Υποψίες… για «σκιές» στον διαγωνισμό της Ψυττάλειας
–Η… εμπειρία της Ζάμπιας και οι διεργασίες της Τρίπολης…
Πριν ακόμη δημοσιευθεί επίσημα, ο διαγωνισμός της ΕΥΔΑΠ για την εκπόνηση της μελέτης επέκτασης του Κέντρου Επεξεργασίας Λυμάτων Ψυττάλειας, προϋπολογισμού 9,02 εκατ. ευρώ πλέον ΦΠΑ, καταφέρνει να προκαλέσει έντονα ερωτήματα για τη διαφάνεια και τον πραγματικό ανταγωνισμό.
Σύμφωνα με πληροφορίες, στα τεύχη δημοπράτησης έχουν ενσωματωθεί απαιτήσεις ειδικής εμπειρίας, οι οποίες, κατά γνώστες του αντικειμένου, δεν προκύπτουν σε καμία περίπτωση από τις πραγματικές ανάγκες του έργου και οδηγούν αναπόφευκτα σε έναν εξαιρετικά περιορισμένο αριθμό δυνητικών συμμετεχόντων.
Μάλιστα, οι συγκεκριμένες προϋποθέσεις φέρονται να φωτογραφίζουν και να παραπέμπουν ευθέως σε ένα συγκεκριμένο έργο επεξεργασίας λυμάτων που υλοποιήθηκε στη Ζάμπια από ένα εξίσου συγκεκριμένο μελετητικό σχήμα ελλήνων και ξένων συμβούλων.
Το εύλογο ερώτημα που γεννιέται αυθόρμητα είναι τι ακριβώς συνδέει ένα έργο στην αφρικανική ενδοχώρα με την επέκταση της μεγαλύτερης εγκατάστασης επεξεργασίας λυμάτων στην Ελλάδα.
Και, ακόμη περισσότερο, πώς η εμπειρία από ένα έργο εκτός του ελληνικού και ευρωπαϊκού θεσμικού πλαισίου μετατρέπεται ξαφνικά σε καθοριστικό κριτήριο για μια μελέτη που θα αποτελέσει τη βάση ενός μελλοντικού έργου εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ.
Οι απορίες, ωστόσο, δεν σταματούν εκεί, καθώς ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο τρόπος με τον οποίο προετοιμάστηκαν τα έγγραφα αυτού του διαγωνισμού.
Η ΕΥΔΑΠ, σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες , επέλεξε να αναθέσει απευθείας τη σύνταξή τους, χωρίς καμία διαγωνιστική διαδικασία, σε μια νεοσύστατη μελετητική εταιρεία με έδρα την Τρίπολη Αρκαδίας, θεωρώντας την προφανώς ως τη μόνη κατάλληλη και αγνοώντας επιδεικτικά όλα τα υπόλοιπα έμπειρα και εξειδικευμένα γραφεία της χώρας.
Πρόκειται για μια εταιρεία με ελάχιστο χρόνο λειτουργίας και χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτύπωμα σε διαγωνισμούς δημοσίων έργων αντίστοιχης κλίμακας και πολυπλοκότητας. Παρ’ όλα αυτά, κρίθηκε επαρκής για να διαμορφώσει τους όρους ενός από τους πιο σημαντικούς διαγωνισμούς που προγραμματίζει η εταιρεία για τα επόμενα χρόνια.
Το θέμα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα, αν αναλογιστεί κανείς ότι, σύμφωνα με πληροφορίες, μεταξύ των ιδρυτικών μελών της εν λόγω εταιρείας και ενός εκ των δύο διαχειριστών της υπάρχουν στενοί συγγενικοί δεσμοί με πρόσωπο που φέρεται να συνεργάζεται στενά με το μελετητικό σχήμα το οποίο διαθέτει την επίμαχη εμπειρία από το μακρινό έργο της Ζάμπιας.
Αν αυτές οι πληροφορίες επιβεβαιωθούν στην πράξη, τότε ξετυλίγεται μια αλληλουχία γεγονότων που δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητη, δηλαδή, μία απευθείας ανάθεση για τη σύνταξη των τευχών, ειδικές απαιτήσεις εμπειρίας που περιορίζουν στο ελάχιστο τους συμμετέχοντες και ένα έργο-αναφορά χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα, το οποίο μοιάζει να αποτελεί το χρυσό… κλειδί για την είσοδο στον διαγωνισμό.
Η διοίκηση της ΕΥΔΑΠ οφείλει πλέον να δώσει σαφείς και πειστικές απαντήσεις.
Με ποια ακριβώς διαδικασία επιλέχθηκε ο σύμβουλος που συνέταξε τα τεύχη; Γιατί κρίθηκαν απαραίτητα τόσο εξειδικευμένα κριτήρια και πόσοι μελετητικοί φορείς μπορούν πραγματικά να τα καλύψουν;
Αν, τελικά, ανοιχτεί μία και μοναδική οικονομική προσφορά, θα προχωρήσει κανονικά ο διαγωνισμός;
Και το κυριότερο, διασφαλίζεται με αυτόν τον τρόπο ο υγιής ανταγωνισμός ή η διαδικασία οδηγείται εξαρχής σε προδιαγεγραμμένες κατευθύνσεις;
Γιατί, κακά τα ψέματα, όταν για να φτάσει κανείς στην Ψυττάλεια πρέπει πρώτα να περάσει υποχρεωτικά από τη… Ζάμπια, η υποψία ότι κάποιοι γνωρίζουν τη διαδρομή εκ των προτέρων είναι μάλλον δύσκολο να αγνοηθεί.
