Εθνικό φιάσκο – Από ναυάγιο σε ναυάγιο η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης
–Σε διπλωματική απομόνωση η χώρα μας – Οι… σύμμαχοι κάνουν μπίζνες με την Τουρκία
Στις αρχές της προηγούμενης εβδομάδας, ο υπουργός Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτης εμφανίστηκε να θριαμβολογεί από τηλεοράσεως για τα… επιτεύγματα της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης.
Μόνο ότι είναι θέμα χρόνου να πάρουμε πίσω… τη Βασιλεύουσα δεν είπε. Αν δεν μιλούσε σοβαρά, λαμβάνοντας υπόψη την δυσχερή θέση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας διπλωματικά και γεωστρατηγικά, θα μπορούσε να είναι μια καλή απόπειρα αστεϊσμού.
Το ότι τα εννοούσε όλα αυτά ο κ. Γεραπετρίτης συνιστά ωραιοποίηση της κατάστασης και παραπλάνηση των πολιτών. Δεν περιορίστηκε, ωστόσο, εκεί, αλλά έκανε ένα βήμα πιο πέρα, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα είναι σε πολύ καλύτερη θέση από ό,τι ήταν πριν δύο χρόνια. Δεδομένου ότι και πριν από δυο χρόνια στην κυβέρνηση ήταν η Νέα Δημοκρατία, ο κ. Γεραπετρίτης έδειξε ως… αποτυχημένο τον τότε υπουργό Εξωτερικών Ν. Δένδια. Κακοήθεια ή μικροψυχία – ή και τα δύο μαζί;
Αντίθετα από ό,τι υποστηρίζει ο… νέος υπουργός Εξωτερικών, η χώρα μας αυτήν την περίοδο βρίσκεται σε πολύ μειονεκτική θέση και σίγουρα σε πολύ χειρότερη από ό,τι ήταν στην πρώτη τετραετία, όταν ο Κυρ. Μητσοτάκης είχε καταφέρει, με τις σωστές συμμαχίες και τις… κατάλληλες προμήθειες πολεμικού εξοπλισμού, να χτίσει ένα ισχυρό brand name στον χώρο της διεθνούς διπλωματίας. Τι έχει απομείνει σήμερα από όλα αυτά; Τίποτα ή σχεδόν τίποτα.
Η χώρα μας, ως αποτέλεσμα και της εξωτερικής πολιτικής που ασκείται τα τελευταία δύο χρόνια, έχει περιέλθει σε μια ιδιότυπη απομόνωση, που μόνο θετικές εξελίξεις δεν προοιωνίζεται. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι οι επιπτώσεις δεν θα περιοριστούν μόνο σε διπλωματικό και γεωστρατηγικό επίπεδο, αλλά θα επεκταθούν και στο οικονομικό πεδίο.
Οκτώ μήνες μετά την αλλαγή φρουράς στον Λευκό Οίκο, η Αθήνα, εν προκειμένω ο Κυρ. Μητσοτάκης, δεν έχει καταφέρει να ανοίξει διαύλους επικοινωνίας με το σύστημα του Ντ. Τραμπ, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για τα εθνικά μας συμφέροντα. Στην Ουάσινγκτον, δεν έχουν έως τώρα δείξει οποιοδήποτε ενδιαφέρον για την Ελλάδα, σε αντίθεση με την Τουρκία, που έχει ενισχύσει την επιρροή της στο σύστημα του αμερικανού Προέδρου. Την ίδια στιγμή, μετά την Ιταλία και τη Γερμανία, μπίζνες με την Τουρκία ξεκινάει και η Γαλλία, αδιαφορώντας για τις κατά καιρούς απειλές και τις προκλήσεις του Τ. Ερντογάν σε βάρος της χώρας μας. Πάνω από τις κοινές ρίζες, τη θρησκεία, τις κοινές αξίες βρίσκονται τα συμφέροντα και τα κέρδη.
Και το κακό δεν σταματάει εκεί. Με συντονισμένες κινήσεις, η Άγκυρα αλλάζει το κλίμα στις σχέσεις της με το Κάιρο, ενώ για την κυβέρνηση η Αίγυπτος είναι από τους πλέον στενούς συμμάχους. Το μέτωπο αρχίζει να παρουσιάζει ρωγμές και το ερώτημα είναι πόσο θα αντέξει. Από την άλλη, η Λιβύη θεωρείται χαμένη υπόθεση για την Αθήνα, όσο και αν ο κ. Γεραπετρίτης στις πρόσφατες δηλώσεις του επιχείρησε να ωραιοποιήσει την κατάσταση. Επί της ουσίας, η Άγκυρα περικυκλώνει την Ελλάδα ποικιλοτρόπως.
Δεδομένου, δε, ότι στρατιωτικά δεν μπορεί να επιχειρήσει οτιδήποτε, έχει επιλέξει να κινηθεί στο οικονομικό πεδίο και να στριμώξει τη χώρα μας. Στο Μέγαρο Μαξίμου και στο υπουργείο Εξωτερικών, αντί να αναλάβουν πρωτοβουλίες προκειμένου να αντιμετωπίσουν τους κινδύνους που εγκυμονεί η επεκτατική πολιτική της Άγκυρας, προσπαθούν να υποβαθμίσουν τη σημασία τους και να συνεχίσουν τη στρατηγική των… ήρεμων νερών. Μέχρι που να έρθει το πρώτο τσουνάμι…
