτικός εκνευρίζεται, βρίζει, απειλεί και συμπεριφέρεται άσχημα στα παιδιά, σίγουρα δεν αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα, σαφώς δεν μπορεί να τους περάσει αυτά που πρέπει, εκείνα που θα τα κάνουν υπεύθυνα και σοβαρά μέλη της κοινωνίας της επόμενης γενιάς.
Είναι αυτό που λέει η παροιμία: Δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις.
Ο πιο δυνατός και σίγουρος τρόπος για να μάθεις κάτι σε ένα παιδί είναι να του το δείξεις. Θα κάνεις το ίδιο, για να σε δει το παιδί και να σε μιμηθεί. Η δύναμη του παραδείγματος είναι μεγάλη και σε πολλές περιπτώσεις καταλυτική.
Τι παράδειγμα πήραν τα παιδάκια από το συγκεκριμένο περιστατικό; Και τι αποκομίσαμε όλοι εμείς που το πληροφορηθήκαμε;
Μήπως ότι είμαστε όλοι ακατάλληλοι; Και για δάσκαλοι και για γονείς;
Γιατί η δασκάλα φώναξε, απείλησε, τρομοκράτησε ενδεχομένως τα παιδιά, ασχέτως αν δεν σήκωσε χέρι πάνω τους. Παλιά, οι δάσκαλοι είχαν τον χάρακα και χτυπούσαν τα παιδιά μέχρι να μελανιάσουν, αν δεν τους άκουγαν και έκαναν του κεφαλιού τους. Και οι γονείς τους παρότρυναν να τα δέρνουν για να τα φέρουν στον ίσιο δρόμο. Ακόμα και η ταινία «Το ξύλο βγήκε απ’ τον Παράδεισο» αυτό μας δείχνει.
Σήμερα, το ξύλο απαγορεύεται ρητά. Και σωστά βέβαια, γιατί στους ανθρώπους επικρατεί η λογική και ο διάλογος, για να μάθουν να φέρονται. Οι εκπαιδευτικοί δεν χτυπούν τους μαθητές, αλλά έρχονται οι γονείς να χτυπήσουν τους εκπαιδευτικούς, αν αντιμιλήσουν ή αν θεωρήσουν ότι δεν φέρθηκαν σωστά στα παιδιά τους. Και έχουμε το φαινόμενο οι δάσκαλοι να μην μπορούν να μιλήσουν στα παιδιά γιατί οι γονείς τους περιμένουν στη… γωνία και οι γονείς να αφήνουν τα παιδιά ασύδοτα, να κάνουν ό,τι τους κατέβει.
Έτσι, έχουμε το φαινόμενο να μην αγγίζει κανείς τα παιδιά και τα παιδιά να δέρνονται μεταξύ τους μέχρι… θανάτου! Όχι με γροθιές, αλλά με μαχαίρια, στιλέτα, αιχμηρά αντικείμενα κ.λπ. Σε κάθε σχεδόν σχολείο έχουμε και ένα κρούσμα βίας ανήλικων, με κατάληξη τις περισσότερες φορές το νοσοκομείο.
Πώς γίνεται, όμως, ένα παιδί που δεν του ασκεί βία κανένας να γίνεται βίαιο το ίδιο και να ασκεί βία σε άλλα παιδιά; Ένα παιδί που δεν έχει μάθει τη βία γιατί τη χρησιμοποιεί;
Εδώ είναι το ζητούμενο. Μήπως γιατί φταίνε πρώτα οι γονείς και μετά οι εκπαιδευτικοί; Όταν το παιδί βλέπει τον γονιό του να χτυπά τη δασκάλα του, να είναι βίαιος μέσα στο σπίτι με τη συμβία του, να βρίζει και να φωνάζει στον δρόμο, τι θα κάνει; Μα αυτό που βλέπει. Και όταν μεγαλώσει θα κάνει χειρότερα από τον γονιό του.
Οπότε ναι, φταίει η δασκάλα που συμπεριφέρθηκε απρεπώς, αλλά εκείνος που φταίει κυρίως είναι ο γονιός, που πέρασε το μήνυμα στο παιδί του πως όταν μας ενοχλεί κάποιος του σπάμε το κεφάλι.
Αν δεν αφήσουμε τους δασκάλους να κάνουν τη δουλειά τους και αν δεν δώσουμε στα παιδιά μας να καταλάβουν πως πρέπει να σέβονται τους εκπαιδευτικούς, να υπολογίζουν τον συνάνθρωπο, να αποδέχονται τον συμμαθητή και να γνωρίζουν ότι στην κοινωνία υπάρχουν κάποια «πρέπει», αυτά που βλέπουμε σήμερα στα σχολεία θα γίνονται στο… νηπιαγωγείο, γιατί στις επόμενες εκπαιδευτικές βαθμίδες θα κυκλοφορούν τα παιδιά με… καλάσνικοφ.
Οι γονείς, λοιπόν, έχουν τον πρώτο λόγο για την κοινωνία που θα έχουμε τα επόμενα χρόνια. Και παράλληλα την τεράστια ευθύνη γι’ αυτό. Διότι η επόμενη μέρα της κοινωνίας θα είναι δικό τους έργο. Και ελπίζουμε όχι τραγωδία…
