Της ΕΛΕΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ – ΛΑΜΠΡΑΚΗ
Ο ίδιος ρυθμός –και ακόμα πιο δύσκολος–κάνει τη ζωή μας ένα τεράστιο καζάνι που είναι έτοιμο να εκραγεί.
Ποτέ άλλοτε δεν ένιωθα τόση αγωνία για το τι μέλλει γενέσθαι.
Η χώρα έχει γεμίσει από μετανάστες, που έχουν αλλοιώσει τη φυσιογνωμία της πατρίδας.
Όσο και αν δεν είμαι ρατσίστρια, με την έννοια της φιλοξενίας, δεν μπορούν όλοι αυτοί να γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τους νόμους και τις αρχές μιας χώρας. Σε λίγο θα μας αλλάξουν και το όνομα, αφού δεν σέβονται τίποτα. Θυμάστε εκείνη την κυρία βουλευτή, που έλεγε ότι κάνουν ηλιοθεραπεία;
Ας τους μαζέψουν τώρα από τις παραλίες, τις πλατείες και τα πάρκα της χώρας. Έγινε επικίνδυνη μια βόλτα στο Μοναστηράκι και γενικά στα δρομάκια της πρωτεύουσας.
Γιατί δεν κάθισαν να υπερασπισθούν την πατρίδα τους, αλλά προτίμησαν να έρθουν στην Ελλάδα; Για να μπορούν να γρονθοκοπούνται στη μέση του δρόμου και να σκοτώνονται, βγάζοντας τα απωθημένα μιας ζωής. Μιλώ για τα εγκλήματα που συμβαίνουν καθημερινά.
Ποια τιμωρία, άραγε, θα άξιζε σε εμάς, που αδιαφορούμε, αφήνοντάς τους να δείχνουν όλο το πάθος και το μίσος μιας θρησκείας (Ισλάμ) που μεγαλώνει την εκδίκηση, που αφήνουμε στο έλεος της δικής μας θρησκείας την τύχη της ζωής, αλλά, ακόμα χειρότερα, της ελευθερίας μας; Αυτή η πικρία και η απογοήτευση έχει επηρεάσει όλους τους Έλληνες.
Ο πόλεμος και οι ιαχές του πολέμου ακούγονται από μακριά. Ενός πολέμου που απειλεί όλη την Ευρώπη. Ας συνετιστούμε.
Έντυπη έκδοση ΤΟ ΠΑΡΟΝ
