Δ. Καλαματιανός στο “Π”: Ανθεκτική Πολιτεία, με έμφαση στην πρόληψη
Του
ΔΙΟΝΥΣΗ ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟΥ
Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Ηλείας, Γραμματέα της ΚΟ
Αύγουστος 2025. Η χώρα ζει ξανά τον εφιάλτη των πυρκαγιών. Σπίτια, περιουσίες, επιχειρήσεις, δάση και κόποι μιας ζωής καταστρέφονται. Την ίδια στιγμή, και ενώ μετράμε πληγές, η κυβέρνηση Μητσοτάκη κουνάει ξανά το δάχτυλο, μιλώντας για ατομική ευθύνη.
Αναρωτιόμαστε: Πόσες φορές ακόμη θα ακουστεί το ίδιο κυβερνητικό αφήγημα; Πόσες φορές θα καλείται ο πολίτης να αναλαμβάνει ευθύνες –που ασφαλώς δεν του αναλογούν–, τη στιγμή που το κράτος δεν ανταποκρίνεται στις στοιχειώδεις υποχρεώσεις του; Μέχρι και ότι «καιγόμαστε επειδή δεν υπάρχουν εθελοντές» ακούστηκε! Όλοι μαζί απαντάμε ότι είναι πρωτίστως ευθύνη της Πολιτείας να έχει εξασφαλίσει τα απαραίτητα για να αποφευχθεί η καταστροφή, με έμφαση στην πρόληψη, στην αντιμετώπιση και στην αποκατάσταση. Απαντάμε ότι, αν δεν υπήρχαν οι ίδιοι, οι απλοί πολίτες, που ρίσκαραν μέχρι και τη ζωή τους για να βοηθήσουν στην κατάσβεση, τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα.
Οι πυρκαγιές του φετινού καλοκαιριού αποκάλυψαν, για ακόμα μία φορά, τη γύμνια του «επιτελικού κράτους» του κ. Μητσοτάκη. Καμία ουσιαστική πολιτική πρόληψης, καμία μέριμνα για τη δασική προστασία, κανένας επαρκής και αποτελεσματικός μηχανισμός έγκαιρης παρέμβασης. Το σχέδιο πυρόσβεσης ήταν και πάλι ασυντόνιστο και πρόχειρο.
Η κυβέρνηση είναι υπόλογη και θα πρέπει να απαντήσει στο εξής ερώτημα: Γιατί η απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων για δράσεις δασοπροστασίας – πυροπροστασίας είναι τόσο χαμηλή; Γιατί υπάρχουν 3.500 κενές θέσεις στο Πυροσβεστικό Σώμα; Γιατί αποκλείστηκαν έμπειροι και ικανοί εποχικοί πυροσβέστες από τον επιχειρησιακό σχεδιασμό; Γιατί δεν ενισχύονται ουσιαστικά οι Δασικές Υπηρεσίες; Γιατί τα εναέρια και επίγεια μέσα που επιχειρούν δεν φτάνουν; Γιατί οι δήμοι δεν ενισχύθηκαν στον βαθμό που έπρεπε, ώστε να υλοποιήσουν τις απαραίτητες δράσεις πυροπροστασίας;
Η διαχείριση των πυρκαγιών και γενικότερα των ζητημάτων που αφορούν την Πολιτική Προστασία δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται διεκπεραιωτικά και με προχειρότητα. Δεν είναι ούτε πολυτέλεια ούτε πεδίο πειραματισμών. Αντίθετα, συνιστά κρίσιμη υποχρέωση ενός κράτους που σέβεται τους πολίτες του. Δεν μπορεί κάθε χρόνο να βιώνουμε καταστροφές και να ακούμε τα ίδια, κενά λόγια.
Η κλιματική αλλαγή υπάρχει και το γνωρίζουμε. Αυτό που δεν υπάρχει είναι μια Πολιτεία που να προστατεύει τον άνθρωπο, το περιβάλλον και το μέλλον του τόπου. Αυτό που δεν υπάρχει είναι ένα σχέδιο συνοχής και ευθύνης, που να συνδέει την πρόληψη, την επέμβαση, την αντιμετώπιση και την αποκατάσταση με όρους θεσμικής επάρκειας και αποτελεσματικότητας.
Η χώρα χρειάζεται μια νέα στρατηγική, που να βασίζεται στους θεσμούς, στη γνώση και στην επιστημονική τεκμηρίωση, στον σεβασμό στο περιβάλλον. Με αύξηση χρηματοδότησης και αξιοποίηση των ευρωπαϊκών πόρων, ενισχυμένο Πυροσβεστικό Σώμα και ισχυρές Δασικές Υπηρεσίες, σύγχρονα και επαρκή επίγεια και εναέρια μέσα κατάσβεσης.
Για εμάς, στήριξη στις πληγείσες περιοχές σημαίνει καταγραφή των ζημιών, χωρίς καθυστερήσεις, άμεση οικονομική και προνοιακή στήριξη στους πληγέντες με ασφαλιστικές και φορολογικές διευκολύνσεις και τάχιστη αποκατάσταση των βασικών υποδομών που επλήγησαν. Κρίσιμη, ασφαλώς, είναι η στήριξη του κόσμου της αγοράς, με άτοκες μικροπιστώσεις για επιχειρήσεις, επαγγελματίες και αγρότες στις πληττόμενες περιοχές.
Επιπλέον, υπάρχει ανάγκη για έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό αποκατάστασης του περιβάλλοντος και των δασικών περιοχών που επλήγησαν. Προφανώς, η συνθήκη αυτή απαιτεί την οριοθέτηση των καμένων εκτάσεων και την εντατικοποίηση των ελέγχων σε αυτές, για να αποκατασταθεί το δασικό οικοσύστημα, με προτεραιότητα στη φυσική αναγέννηση. Παράλληλα, απαιτείται να ληφθεί σοβαρά υπόψη η πρόληψη δευτερογενών καταστροφών, γεγονός που επιβάλλει την υλοποίηση αντιδιαβρωτικών – αντιπλημμυρικών έργων.
Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλα καμένα καλοκαίρια, γεμάτα στάχτη και καταστροφή. Δεν αντέχει άλλη ανευθυνότητα, μετά από τόσες τραγωδίες, με εκατοντάδες θύματα. Οι πολίτες δεν ζητούν θαύματα αλλά οργανωμένο κράτος, που θα τους προστατεύει με σχέδιο και αποτελεσματικότητα. Ζητούν στήριξη και όχι εγκατάλειψη. Και τα ζητούν τώρα. Χρειάζονται μια νέα αρχή και μια κυβέρνηση που να νοιάζεται. Που να ξέρει και να μπορεί. Και αυτή η συνθήκη είναι πλέον ζήτημα επιβίωσης.
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
